IV SA/Wa 1893/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. B. wraz ze skargą do Sądu na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nadania statusu uchodźcy wniósł o jej wstrzymanie. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż mimo, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu go z terytorium RP, to jest on zobowiązany z mocy prawa do opuszczenia terytorium RP i powołał się na treść art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.). Niewykonanie tego zobowiązania i pozostanie w Polsce w oczekiwaniu na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozwalałoby organom właściwym w sprawie o zobowiązanie do powrotu (Straży Granicznej) wszcząć wobec skarżącego postępowanie powrotowe (deportacyjne), stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy. Skarżący wywiódł, że wydanie wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu, może nastąpić przed dokonaniem kontroli legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd, a więc czy organy prawidłowo oceniły ryzyko poddania skarżącego w kraju pochodzenia prześladowaniom, poważnej krzywdzie bądź czy doszło do naruszenia podstawowych wolności i praw potwierdzonych i gwarantowanych przez Konwencję Rzymską. Organy Straży Granicznej wobec związania z ostatecznymi rozstrzygnięciem Rady do Spraw Uchodźców, w istocie będą oceniać jedynie techniczną możliwość wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W konsekwencji - zdaniem skarżącego - skutki prawne z jakimi wiązałoby się niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadziłoby na niego bezpośrednie niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia represjom odpowiadającym prześladowaniu, poważnej krzywdzie albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, co odpowiada przesłance zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę podniosła, że nie ma podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 tej ustawy, tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela argumentów skarżącego wskazanych we wniosku, które sprowadzają się do obawy wszczęcia postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu, wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie, a następnie na jego podstawie do opuszczenie terytoriom RP. Zdaniem Sądu nie świadczy to o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudno w szczególności uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi skutek w postaci opuszczenia terytorium Polski przez cudzoziemca. W obowiązującym porządku prawnym, taki skutek może rodzić decyzja w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Decyzja taka, choć pozostaje w związku z zaskarżoną decyzji, to może być wydana w odrębnym postępowaniu. Niezrozumiałe jest zatem twierdzenie skarżącego, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sprowadzi na cudzoziemca bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w kraju pochodzenia. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.