IV SA/Wa 1898/07

PostanowienieWSA w Warszawie2007-11-27

Skład orzekający: Karolina Kisielewicz – Malec

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sytuacja materialna wnioskodawczyni, obejmująca niskie dochody z renty i handlu obwoźnego, posiadanie domu i niewielkiej nieruchomości rolnej, uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że sytuacja materialna wnioskodawczyni uzasadnia przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Niskie dochody z renty i handlu obwoźnego, posiadanie domu i niewielkiej nieruchomości rolnej, przy braku oszczędności i przedmiotów wartościowych, wskazują na brak możliwości poniesienia kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Poniesienie kosztów mogłoby zachwiać sytuacją materialną wnioskodawczyni, a sprzedaż nieruchomości dla pokrycia kosztów sądowych byłaby nieuzasadniona.
Stan faktyczny
K.S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wraz z mężem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, utrzymując się ze świadczeń rentowych i dochodu z handlu obwoźnego. Posiada dom i niewielką nieruchomość rolną, nie ma oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Wniosek dotyczył sprawy ze skargi na postanowienie Ministra Środowiska.
Rozstrzygnięcie
Skarżąca K.S. została zwolniona od kosztów sądowych w całości.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.M. i K.S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2007r. Nr (...) w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: zwolnić skarżącą K.S. od kosztów sądowych w całości K.S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o zwolnienie jej z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wraz z mężem prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Małżonkowie utrzymują się ze świadczeń rentowych (wnioskodawczyni – 440 zł brutto, jej mąż – 570 zł. brutto). J.S. prowadzi ponadto handel obwoźny i z tego tytułu osiąga dochód w wysokości 350 zł. miesięcznie. K.S. jest właścicielem czterdziestoletniego domu o powierzchni 110 m2 oraz niewielkiej nieruchomości rolnej. Nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powołane we wniosku okoliczności powinny uzasadniać to wyjątkowe traktowanie, bowiem instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 powołanej ustawy, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane z udziałem w sprawie. Nie można jednak odmówić prawa pomocy, jeżeli wiązałoby się to z ograniczeniem prawa do sądu, gdy na skutek braku środków finansowych (w tym wypadku na koszty sądowe), strona nie miałaby możliwości dochodzenia swych praw. Jak wynika z powyższego przyznanie prawa pomocy podyktowane oceną możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywanej z uwzględnieniem jej sytuacji majątkowej oraz dochodów i wydatków osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Zdaniem Sądu sytuacja materialna w jakiej znajduje się K.S. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia zarówno od obciążającego ją na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi (w kwocie 100 zł.), jak i od pozostałych, mogących wystąpić w przyszłości kosztów sądowych. Co prawda wnioskodawczyni nie podała we wniosku kosztów niezbędnego utrzymania, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie ona w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Poniesienie przez skarżącą kosztów postępowania sądowego mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem jej sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Skarżąca nie ma także realnych możliwości czerpania korzyści majątkowych z posiadanej nieruchomości, zaś trudno wymagać, by dokonała jej sprzedaży dla zaspokojenia kosztów sądowych. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło