IV SA/Wa 1887/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: sędzia WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. M. i W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1887/08 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi postanawia: odrzucić zażalenia B. M. i W. T. Pismem z dnia 25 października 2008 r. W. G. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 roku ustalającą lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na budowie ul. [...]. Pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. W. G. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w jednym piśmie skarżący W. G. oraz W. T. i B. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wyłącznie na wniosek skarżącego. Oznacza to, że osoby nie będące skarżącymi nie mogą złożyć wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym uczestnikom postępowania nie przysługuje uprawnienie do wniesienia zażalenia na postanowienie wstrzymujące lub odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 §2 ppsa sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie jeżeli jest ono niedopuszczalne. Jeżeli zatem w rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie sądu zostało wniesione przez osoby nie będące skarżącymi, to na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 §2 ppsa należało orzec jak w sentencji.