IV SA/Wa 1894/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Asesor WSA Joanna Skiba, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 roku sprawy ze skargi W. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] marca 2007 roku, Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z urzędu stwierdził nieważność decyzji Nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], przyznającej W. R. płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2004 rok. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] stwierdził, że W. R. zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności działki rolne [...] położone na działkach ewidencyjnych nr [...], leżących w obrębie W., gmina W., powiat [...], woj. [...]. Zgodnie z Załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku Nr 73, poz. 657 ze zm.) płatności z tytułu ONW przysługują do wiejskiej części gminy miejsko - wiejskiej W. W związku z powyższym należy zauważyć, iż do działek ewidencyjnych położonych w obrębie miasta W. płatności z tytułu ONW nie przysługują. Wobec powyższego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego stwierdził, iż Kierownik Biura Powiatowego w [...] przyznał płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej z naruszeniem § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 (Dz. U. z 2004 roku Nr 73, poz. 657 ze zm.), który stanowi, że płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe oraz z naruszeniem § 4 ust. 5 w/w rozporządzenia, który stanowi, iż wykaz obszarów ONW, z wyszczególnieniem gmin wiejskich i części wiejskiej gmin miejsko - wiejskich oraz obrębów geodezyjnych, zaliczonych do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW, stanowi załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia. W związku z tym, decyza [...] wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a szczególnie z naruszeniem art. 7, wobec czego spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, określone w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponieważ, przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania stanowi jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej, mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne, tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu wysokości płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Uznaniowość prowadziłaby, bowiem do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby nie tylko w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności. Stąd wszelkie decyzje zawierające błędy w zakresie wysokości przyznanych płatności muszą być uznane za nieważne. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. R. podnosząc zarzut niewłaściwej interpretacji prawa, bezzasadnego opierania się na art. 156 § 1 pkt 2 Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 kpa oraz dokonywaniu zamiany interpretacji przepisów prawa skutkujących naruszeniem dotychczasowych ustaleń. Zdaniem odwołującego się podjęte działania oparte są na niedopuszczalnej interpretacji przepisów prawa unijnego, gdyż za podstawę tej interpretacji przyjęto podział administracyjny gruntów, a nie faktyczną formę ich wykorzystywania. Powyższe prowadzi do powstawania różnic między traktowaniem rolników uprawiających grunty podległe administracyjnie pod miasto i grunty podległe administracyjnie pod wieś co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku, Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2007 roku podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. R. podnosząc zarzuty: 1. obrazy przepisów art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja, mocą której przyznano skarżącemu płatność ONW za rok 2004 rażąco narusza prawo - § 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia ONW ; 2. obrazy przepisu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) w związku z art. 19 i art. 20 rozporządzenia Rady Europy ( Wspólnoty Europejskiej) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EFOGR ) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia poprzez ich nie zastosowanie w niniejszej sprawie; 3. niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego organy powołując się na przesłankę rażącego naruszenia prawa, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 administracyjnego w żaden sposób nie wykazały rażącego charakteru naruszenia żadnej normy prawnej. Wskazany przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. z 2004 roku Nr 73, poz. 657 ze zm. ) zdaniem skarżącego stanowi jedynie, iż płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych (...) w stosownych do kategorii obszaru wysokościach za jeden hektar. Wśród obszarów ONW wyszczególniona jest gmina W., a jak wynika z odnośnika do załącznika do w/w rozporządzenia, chodzi o część wiejską Gminy W. Zdaniem skarżącego jego grunty z całą pewnością znajdują się w części wiejskiej gminy W., gdyż nie są położone w mieście W., ponieważ nie są w żadnym stopniu zurbanizowane i stanowią w przeważającej części łąki nadrzeczne nad rzeką [...]. Organy obu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania na wyżej opisaną okoliczność, ograniczając się jedynie do bazy danych stworzonej przez siebie i na własne potrzeby. W ocenie skarżącego, wnikając głębiej w przepisy cytowanego rozporządzenia, a także w treść delegacji ustawowej do jego wydania nasuwa się wniosek, że rozporządzenie wydane zostało wbrew delegacji ustawowej. Przepis delegacyjny art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, iż "Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską". Mając na względzie fakt istnienia tak ważkich różnic interpretacyjnych co do określenia "przestrzennego zasięgu" wdrażania działań uznać należy, iż Rada Ministrów nie wywiązała się całkowicie ze zleconego jej zadania. Wniosek ten znajduje uzasadnienie również w fakcie, iż Rada Ministrów pominęła zupełnie postawiony przed nią wymóg uwzględnienia ustaleń dokonanych z Komisją Europejską. Otóż art. Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 19 cytowanego na wstępie rozporządzenia Rady Europy ( WE ) określa wyraźnie przesłanki uznania obszaru za tereny o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, i nie wiąże w żadnym z trzech wskazanych tam punktów pojęcia "obszar" z pojęciem "obręb geodezyjny", czy też "część wiejska gminy wiejsko - gminnej". Nie istnieje żaden przepis uchwalony przez Komisję Europejską, który zmieniałby zasady określone w art. 19 rozporządzenia Rady Europy na korzyść Polski czy ogólnie, przyjętej przez organy administracji w niniejszej sprawie, interpretacji cytowanego przepisu. Z powyższego zdaniem skarżącego wynika, iż na tle stosowania cytowanego § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia Rady Ministrów istnieją co najmniej dwie ścieżki interpretacyjne, z których jedną reprezentuje organ administracji, który wydał kwestionowaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję oraz organy zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, drugą zaś skarżący. W takiej zaś sytuacji nie może być mowy o zaistnieniu przesłanki "rażącego naruszenia prawa", której istnienia nie wykazał ani organ pierwszej, ani też drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 kpa. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art.156§1 pkt 2 kpa). Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 W wyroku z dnia 09 marca 1999 roku, sygn. akt V SA 1970/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "... cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem 0 błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny 1 niedwuznaczny". Z kolei w wyroku z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt V SA 2998/99 (niepublikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". W ocenie Sądu podzielić należy pogląd Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, iż spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2007 roku, mocą której przyznano skarżącemu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2004 rok. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 W wykonaniu tego przepisu wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 Rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Z ust. 2 § 1 wynika natomiast, że płatność ONW jest przyznawana na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Z § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wynika z kolei, że płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe. Wykaz obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) zawarty jest w załączniku nr 2 wymienionego rozporządzenia (§ 4 ust. 5). Zgodnie z treścią tego załącznika w województwie [...] do obszarów o niekorzystnych warunków zagospodarowania zaliczona została jedynie część wiejska gminy W. Tymczasem z poczynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych wynika, że działki należące do skarżącego, wymienione w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej znajdują się w części miejskiej gminy W., to jest w granicach administracyjnych miasta W. Oznacza to, że płatności przyznana została do działek, które nie znajdują się na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Przyznanie płatności do działek, które nie znajdują się na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania było więc sprzeczne z jednoznacznym brzemieniem § 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Przepis ten przewiduje możliwość dopłat jedynie do działek, które nie znajdują się na obszarze Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Przyznanie płatności do działek, które nie znajdują się w takim obszarze narusza w sposób jasny i niedwuznaczny ten przepis. Spełniona została więc przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności. Skarżący jak wynika z treści jego pism nie zaprzecza, że przedmiotowe działki znajdują się w granicach administracyjnych miasta kwestionuje natomiast treść pojęcia "część wiejska gminy wiejsko - miejskiej". Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż jego działki znajdują się w części wiejskiej gminy W., gdyż nie są położone w mieście W., ponieważ tereny te nie są w żadnym stopniu zurbanizowane. O tym czy działki położone są w części wiejskiej czy miejskiej gminy decyduje przebieg granicy administracyjnej miasta W. Nie sposób przyjąć, iż miastem są wyłącznie tereny zurbanizowane. Pogląd ten prowadziłby w konsekwencji do konieczności uznania za działki rolne skwerów i trawników. Skarżący dla poparcia swojej tezy najpierw stworzył własną definicję "miasta", która nie ma żadnego umocowania prawnego i jest definicją błędną, by następnie w oparciu, o tę błędną definicję wykazywać, iż jego działki nie leżą na terenie miasta. W konsekwencji za bezzasadny uznać należy w ocenie Sądu zarzut, iż organ administracji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, by ustalić czy działki rolne skarżącego położone są w części miejskiej czy też w części wiejskiej gminy W. U podstaw tego zarzutu leży bowiem prezentowany przez skarżącego błędny pogląd, iż pojęcia "części miejskiej gminy" nie należy utożsamiać z granicami administracyjnymi miasta. Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku wydane zostało z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych Sygn. akt IV SAM/a 1894/07 działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Ustawowe upoważnienie przyznaje Radzie Ministrów prawo do określenia przestrzennego zasięgu wdrażania działań. Rada Ministrów nie wykracza więc zdaniem Sądu poza ustawowe upoważnienie określając tereny uznane za położone na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Nie znajduje uzasadnienia zdaniem Sądu pogląd skarżącego, iż pojęcie obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania winno być oderwane od obszarów wskazanych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w związku z uregulowaniami zawartymi w prawie wspólnotowym. Zdaniem skarżącego przepisy rozporządzenia Rady Europy (Wspólnoty Europejskiej) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U.UE.L.99.160.80) zawierają definicję obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania, która nie jest powiązana z pojęciem "obręb geodezyjny" oraz pojęciem "część wiejska gminy wiejsko - gminnej". W konsekwencji w ocenie skarżącego pojęcie obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania nie powinno być powiązane z obszarami zawartymi w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku. W ocenie Sądu jest to pogląd nieuprawniony. Z art. 17 rozporządzenia Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku wynika, że: Obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania to: 1. tereny górskie (art. 18), 2. inne obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania (art. 19), oraz 3. obszary podlegające specyficznym utrudnieniom (art. 20). Art. 18 wymienianego rozporządzenia określa co należy rozumieć pod pojęciem terenu górskiego. Analiza tego przepisu i przytaczanie jego treści jest w ocenie Sądu zbędne, gdyż nie ulega wątpliwości, że działki rolne skarżącego nie leżą na terenie górskim. Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 Z art. 19 tego rozporządzenia wynika, że inne niż tereny górskie obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, to obszary którym grozi zaprzestanie użytkowania ziemi i gdzie konieczna jest ochrona terenów wiejskich. Z art. 20 powołanego rozporządzenia wynika, że obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą obejmować też inne obszary, na których istnieją pewne specyficzne utrudnienia, a na których działalność rolnicza powinna być kontynuowana w miarę potrzeb i z zastrzeżeniem niektórych warunków, w celu zachowania lub poprawy stanu środowiska, utrzymania terenów wiejskich, zachowania potencjału turystycznego tych obszarów lub w celu ochrony linii brzegowej. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, iż niewłączenie do obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania części miejskiej gminy W. jest sprzeczne z art. 19 i art. 20 rozporządzenia Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku. Brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieje konieczność ochrony terenów wiejskich w mieście W., a konieczność ochrony tego rodzaju terenów jest jednym z warunków wymienionych w art. 19. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Rozporządzenie Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 roku jest sprzeczne z treścią art. 20 rozporządzenia Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku poprzez to, że część miejska gminy W. nie jest uznana za obszar o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Z treści art. 20 jednoznacznie wynika, że uznanie terenów, o których mowa w tym przepisie za obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest fakultatywne, a nie obligatoryjne. Wynika to jednoznacznie z użytego w tym przepisie sformułowania "mogą obejmować". Nawet więc gdyby tereny znajdujące się w części miejskiej gminy W. spełniały przesłanki do uznania ich za tereny o niekorzystnych warunkach gospodarowania określone w art. 20 rozporządzenia Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku, to nieuwzględnienie tych terenów w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 roku nie może prowadzić do uznania, iż rozporządzenie Rady Ministrów jest sprzeczne z rozporządzeniem Rady Europy. 10 Sygn. akt IV SAM/a 1894/07 Okoliczność, iż w rozporządzeniu Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku nie odwołuje się do pojęcia "obręb geodezyjny" czy też pojęcia "część wiejska gminy wiejsko - gminnej" nie oznacza, że polski ustawodawca nie może się tego rodzaju pojęciami posłużyć przy określaniu obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Jak już wyżej wskazano użycie pojęcia "część wiejska gminy wiejsko - gminnej" nie musi prowadzić do naruszenia uregulowań prawnych zawartych w rozporządzeniu Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku i nie zmienia zawartych w nim zasad. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, iż istnieją różne interpretacje § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku, a w konsekwencji nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatności, gdyż zgodnie z jedną z tych interpretacji decyzja ta przepisu tego nie narusza. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje pogląd, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być odmienna interpretacja prawa. Dotyczy to jednak sytuacji, gdy różne znaczenie przepisu wynika z interpretacji dokonanych zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami wykładni prawa. Twierdzenie skarżącego, iż istnieją różne interpretacje § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku jest w ocenie Sądu twierdzeniem dowolnym. Skarżący w swojej skardze sugeruje, iż jego twierdzenie wynika z wcześniej przytoczonych przez niego argumentów, jednakże tak nie jest. Z rozważań na temat treści uregulowań prawnych zawartych w rozporządzeniu Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku skarżący nagle przechodzi do stwierdzenia, iż istnieją różnice w interpretacji § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku. Drugie ze stwierdzeń skarżącego nie wynika logicznie z twierdzenia pierwszego. Jak już wcześniej wskazano treść przepisów rozporządzenia Rady Europy Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku nie wyklucza użycia przez ustawodawcę pojęcia "część wiejska gminy wiejsko - gminnej" dla określenia obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Ponownie należy więc stwierdzić, iż w świetle powszechnie przyjętych reguł wykładni przepisów prawa wynika, że z § 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów 11 Sygn. akt IV SA/Wa 1894/07 z dnia 14 kwietnia 2004 roku wynika, że obszar o niekorzystnych warunkach gospodarowania, to obszar wymieniony w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia zaś zapis, iż jest to teren obejmujący część wiejską gminy miejsko - wiejskiej oznacza, że z obszaru tego wyłączone są tereny znajdujące się w granicach administracyjnych miasta. Przytaczane przez skarżącego twierdzenia zawarte w skardze nie uzasadniają poglądu, iż istnieje inna równoprawna interpretacja tego przepisu. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.