IV SA/Wa 1884/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr l.dz. [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy postanawia: odrzucić skargę. Zarząd Mienia W. wnioskiem z dnia 8 października 2012 r., zmodyfikowanym w dniach 31 października 2012 r. i 8 listopada 2012 r., zwrócił się do Zarządu Dzielnicy [...] W. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku biurowego z usługami w parterze i dwukondygnacyjnym garażem podziemnym wraz z wjazdem oraz infrastrukturą techniczną na części działki nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] róg ul. [...] i pod drogi dz. nr ew. [...], [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W. Pismem z dnia 25 lutego 2013 r. Zarząd Dzielnicy [...] W. wystąpił do [...] Konserwatora Zabytków o uzgodnienie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] postanowił nie uzgodnić przedstawionej decyzji o warunkach zabudowy dla wymienionej wyżej inwestycji, jednakże Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. l.dz. [...] uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.), która (z pewnym wyjątkiem) weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 kpa, z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera legalnej definicji pojęcia "inwestor". Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przepis ten, na podstawie art. 64 ust. 1 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego przyjąć należy, że inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadnicza zmiana treści art. 53 ust. 5 omawianej ustawy polegała na ograniczeniu kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonywano w trybie art. 106 kpa, przez co każda strona postępowania administracyjnego była uprawniona do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia na podstawie art. 106 § 5 kpa. Od dnia 17 lipca 2010 r. wprowadzono natomiast regulację szczególną względem przepisu art. 106 § 5 kpa. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przysługuje wyłącznie inwestorowi. Należało zatem przyjąć, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy legitymację skargową przyznał wyłącznie inwestorowi. Zatem wniesienie skargi przez inny nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, bowiem skarga pochodzi od podmiotu, który skarżącym być nie może. W niniejszej sprawie skarżący A. P., nie będąc inwestorem, złożył skargę do Sądu na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2014 r. Tymczasem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W konsekwencji opisanych regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić we wstępnym etapie rozpoznawania skargi, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wykluczały możliwość rozpoznania zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego złożonego przez podmiot inny niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. A. P. nie jest w tej sprawie inwestorem. Skoro osoba ta nie może wnieść w postępowaniu uzgodnieniowym skutecznego zażalenia w myśl art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w tym postępowaniu. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki czyniące skargę A. P. niedopuszczalną i obligujące Sąd do jej odrzucenia z uwagi na brak legitymacji do zaskarżenia przez niego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2014 r. l.dz. [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.