IV SA/Wa 1884/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. D. i A. D. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarny z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2007 r., Nr (...) działając na podstawie art. 3 pkt 2 i art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122 poz. 851 ze zm) oraz art. 48 ust. 2 pkt 1a i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2006r Nr 129, poz. 902 ze zm) uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) zlokalizowanej we W. przy ul. (...) (działka nr (...) obręb S.).Organ dokonał uzgodnienia w oparciu o przedłożone materiały przesłane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. tj. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko — etap wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych opracowany w listopadzie 2006 r. przez mgr inż. P. K. Pismami z dnia 7 lutego 2007r. oraz z dnia 16 lutego 2007r. zażalenia na powyższe postanowienie złożyli A. i M. D., A. i T. L., S. i S. W., A. i E. R., B. i R. R. oraz M. G. wyrażając sprzeciw przeciw budowie przedmiotowej stacji telefonii komórkowej. Wskazali na negatywne oddziaływanie pól elektromagnetycznych na zdrowie podnosząc, iż nie ma żadnych długoletnich badań stwierdzających ich neutralność. Ponadto ich zdaniem tego typu budowla wpłynie również negatywnie na estetykę okolicy, a tym samym spowoduje spadek wartości nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej. Dodatkowym zagrożeniem zdaniem wnoszących zażalenie jest potencjalne zagrożenie przewrócenia się masztu na skutek zjawisk atmosferycznych oraz ryzyko pożaru i przepięć związanych z ewentualnymi wyładowaniami atmosferycznymi. Ponadto M. G. w swoim zażaleniu zarzuciła, iż zaskarżone postanowienie narusza dyspozycję art. 124 § 2 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia. 1 Jej zdaniem organ w sposób nieuzasadniony oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, który przecież sporządzony został na zlecenie inwestora, a zatem nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Zdaniem składającej zażalenie organ nie czyniąc w sprawie własnych ustaleń naruszył zasady postępowania administracyjnego tj. art. 7, 6 i 8 k.p.a. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2007r. nr (...) Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia (...) stycznia 2007 r., uzgadniającego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) zlokalizowanej we W. przy ul. (...) (działka nr (...) obręb S.). W uzasadnieniu organ wskazał, iż z akt sprawy w tym, m.in. raportu oddziaływania na środowisko - wynika iż anteny nadawczo — odbiorcze systemu UMTS mają zostać zainstalowane na wolnostojącej wieży na wysokościach 26,3 i 25 m nad powierzchnią terenu. Z raportu wynika, iż pole elektromagnetyczne pochodzące od ww. anten, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 192, poz. 1883), wystąpi w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi na głównych kierunkach promieniowania anten i nie przekroczy odległości 31,7 m od anten sektorowych na wysokości powyżej 20, 5 m nad powierzchnią terenu oraz 42,7 m od anten radioliniowych na wysokości powyżej 24, 7 m nad powierzchnią terenu. Obszar wokół wieży z antenami, wewnątrz którego wartość mocy promieniowania przekracza dopuszczalną wartość (0,1 W/m2) jest powyżej 18 m nad dachem budynku garażowego znajdującego się na działce nr (...) - jedynego budynku znajdującego się poniżej w/w obszaru. A zatem zdaniem organu obszary ponadnormtywnego promieniowania będą całkowicie odseparowane od miejsc dostępnych dla ogółu ludności co oznacza, iż bez ograniczeń dopuszcza się przebywanie ludzi na poziomie terenu, wewnątrz okolicznych budynków i na ich 2 dachach. Projektowana stacja nie będzie, więc stwarzała zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi zamieszkujących i przebywających w jej otoczeniu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, iż tego rodzaju inwestycje stwarzają ogromne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego organ odwoławczy wyjaśnił, iż obecny stan wiedzy upoważnia do twierdzenia, że promieniowanie emitowane przez anteny stacji bazowych telefonii komórkowej nie powoduje efektów biologicznych w organizmach żywych i nie wpływa na stan zdrowia ludności zamieszkałej w okolicy takich stacji. Wieloletnie badania i doświadczenie, obserwacje lekarskie i epidemiologiczne jednoznacznie dowodzą, iż efekty biologiczne stwierdza się dopiero pod wpływem pól o natężeniu kilku - kilkunastu W/m kw. Graniczna wartość 0,1 W/m2 ustalona została na podstawie aktualnego stanu wiedzy na temat wpływu pól elektromagnetycznych na organizmy żywe. Ponadto organ stwierdził , iż do jego kompetencji należy wyłącznie ocena planowanego przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych a nie ocena wpływu inwestycji na walory estetyczne okolicy. Odnosząc się do zarzutu wiarygodności raportu Główny Inspektor Sanitarny podkreślił, iż w świetle obowiązujących przepisów prawnych inwestor wnosząc o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma obowiązek załączyć do wniosek raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko . Autorem raportu może być każdy kto posiada wiedzę w tym zakresie, a raport zostaje poddany ocenie organów orzekających w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego sporządzony w sprawie raport przez mgr inż. P. K. spełnia warunki określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska i stanowił podstawę do dokonania uzgodnienia. Pismem z dnia 10 sierpnia skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli do A. i M. D., A. i T. L., S. i S. W., A. i E. R., M. i M. G., B. i R. R., żądając jego uchylenia w całości. Zarzucili mu naruszenie przepisów prawa tj.: art. 6, 7, 8 oraz art. 75 i art. 79 k.p.a . W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zarówno organy I jak i II instancji, rozpatrzyły jedynie dowód z raportu sporządzonego na zlecenie inwestora. Natomiast dowody zgłaszane przez skarżącego oraz społeczeństwo zostały pominięte, bez żadnego 3 odniesienia się do nich w uzasadnieniach postanowień. Organ II instancji winien zatem zbadać materiał dowodowy w całości i wskazać podstawę, dlaczego nie dał wiary materiałom dowodowym innych stron bądź dlaczego nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem skarżących raport przedłożony przez inwestora nie został skontrolowany i zweryfikowany z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Poza tym w ich ocenie raport jest on niekompletny i narusza postanowienia art. 52 prawo ochrony środowiska, albowiem nie zawiera oceny wpływu inwestycji na dobra materialne, nie opisuje wzajemnych oddziaływań o których mowa w art. 52 ust. 5 pkt e), nie opisuje elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, nie opisuje różnych wariantów najkorzystniejszych dla środowiska, a ponadto nie spełnia wymagań określonych w art. 52 ust.1 pkt 12 ustawy prawo ochrony środowiska , albowiem zamiast monitoringu zaleca się pomiary kontrolne pól elektromagnetycznych. Wobec powyższego zdaniem skarżących istnieją wątpliwości co do rzetelności i wiarygodności raportu, a także kwalifikacji autora raportu. Zdaniem skarżących nie są prawdziwe te ustalenia raportu z których wynika, iż najbliższe otoczenie planowanej stacji bazowej to tereny rzadkiej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o wysokości 7 m co nie pokrywa się ze stanem faktycznym, gdyż większość okolicznych budowli przewyższa 7 metrowi, są to budynki mieszkalne o wysokości około 9 metrów. W piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2008r. A. i M. D. podtrzymali stanowisko wyrażone w skardze, podkreślając przede wszystkim brak rzetelności sporządzonego w sprawie raportu oraz pominięcie przez organ wniosków dowodowych składanych przez skarżących w postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2007r. Sąd odrzucił skargi A. i T. L., S. i S. W., A. i E. R., M. i M. G., B. i R. R. z powodu niezupełnienia braków formalnych skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia (...) lipca 2007r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. uzgadniające w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) zlokalizowanej we W. przy ul. (...) (działka nr (...) obręb S.). Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 48 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.). Merytoryczny zakres uzgodnienia wynika z zadań wykonywanych przez Inspekcję Sanitarną określonych w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.). Do zadań Inspekcji, należy podejmowanie działań w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób ( art.1 ). W zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, należy w m.in. 5 dokonywanie uzgodnień pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (pośrednio wynika to z art. 3 pkt 1 ustawy). W tym kontekście przedmiotem rozstrzygnięcia organów inspekcji sanitarnej w danym przypadku są kwestie dotyczące możliwości realizacji przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Kwestie te mogą dotyczyć zagadnienia dopuszczalności realizacji przedsięwzięcia w określonym miejscu albo - gdy lokalizacja taka generalnie jest możliwa - zagadnienia warunków, które zapewnią spełnienie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Dodatkowo na zakres uzgodnienia wpływa treść przepisów wskazujących przedmiot spraw przesądzanych decyzją, której wydanie poprzedza uzgodnienie z organami inspekcji sanitarnej. W rozpatrywanym przypadku, organy sanitarne orzekające w sprawie, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, ustaliły, iż z punktu widzenia wymagań higienicznych i zdrowotnych jest możliwa realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie stancji telefonii komórkowej sieci (...) nr (...) zlokalizowanej we W. przy ul. (...) (działka nr (...) obręb S.). Z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej -przedmiotem szczegółowej analizy przez organy sanitarne były formy jego oddziaływania tj. elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.03.192.1883). W załączniku 1 powołanego rozporządzenia ustalone zostały standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach wykorzystywanych przez instalacje radiokomunikacyjne w tym także przez stacje telefonii komórkowej w miejscach dostępnych dla ludzi. Jak wynika z załączonego do akt sprawy Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - pole elektromagnetyczne pochodzące od anten, o wartości średniej gęstości mocy promieniowania przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/mt, określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. wystąpi w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi na głównych kierunkach 6 promieniowania anten i nie przekroczy odległości 31,7 m od anten sektorowych na wysokości powyżej 20, 5 m nad powierzchnią terenu oraz 42,7 m od anten radioliniowych na wysokości powyżej 24, 7 m nad powierzchnią terenu. Nadto podkreślenia wymaga, iż dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych jakie mogą występować w środowisku w miejscach dostępnych dla ludności zostały ustalone w porozumieniu z Ministrem Zdrowia przy założeniu, że ciągłe przebywanie osób w dowolnym wieku i stanie zdrowia - w polach o poziomach niższych - nie może pociągać za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Wartości te są znacznie niższe od wartości określonych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizującymi (ICNIRP). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że polskie przepisy zapewniają jeszcze większy margines bezpieczeństwa niż zalecenia ICNIRP, uznane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za wystarczające. Tak więc przebywanie osób (ludności) w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. W świetle tego stwierdzenia dalsze - i szersze -postępowanie dowodowe nie ma w gruncie rzeczy istotnego znaczenia. Stacja w ocenie organu, mając na uwadze jej planowaną lokalizację i parametry nie będzie stanowiła więc zagrożenia pod względem zdrowotnym dla okolicznych mieszkańców. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów sformułowanych w skardze, a dotyczących zagrożeń i niebezpieczeństw jakie niesie ze sobą realizacja tego rodzaju inwestycji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał także, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż postępowanie przeprowadzone przez organy sanitarne zostało przeprowadzone z naruszeniem art.7 k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art.80 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, dawał organom administracji wszelkie podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów stron postępowania. Również zarzut 7 skarżących naruszenia art. 7 kpa poprzez wydanie postanowienia w oparciu o raport sporządzony przez inwestora jest bezzasadny. Obowiązkiem organów jest dokonanie oceny prawnej i faktycznej sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przepisy te stanowią zaś, iż kontrowersyjny raport przedkłada inwestor. Rolą więc orzekającego w sprawie organu, jest dokonanie jego oceny, jak każdego dowodu w celu ustalenia, wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi, co też w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie uczyniły. Ponadto wskazać należy, iż analiza raportu oddziaływania na środowisko znajdującego się w aktach sprawy pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, iż jest to środek dowodowy przydatny do dokonywania przez organy administracji ustaleń faktycznych. Został sporządzony przez osobę posiadająca wiedzę i doświadczenie niezbędne do jego opracowania. Zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych przez autorów raportu analiz. Raport zawiera analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska co do braków raportu, skarżący nie wykazali bowiem w toku postępowania, aby zawarte w raporcie ustalenia były błędne lub nierzetelne. Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące poczynionych przez organy ustaleń w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy, która zdaniem skarżącego przekracza 7 metrów. Mając bowiem na uwadze zasięg promieniowania stwierdzić należy, iż w tym obrębie usytuowany jest wyłącznie budynek o wysokości nieprzekarczającej 7 m. Tak więc nawet występowanie wyższej zabudowy w okolicy pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.