IV SA/Wa 1887/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skarg W. G., W. T. i B. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi 1. oddala skargi; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. B. z Kancelarii Adwokackiej z siedzibą w W. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną na odstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) ustalił, po rozpatrzeniu wniosku Miasta W. [...] złożonego w dniu 12.02.2008 r., uzupełnionego w dniu 25.03.2008 r., lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na budowie ul. [...] na odcinku ul. [...] -ul. [...] na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] mieszących się w Dzielnicy [...] w W. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. złożyli W. G, W. T. i B. M. W. G. zarzucił organowi I instancji, iż wydał decyzję w oparciu o nierzetelne dane dotyczące istniejącego obecnie stanu zagospodarowania działki nr ew. [...] a także wskazał, iż "nie zabezpiecza pełnego i swobodnego dostępu do działki [...], nie gwarantuje racjonalnego wykorzystania działki [...] na dotychczasowe cele, nie zabezpiecza interesu osób trzecich, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności, ponieważ dobro publiczne bierze górę nad dobrem obywateli, brak ostatecznego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny słuszności podziału działki [...] na dwie działki tj. [...] i [...], nie uregulowany jest stan prawny nieruchomości, sprawa o zniesienie współwłasności toczy się przed Sądem Rejonowym [...] sygn. akt [...]. Natomiast W. T. oraz B. M. zarzuciły organowi I instancji rażące naruszenie przepisów art. 6 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 i 5 i art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji 1 inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także § 174, § 175, § 176, § 177, § 178, § 179, § 180 i § 182 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 19.05.1999 r., Nr 43, poz. 430). Odwołujące zarzuciły organowi to, iż nie jest to nowa inwestycja tylko dokończenie zaczętej jakiś czas temu inwestycji, która narusza indywidualny interes obywatela, gdyż grozi to katastrofą budowlaną bowiem nie przewidziano urządzeń służących ochronie budynku mieszkalnego przed wibracjami i drganiami w postaci konstrukcji przeciwwibracyjnych przewidzianych w ekspertyzie konstrukcyjno-budowlanej z 1991 r. Jednocześnie odwołujące wystąpiły z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że inwestor złożył wniosek zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) przedstawiając mapę miasta wykonaną w skali 1:500 z wrysowanymi liniami rozgraniczającymi, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, opracowanie określające zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu oraz opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...].04.2007 r. znak: [...] pozytywnie opiniującego materiały do wniosku o uzyskanie "decyzji o ustalenie lokalizacji drogi" dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...] na ode. od ul. [...] do ul. [...] a także wskazując, iż wniosek o ustalenie lokalizacji drogi nie przewiduje podziału działek. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r.. w ocenie organu odwoławczego, jest zgodna z art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera w szczególności: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, oraz potrzeb obronności państwa a także wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto decyzja organu I instancji uwzględnia warunki wynikające z aktów prawnych. W odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy organ I instancji zaznaczył, iż "Niniejszą decyzją nie zatwierdza się projektu podziału nieruchomości. Wskazane we wniosku działki ewidencyjne w całości zostają przeznaczone pod budowę drogi". Z akt 2 administracyjnych wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...].02.2007 r. Sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...].11.2006 r. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości położonej w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ew. nr [...] w obrębie [...], w wyniku którego powstały działki o nr ew. [...] i [...]. Odnośnie zaś warunków dóbr kultury jednoznacznie wskazano, iż obszar inwestycji nie graniczy z terenami objętymi przepisami odrębnymi z zakresu ochrony dóbr kultury. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach stwierdził, iż przedstawiona w nich argumentacja nie dotyczy postępowania prowadzonego w niniejszym stadium, bowiem zarzuty dotyczące braku zabezpieczenia budynku odwołujących się przed szkodliwym hałasem czy drganiami, czy wzięcie przez organ I instancji pod uwagę ekspertyzy techniczno-budowlanej, powinny być rozpatrzone na etapie postępowania wszczętego z wniosku o pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Natomiast Wojewoda [...] podzielił stanowisko odwołujących się, że jeżeli ich zdaniem pozostała część nieruchomości przejętej na cel publiczny nie nadaje się w myśl art. 13 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, to właściwy zarządca drogi obowiązany jest do nabycia na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości, jednakże w omawianej sprawie zarówno kwestia wykupu takiej nieruchomości jak również ustalenie wysokości odszkodowania nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. wnieśli W. G., W. T. i B. M. Skarżący W. G. w skardze z dnia 30 października 2008 r. (data stempla pocztowego) wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. Wskazał, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nie dotyczy nowej inwestycji, ma jedynie posłużyć zakończeniu inwestycji z roku 1987 z wykorzystaniem obecnie obowiązujących przepisów. Działania zmierzające do zakończenia budowy ul. [...] powinny być 3 podejmowane na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Niedopuszczalne jest w ocenie skarżącego, by w odniesieniu do tej samej inwestycji wydane zostały dwie decyzje, jedna w 1987 roku, druga w 2008 roku. Skarżący zarzucił decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nieważność, gdyż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz. 1601) do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący podniósł również, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. zostaje pozbawiony dostępu do drogi publicznej, skazany zostaje na uciążliwości związane z hałasem, wibracjami. Decyzja ta stwarza zagrożenie pogorszenia stanu technicznego budynku mieszkalnego usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Ponadto, w jego ocenie, pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Skarżący podniósł, iż organy nie podjęły działań mających na celu zgromadzenie całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca W. T. oraz skarżąca B. M. w jednobrzmiących skargach, jak również skarżący W. G. w piśmie z dnia 22 stycznia 2009 r. jednobrzmiącym z treścią powyższych skarg, stanowiącym uzupełnienie jego skargi, wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz o zasadzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 ust. 2, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ponadto zarzucili naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, d, e oraz pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, § 11 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucili także naruszenie art. 93 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich wzajemne usytuowanie z drogami publicznymi. Skarżący zarzucili ponadto 4 naruszenie przepisów § 174, § 175, § 176, § 177, § 178, § 179, § 180 i § 182 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wojewoda [...] w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie. W toku postępowania Sadowego skarżący wnioskiem z dnia 20 października 2009 r. wnieśli o zawieszenie postępowania sądowego do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt IVSA/Wa 1252/08 w przedmiocie unieważnienia uchwały Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2002 r. w części dotyczącej podziału działki nr [...] na dwie działki o nr [...] i [...] oraz do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I OSK 1338/09 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2009 r., wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1164/08 oddalającego skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. sygn. [...] z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...]. Uczestnik postępowania Miasto W. – [...] na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., Sąd uznał, iż skargi są niezasadne, gdyż decyzje te nie naruszają prawa. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., dotyczą ustalenia lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na budowie ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] mieszczących się w Dzielnicy [...] w W. 5 Decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Ma zastosowanie także do innych dróg niż zarządzane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wynikające z niniejszej ustawy wykonuje wówczas właściwy zarządca drogi (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy). W rozdziale 2 ustawy zatytułowanym "Lokalizacja dróg" określony został organ, który wydaje decyzje administracyjne o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, podmiotem właściwym w zakresie dróg powiatowych jest starosta. Wydaje on decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi (art. 2 ust. 1 ustawy). Wniosek taki właściwy zarządca drogi składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) - art. 3 ust. 1. Niewydanie opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w jej brzmieniu obowiązującym w dniu 12 lutego 2008 r., tj w dniu złożenia przez Miasto W. [...] przedmiotowego wniosku do Prezydenta W., wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi winien był zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, opinie oraz wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. 6 Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje również uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4). Zgodnie z tymi przepisami o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi starosta w odniesieniu do dróg powiatowych zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, jak również doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zgodnie z art. 7 ust. 1 zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymana w mocy zaskarżaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. odpowiada prawu i zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W sprawach dotyczących lokalizacji dróg w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zgodnie z art. 10 tej ustawy nie stosuje się przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym to m. in. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej na terenie gminy przez jednostki samorządu terytorialnego poprzez m. in. prawo uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 tej ustawy plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Jednakże na podstawie art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych rozwiązania planistyczne przyjęte przez jednostki samorządu terytorialnego nie wiążą organu przy wydawaniu decyzji o lokalizacji drogi na podstawie ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek Miasta W. [...] z dnia 12 lutego 2008 r., uzupełniony pismem z dnia 25 marca 2008 r., dotyczący budowy ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. dotyczy nowej inwestycji. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących, że przedmiotowa inwestycja, której lokalizacja została ustalona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nie jest nową inwestycją i ma posłużyć jedynie zakończeniu inwestycji z 1987 roku z wykorzystaniem obecnie obowiązujących przepisów. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. Zastępca Naczelnika Dzielnicy [...] ustalił lokalizację inwestycji ul. [...] ode. ul. [...] - ul. [...]. Zgodnie z zapisem zawartym w tej decyzji traci ona ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do gruntu lub w terminie trzech lat nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Wiadomym jest, że inwestor na skutek tej decyzji nie uzyskał prawa do gruntu w zakresie całej lub części działki nr [...], która stanowiła współwłasność skarżących. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 1999 r. wydanego w sprawie sygn. akt IV SA 2403/97, dołączonego do skargi W. G. wynika, że inwestor W. w W. z wnioskiem o pozwolenie na budowę wystąpił dopiero w dniu 30 kwietnia 1992 r., a wiec po upływie ważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. Skoro decyzja ta, zgodnie z jej zapisami, utraciła ważność, to ustalenia w niej zawarte przestały obowiązywać. W tej sytuacji niezasadne jest stanowisko skarżącego, że "niedopuszczalne jest by w odniesieniu do tej samej inwestycji wydane zostały dwie decyzje jedna w roku 1987, druga w roku 2008." Nie ma dwóch decyzji dotyczących tej samej inwestycji, skoro decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. utraciła ważność przed wydaniem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. nie zawiera zapisu o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Wynika to z faktu, że nieruchomości, w tym działka nr ew. [...] stanowiąca współwłasność skarżących, objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi, w całości znalazły się w liniach rozgraniczających teren ustalonych tą decyzją. Projekt podziału nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], został zatwierdzony decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...]. W wyniku tego podziału powstały działki: Nr [...] o powierzchni 531 m2 i Nr [...] o powierzchni 396 m2. Decyzja ta w trybie administracyjnym jest ostateczna. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości (art. 12 ust. 3 ustawy). Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa w odniesieniu do dróg powiatowych własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji (art. 12 ust. 4). Skarżący domagają się wykupu całej ich nieruchomości, w granicach byłej działki nr ew. [...] podnosząc, iż pozostała część tej działki, tj. działka nr ew. [...] nie nadaje się do racjonalnego wykorzystania na dotychczasowe cele. Nie kwestionując oceny skarżących, należy jednak wskazać, iż kwestia wykupu działki nr ew. [...] wykracza poza przedmiot postępowania o ustalenie lokalizacji drogi i nie może być rozstrzygnięta w przedmiotowym postępowaniu. Z roszczeniem takim skarżący będą mogli wystąpić w osobnym postępowaniu na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, jeżeli nie znajdzie tutaj zastosowania art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. zawiera zapis odnoszący się do wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z tym zapisem w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interes osób trzecich przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i ciepłej wody, środków łączności, pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi z terenów sąsiednich, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Zarzuty skarżących dotyczące uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, związane z zagrożeniem pogorszenia stanu technicznego budynku mieszkalnego mogą być brane pod uwagę dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi nie dokonała podziału działki nr ew. [...]. Podział ten został dokonany decyzją Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Wydzielone w wyniku tego podziału działki nr [...] i nr [...], jak wynika z zapisu tej decyzji posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut skarżących o braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej. Decyzja lokalizacyjna nie narusza art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), gdyż przepisy te nie miały zastosowania przy jej wydawaniu. Zgodnie z zapisem art. 2 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Ustalony w tym przepisie termin ma charakter instrukcyjny, jego przekroczenie nie jest rażącym naruszeniem prawa i tym samym nie skutkuje nieważnością decyzji wydanej po upływie tego terminu. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżących W. T. i B. M., że zaskarżone decyzje naruszają art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, c, d, e oraz pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118, ze zm.), gdyż przepisy te znajdą zastosowanie dopiero na etapie 10 postępowania o pozwolenie na budowę. Również na etapie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie znajduje zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Należy zauważyć, że rozporządzenie to dotyczy nowych budynków i ich usytuowania. Skarżące W. T. i B. M. powołują się również na naruszenie § 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), jednakże należy zauważyć, że akt ten został uchylony z dniem 2 kwietnia 1995r. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje nie naruszają art. 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z którym nie można uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, gdyż decyzja lokalizacyjna takich ustaleń nie zawiera. Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, określa warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska precyzując, iż w celu ochrony środowiska przed uciążliwością drogi i ruchu drogowego stosuje się przy projektowaniu i wykonaniu drogi zasady i warunki określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w przepisach odrębnych i Polskich Normach. Z powyższego wynika, że przepisy § 174, § 175, § 176, § 177, § 178, § 179, § 180 i § 182 w/w rozporządzenia, na których naruszenie wskazują skarżące, znajdą zastosowanie dopiero przy projektowaniu i wykonaniu drogi. W ocenie Sądu, w sprawie nie został potwierdzony również zarzut wadliwego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiocie wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowego, Sąd na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. nie uwzględnił tego wniosku uznają, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 11 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie nie zależy od rozstrzygnięcia sprawy ze skargi B. M. i W. T. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również od rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej zarejestrowanej pod sygn. akt I OSK 1338/09 przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., dokonuje tej oceny w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania tych decyzji. W dacie wydania tych decyzji w obrocie prawnym funkcjonowała i obowiązywała ostateczna decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. zatwierdzająca podział nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], na działki: Nr [...] o powierzchni 531 m2 i Nr [...] o powierzchni 396 m2. Jeżeli w wyniku toczących się postępowań sądowoadministracyjnych decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. zostanie uchylona lub zmieniona, skarżącym będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.