IV SA/Wa 1889/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżonym aktem określonym mianem "postanowienie" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2012 r. (nazwaną z skarżonym akcie również "postanowieniem") o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji – polegającej na budowie wytwórni pasz w R. Uzasadniając zaskarżony akt organ administracji przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne: - organ administracji może działać tylko na podstawie przepisów ustawy zarówno odnośnie do procedury, jak i prawa materialnego; wszczęcie postępowania administracyjnego musi mieć podstawę ustawową zarówno w prawie procesowym, jak i w prawie materialnym dającym, podstawę do wydania decyzji, będącej przecież aktem administracyjnym oddziaływującym władczo i jednostronnie na sferę uprawnień jednostki; nie można pominąć przepisu art. 105 § 1 K.p.a., albowiem jest to przepis, który ma zastosowanie w przypadku, gdy w sprawie już zaistniałej przed organem okaże się, że trzeba jedynie zakończyć postępowanie, bo nie można rozstrzygać tej sprawy, co do istoty, nie ma bowiem podmiotu posiadającego interes prawny, o którym należy rozstrzygać w decyzji, co do jego istoty, - wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji p. C. S. podnosił, że zgodnie z wcześniejszym wezwaniem Kolegium do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, zostały złożone dokumenty potwierdzające własność jego działki, na którą zdaniem skarżącego będzie negatywnie oddziaływać inwestycja - wytwórnia pasz zlokalizowana na działkach nr ew. [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w R.; Kolegium wyjaśniło jednak, że z faktu, że działka, której właścicielem jest skarżący (a która nie graniczy bezpośrednio z działkami, na których planowana jest inwestycja) winna być objęta analizą urbanistyczną, nie można wywieźć, że skarżący wykazał swój interes indywidualny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a., - o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decyduje nie subiektywne przekonanie o istnieniu takiego interesu danego podmiotu, lecz norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki, - Kolegium wskazało, że ma także na względzie uprzednio zgromadzony materiał dowodowy; jednym z dowodów w przedmiotowej sprawie jest decyzja Burmistrza Miasta R. z [...] kwietnia 2012 r., o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia (zwana dalej "decyzją środowiskową") wydana dla planowanej inwestycji polegającej na budowie wytwórni pasz, z której wynika, że jej oddziaływanie zamknie się w granicach działek inwestora, co skutkuje konsekwencją nieuznania skarżącego, jako strony postępowania w rozpoznawanej sprawie. Skargę na powyższą decyzję wniósł p. C. S. Zarzucono w niej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 105 § 1 w związku z art. 28 oraz art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz bardzo lakoniczne uzasadnienie rozstrzygnięć w zakresie dokonanych w sprawie ustaleń, które zadecydowały o nie uznaniu interesu prawnego Strony w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z [...] stycznia 2010 r. Uzasadniając skargę wskazano: - organ pominął istotne dla wyniku postępowania okoliczności, nie dokonując w zasadzie analizy sprawy pod kątem występujących w niej indywidualnych cech planowanej inwestycji o charakterze przemysłowym, a mianowicie kwestii odległości działki skarżącego, zabudowanej domem jednorodzinnym, jak również indywidualnych cech i charakteru planowanej inwestycji, która - jak się okazało w trakcie postępowania - stanowi jedynie I etap inwestycji polegającej na budowie mieszalni pasz w ramach etapu I i II; o tej okoliczności organ posiadał wiedzę, ponieważ przy piśmie z [...] kwietnia 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia; ta okoliczność ma znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ w trakcie tego drugiego postępowania okazało się, że na etapie planowania inwestycji wyliczenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (zwanym dalej "Raportem") na dzień rozpatrywania sprawy nie dotyczyły w istocie inwestycji mającej powstać w rzeczywistości; potwierdzają to ustalenia poczynione przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. zawarte w postanowieniu z [...] marca 2012 r., w którym wskazuje się, że obecnie nie jest możliwe ustalenie, czy przedmiotowa inwestycja będzie dotrzymywała standardów jakości środowiska z uwagi na brak jednoznacznego określenia ilości wentylatorów oraz określenia metody redukcji NOx, co de facto ustalenie tych niewiadomych przesuwa się na postępowanie o pozwoleniu na budowę; to dodatkowo winno się wiązać z uwzględnieniem interesu prawnego Skarżącego w niniejszej sprawie, - poza tym organ nie odniósł się w ogóle do powoływanych przez Skarżącego norm prawa materialnego, z których wywodził w niniejszej sprawie interes prawny, tj. art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16 poz. 93 ze zm.), dalej zwanej "K.c.", jako istotnych z punktu widzenia ustalenia, czy w niniejszej sprawie została spełniona dyspozycja art. 28 K.p.a.; oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K p a;, a uzasadnienia obu postanowień (także utrzymanego w mocy) zostały sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., - biorąc pod uwagę charakter przedmiotowej inwestycji oraz wskazywane normy prawa materialnego Skarżący ma interes prawny, o jakim mowa w art. 28 K.p.a.; wywodzi go przede wszystkim z faktu, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w R., zabudowanej domem jednorodzinnym; w ocenie Skarżącego przedmiotowa inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia i jest narażona na wynikające z eksploatacji instalacji negatywne oddziaływanie w zakresie hałasu i pyłu; mówiąc o oddziaływaniu konkretnego przedsięwzięcia nie można ograniczyć się jedynie do wskazania uciążliwości, które prowadzą do przekroczenia obowiązujących standardów emisyjnych lub jakości środowiska; uciążliwości te nie znają bowiem granic wynikających z prawa własności, a przekroczenie obowiązujących standardów wiązać by się miało z wyznaczeniem obszaru ograniczonego użytkowania; należy mieć na względzie charakter i wielkość przedmiotowej inwestycji, która zgodnie z przepisami zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; z uwagi na fakt, że inwestor nie jest w stanie na obecnym etapie podać ilości zastosowanych wentylatorów, trudno jest jednoznacznie stwierdzić, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącego; zatem przy ustalaniu w niniejszej sprawie interesu prawnego nie mogą być brane pod uwagę wyliczenia zawarte w Raporcie, które nie dotyczą tak naprawdę inwestycji mającej powstać w rzeczywistości, - organ administracji w swoich ustaleniach pominął, że źródłem interesu prawnego jest konkretna norma prawa materialnego; w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny co do zasady mają właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów położonych dalej, w zależności od zasięgu i stopnia uciążliwości oddziaływania planowanej inwestycji na ich grunty; przedmiotowa inwestycja, jest przedsięwzięciem zaliczonym do rodzaju mogących znacząco oddziaływać na środowisko; zgodnie z ust. 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska, jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055), przedmiotowy zakład zalicza się jako instalacje do produkcji lub przetwórstwa produktów spożywczych - z surowych produktów roślinnych o zdolności produkcyjnej (obliczonej, jako wartość średnia w stosunku do produkcji kwartalnej) ponad 300 ton wyrobów gotowych na dobę; wydajność projektowanej wytwórni pasz wynosi 1200 Mg/dobę, - organ, oceniając czy Skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu, zasadnie powołało się na treść art. 28 K.p.a.; jednak nie dokonał jakiejkolwiek analizy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek; w świetle tego przepisu stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja; określając, kto - oprócz tych osób - winien posiadać przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, należy wskazać na treść art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych", - art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 (jak można wnosić z kontekstu, w wyniku oczywistego błędu, wskazano art. 61) ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi z kolei, że organ administracyjny ma obowiązek w decyzji o warunkach zabudowy określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, - z cytowanych przepisów, wynika, że osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy terenów należących do innych osób; poza tym w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a co za tym idzie o przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie; w każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać, czy - a jeśli tak, to jak daleko - będzie sięgać oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter; tej kwestii organ w zaskarżonym postanowieniu poświęcił tylko jedno zdanie bez przeprowadzenia analizy - arbitralnie - przesądzając, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, pomimo, że zgodnie z art. 140 K.c., określającym treść prawa własności - w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, - w wyniku planowanej inwestycji, jako powodującej immisje (hałas, pył zawieszony, odór) niewątpliwie dojdzie do zmiany wykonywania prawa własności do działki przez Skarżącego, które nie będzie swobodne tak jak to miało miejsce dotychczas, z uwagi na występujące już w wyniku eksploatacji przedmiotowej inwestycji uciążliwe immisje na działce w formie hałasu, pyłu zawieszonego i odoru. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie przyznając jednocześnie, że błędnie opatrzono zaskarżony akt nazwą "postanowienie", gdyż - jako wydany w następstwie rozpatrzenia środków odwoławczych od decyzji administracyjnej o umorzeniu postępowania - stanowi on w istocie akt tożsamego rodzaju. Zauważono, że błędne nazwanie orzeczenia nie zmienia w istocie jego charakteru. Na rozprawie pełnomocnik C. - podmiotu wnioskującego o ustalenie warunków zabudowy - wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Trafne są wywody organu dotyczące istoty tzw. interesu prawnego, który przesądza w danym przypadku, czy dana osoba, jako strona w sprawie, może zadać wszczęcia postępowania. Ich ponowne przywoływanie nie byłoby zasadne z uwagi na uprzednie szczegółowe zreferowanie. Możliwość żądania kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej (czy decyzja nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną) - tu decyzji o warunkach zabudowy - jest uzależniona od posiadania przez występującego ze stosownym żądaniem interesu prawnego. W sprawie jest bezsporne, że nieruchomość skarżącego nie przylega bezpośrednio do działki, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie. Nie oznacza to wprawdzie, jak trafnie wywodzono w skardze, że a priori dana osoba nie może mieć interesu prawnego w sprawie (tu żądania kontroli legalności decyzji). W tej sytuacji jednakże istnienie interesu prawnego jest uwarunkowane wykazaniem, że wydanie danej decyzji będzie miało wpływ na wykonywanie prawa własności do nieruchomości skarżącego. Trafnie wskazał Skarżący, że podstawą interesu prawnego mogłyby stanowić wówczas, jako przepisy prawa materialnego, zarówno art. 140 K.c. jak i art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy – nie powoływany w skardze - art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Okoliczność wpływu decyzji na zakres wykonywanie prawa własności do nieruchomości nie została jednak wykazana przez Wnioskodawcę, a jest to niezbędne w przypadku innych nieruchomości niż graniczącą z terenem realizacji przedsięwzięcia. W danym przypadku działki skarżącego (nr ew. [...] i [...]) oddalone są od granicy terenu realizacji inwestycji ponad 100 m. (patrz załączniki graficzne do decyzji o warunkach zabudowy) oraz oddzielone istniejącymi budynkami, nie może być wiec żadnej mowy o oczywistości oddziaływania planowanych obiektów. Skarżący stara się wywodzić określone skutki prawne z twierdzeń, jakoby ocena oddziaływania na środowisko, zakończona wydaniem decyzji środowiskowej, nie została przeprowadzona prawidłowo, w szczególności, że nie dysponowano odpowiednio szczegółowymi danymi, źle oceniono oddalenie zabudowy mieszkaniowej i pominięto oddziaływanie szeregu urządzeń planowanych do realizacji. Same tego rodzaju twierdzenia nie mogą być przesłanką dla uznania, że Skarżący ma interes prawny w sprawie. Gdy działka nie przylega do terenu realizacji inwestycji to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że przedsięwzięcie będzie oddziaływać na jego nieruchomość w taki sposób, że będzie to miało wpływ na zakres wykonywania prawa własności. Uwarunkowanie takie nie może być domniemywane jedynie z tego, że w ocenie danej osoby nieprawidłowo przeprowadzono procedurę oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia lub, że inwestycja ma określone cechy - na mocy przepisów szczególnych jest zaliczana do określonej kategorii np. mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko czy też wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego (instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska, jako całości). Domniemywać bowiem trzeba, że dla danego przedsięwzięcia, w ramach sytemu reglamentacji (uzyskanie decyzji środowiskowej, pozwolenia zintegrowanego itp.) zostaną ustalone stosowne warunki jego realizacji i eksploatacji tak by nie wywierało ono istotnych ujemnych skutków na otoczenie. Trafnie zauważa Skarżący, że nie wszelkie oddziaływania są normowane i nie można wykluczyć pewnych uciążliwości poza terenem zakładu. Stąd ukształtował się w judykaturze pogląd, że stroną postępowania, gdy chodzi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, są z reguły także właściciele przyległych nieruchomości. Jednak dla wywiedzenia, że realizacja przedsięwzięcia na warunkach określonych w decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając jeszcze, że rygory ochrony środowiska zostaną w danym przypadku określone dodatkowo na etapie wydania pozwolenia na budowę (patrz obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko – pkt IV decyzji środowiskowej), będzie wpływać na sferę praw i obowiązków skarżącego (co warunkuje m.in. istnienie interesu prawnego) konieczne jest jednoznaczne wykazanie nieuchronności oddziaływania planowanego obiektu na nieruchomości skarżącego. W toku postępowania Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dowodów, które uprawdopodabniałaby wskazywaną okoliczność. Nie może być uznane za wystarczające twierdzenie, że funkcjonujący już obecnie zakład (który ma być rozbudowany), jest źródłem określonych uciążliwości. Nie jest bowiem przesądzone decyzją o warunkach zabudowy, że przyjęte dla planowanej rozbudowy rozwiązania techniczne i środki minimalizowania oddziaływań (także wskazane w przyszłości na etapie ponownej procedury oceny), nie wykluczą wzrostu uciążliwości obiektu dla dalej położonych nieruchomości. Należy odnotować, że w części końcowej pkt III decyzji środowiskowej wskazano, że "Zastosowane rozwiązania mające chronić środowisko spowodują, że oddziaływanie na środowisko projektowanej wytwórni zamknie się w granicach działek, na których zostanie zlokalizowana inwestycja". Nie może być rolą organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy (jej legalności) ocena prawidłowości decyzji środowiskowej. Wobec jej treści uprawnione było domniemanie, że planowana inwestycja nie ma oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Nie ma on więc interesu oprawnego w sprawie. Powoływana przez organ (a obecnie przez Sąd) decyzja środowiskowa nie była ostateczna na dzień wydania zaskarżonego aktu. Organ chcąc powołać się na treść tej decyzji powinien był wydać orzeczenie po rozpatrzeniu wniesionych środków odwoławczych odnośnie do decyzji środowiskowej. Jednak, w danym przypadku, wobec orzeczenia, jakie zapadło w drugiej ze spraw (decyzją z [...] lipca 2012 r. umorzono postępowanie odwoławcze), uchybienie polegające na przywołaniu decyzji nieostatecznej nie miało wpływu na wynik sprawy. Źródłem dla wywodzenia interesu prawnego przez Skarżącego nie może być w końcu norma art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie warunków zabudowy jest określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jednak w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby na danym etapie w ramach procesu inwestycyjnego było niezbędne, w kontekście ochrony jego interesu, orzekanie w zakresie szerszym niż pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy. W tak zarysowanym stanie prawnym i faktycznym trafnie stwierdzono, że Wnioskodawca nie miał interesu prawnego a więc nie mógł skutecznie żądać kontroli decyzji o warunkach zabudowy,. Postępowanie w przedmiocie nieważności zostało jednak wszczęte postanowieniem z [...] lutego 2012 r. (orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania z [...] stycznia 2012 r. wydane na zasadzie art. 61a K.p.a. zostało uchylone odrębnym postanowieniem z [...] lutego 2012 r..). W tej sytuacji organ orzekając w sprawie umorzył postępowania w drodze decyzji (art. 105 § 1 K.p.a.). Postępowanie bowiem zostało wszczęte, pomimo, że wnioskodawca nie miał w sprawie interesu prawnego a więc nie mógł skutecznie wystąpić ze stosownym żądaniem, co było warunkiem wszczęcia postępowania na wniosek. Następnie ponownie rozpoznając sprawę organ swoje rozstrzygniecie określił mianem postanowienia miast decyzji. Właśnie formę decyzji ma orzeczenie wydane w następstwie kontroli instancyjnej po wniesieniu odwołania od decyzji - tu winsoku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z art. 127 § 3 K.p.a.. Jednak, jak trafnie zauważa organ administracji w odpowiedzi na skargę, błędne nazwanie aktu nie zmienia jego charakteru. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie stanowi w istocie decyzję administracyjną. Utrzymano nią w mocy decyzję wydaną w następstwie niezasadnie wszczętego postępowania w przedmiocie nieważności decyzji. W takiej sytuacji uchybienie przepisom postępowania nie mogło mieć w danym przypadku istotnego wpływu na wynik sprawy. Z sentencje zaskarżonego orzeczenia wynika jednoznacznie, że postępowanie w przedmiocie nieważności nie będzie powadzone, zaś w uzasadnieniu trafnie wskazano przyczyny tego stanu rzeczy. W takim przypadku uchybienie przepisom postępowania co do formy orzekania nie mogło mieć istnego wpływu na wynik sprawy – orzeczenie o przeszkodzie dla prowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza to, że stwierdzona przez Sąd z urzędu wadliwość nie może być przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu, co wynika a cotnrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Nie trafne są zarzuty skargi dotyczące braku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia orzeczenia. Wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, choć zwięźle, zostały przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wywodzono z nich także prawidłowe wnioski. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.