IV SA/Wa 1889/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006r., którą, po rozpatrzeniu wniosku J. K., odmówiono uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na dokonaniu wpisu o zameldowaniu na pobyt stały w nieruchomości przy ul. [...] w W. E. Z. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wskazano, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało na wniosek J. K., który podnosił, że jego żona E. Z. w dacie dokonania czynności zameldowania na pobyt stały w nieruchomości przy ul. [...] w W. tj. [...] lipca 2004r. nie zamieszkiwała pod tym adresem, lecz w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ wojewódzki wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organy administracji badają jedynie, czy w dniu dokonania zameldowania dana osoba zamieszkiwała faktycznie pod adresem, pod którym dokonano jej zameldowania. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że brak było podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji, ponieważ fakt zamieszkiwania E. Z. w budynku przy ul. [...] potwierdziły również informacje z Komendy Rejonowej Policji W., że w rozmowie z sąsiadami ustalono, że E. Z. zamieszkuje w budynku przy ul. [...] od lipca 2004r. Odnośnie zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania administracyjnego, organ odwoławczy stwierdził, że zeznań świadków zgłoszonych przez J. K. tj. I. P. i J. M. nie można uznać za wiarygodne, ponieważ osoby te przebywały w przedmiotowej nieruchomości sporadycznie lub wizyty ich były związane z wykonywaniem prac remontowych. Z tych względów organ uznał, że czynność zameldowania E. Z. w budynku przy ul. [...] dokonana została zgodnie z prawem i brak było podstaw do jej uchylenia. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej przez J. K., zarzucono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 75 § 1 k.p.a. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy administracji uznały za niewiarygodnych świadków zgłoszonych przez J. K. natomiast za wiarygodne uznano zeznania świadków zgłoszonych przez E. Z., choć część tych świadków pozostawała zależna od E. Z., będąc przez nią zatrudnionymi. Skarżący wskazał również, że organy obu instancji nie odniosły się do przedstawionego przez niego dowodu tj. pisma E. Z. do Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] marca 2005r., w którym to piśmie E. Z. podaje jako adres zamieszkania lokal nr [...] przy ul. [...] w W. zaś jako adres do korespondencji adres ul. [...] nie podając natomiast adresu przy ul. [...]. Jak podkreślił skarżący, organ do treści tego pisma się nie odniósł, choć miał taki obowiązek. Kwestia znaczenia tego pisma jako dowodu w sprawie była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania przed organami obu instancji. Niedopuszczenie ww. pisma jako dowodu w sprawie narusza, zdaniem skarżącego art. 75 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, że treść pisma E. Z. z dnia [...] marca 2005r. nie potwierdza, że E. Z. nie zamieszkiwała w budynku przy ul. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), organ odwoławczy pełni kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Oznacza to, że organ ten winien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie. Organ ten może i powinien rozpoznać sprawą merytorycznie zgodnie z żądaniami strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Dla uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Tymczasem z akt niniejszej sprawy i z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby przy jego wydaniu organ wojewódzki kierował się powyższymi zasadami. Wojewoda [...] nie odniósł się do treści przedstawionego przez J. K. pisma E. Z. do Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] marca 2005r., w którym to piśmie E. Z. podała jako adres zamieszkania lokal nr [...] przy ul. [...] w W. zaś jako adres do korespondencji adres ul. [...] nie podając natomiast adresu przy ul. [...], pod którym to adresem została zameldowana. Kwestia znaczenia tego pisma jako dowodu w sprawie była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania przed organami obu instancji i w związku z tym organ odwoławczy miał obowiązek ustosunkować się do tego pisma zaś wynik rozważań w tym zakresie przedstawić w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ ten jednak całkowicie pominął powyższą kwestię, co stanowi naruszenie przepisów postępowania. Ponadto należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ wojewódzki uznały za niewiarygodne zaznania świadków zgłoszonych przez J. K. tj. I. P. i J. M., natomiast organ nie wypowiedział się na temat wiarygodności zeznań pozostałych świadków zgłoszonych przez J. K., jak też nie wypowiedział się jednoznacznie na temat wiarygodności zeznań świadków zgłoszonych przez E. Z. Wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający winien dokonać merytorycznej oceny całego materiału dowodowego w tym pisma E. Z. adresowanego do Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] marca 2005r., jak też ustosunkować się do treści zeznań złożonych w toku postępowania przez wszystkich świadków. Z powyższych względów na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.