IV SA/Wa 1894/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. C. na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. S. C. w dniu 11 grudnia 2009 r. zwróci się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie. Z informacji podanych w nadesłanym formularzu PPF wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 1364 zł brutto miesięcznie, które pomniejszane jest o kwotę 818, 14 zł z tytułu zobowiązań alimentacyjnych. Jak wynika z rubryki 7 formularza wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzupełniając na wezwanie Sądu przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący w piśmie procesowym z dnia 1 kwietnia 2009 r. oświadczył, iż po wymeldowaniu go z pobytu stałego jest osobą bezdomną, w związku z czym nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Z nadesłanych wyciągów z konta bankowego wynika, iż na dzień 15 marca 2009 r. stan konta skarżącego wynosił 688, 65 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając przedłożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika wzięto pod uwagę opisaną przez niego sytuację rodzinną i majątkową. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca uzyskuje wprawdzie stałe dochody w postaci świadczenia emerytalnego w wysokości 1364 zł brutto miesięcznie, jednak należy mieć na uwadze, iż skarżący zobowiązany jest do opłacania świadczeń alimentacyjnych, co powoduje, iż do jego dyspozycji pozostaje jedynie niewielka kwota ( 318, 15 zł), niezbędna do pokrycia kosztów codziennego utrzymania. Dodatkowo należy podkreślić, iż skarżący jest osobą bezdomną, nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych, które mógłby spieniężyć w celu pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.