IV SA/Wa 1892/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy skargi zażalenia J. L., E. L. oraz J. L. na postanowienie z dnia 26 marca 2010r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010r. oddalającego skargę J. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 26 marca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez J. L., E. L. oraz J. L. od wyroku z dnia 12 stycznia 2010r. o sygn. akt IV SA/Wa 1892/09. J. L., E. L. oraz J. L. wnieśli zażalenie na to postanowienie, które sporządzili osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. J. L., E. L. i J. L. zażalenie sporządzili osobiście. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby byli uprawnieni do osobistego sporządzenia tego środka zaskarżenia, na podstawie § 2 art. 175 w związku z art. 194 § 4 p.p.s.a., w myśl którego przymus adwokacko-radcowski nie obowiązuje, jeżeli zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zważywszy zatem, że strony zostały prawidłowo pouczone o wymogach formalnych zażalenia, niezachowanie tych wymogów skutkować musiało odrzuceniem zażalenia w niniejszej sprawie, w myśl art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.