IV SA/Wa 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skarg L. K., S. S., E. G., W. G. i J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej I. uchyla zaskarżoną decyzję ze skargi L. K. i S. S. w części dotyczącej ustaleń odnoszących się do nieruchomości położonej w miejscowości W., składającej się z działek gruntu oznaczonych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb W.; II. oddala skargę J. S.; III. oddala skargę E. G. i W. G.; IV. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części wymienionej w punkcie I nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; V. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących S. S. i L. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; VI. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1-5 i art. 12 ust. 1 -3 i ust. 4 pkt 1 oraz art. 19 i 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Dyrektora Oddziału w L. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działającego z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku P. - granica powiatu R. (od km 324+772 do km 379+110) z wyłączeniem odcinka W. – T. (od km 346+803,80 do km 357+700) oraz zatwierdził na potrzeby ww. inwestycji projekty podziału nieruchomości zgodnie z zamieszczonym w decyzji wykazem. Organ pierwszej instancji wskazał, że ustalone decyzją linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości, określił termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń objętych liniami rozgraniczającymi teren na dzień 30 września 2008 r. oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wskazania lokali zamiennych w terminie objęcia nieruchomości w posiadanie, jeśli zachodzi taka sytuacja. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. skutecznie wnieśli J. i T. C., E. i W. G., P. K., "3." sp. z o.o., S. S. i L. K. współwłaściciele firmy P.P.H.U. "T. " s.c., J. S., A. i W. K., S. P., T. M., mieszkańcy wsi S., B. B., J. J., P. T., S. G., Z. B., A. S., R. J., A. Z., S. i E. P. oraz K. i G. S. J. i T. C. wnieśli o ustalenie i wypłatę odszkodowania za zajętą część nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zaproponowali, aby pod drogę dojazdową do działek położonych przy drodze krajowej nr [...] zabrać z ich nieruchomości tylko niezbędne minimum powierzchni. E. i W. G. nie wyrazili zgody, by na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. wydzielona powierzchnia ich działki nr [...] wynosząca 0,0714 ha, ze stojącym na niej wybudowanym domem mieszkalnym, w którym zamieszkują, stała się bez ich zgody i podania wartości, własnością Skarbu Państwa. P. K. przedstawił wątpliwości co do podstawy i sposobu ustalenia oraz wypłaty odszkodowania za zajęty pod drogę grunt. Zaproponował, aby w przypadku braku możliwości pominięcia jego gruntów, wykupiono jego dom z przynależnymi gruntami. "3. " sp. z o. o. stwierdziła, że w wyniku decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. poniesie szkody w wysokości ok. 600 000,00 PLN netto. S. S. i L. K. stwierdzili, że decyzja Wojewody [...] narusza prawo, poprzez nieuwzględnienie w niej sytuacji faktycznej ich nieruchomości, zabudowanej stacją benzynową i obiektem handlowo-usługowym, pozbawiając ich dostępu do drogi krajowej w sposób dowolny, nie poparty żadnymi argumentami. Zakwestionowanej decyzji zarzucili brak uzasadnienia wymaganego przepisem art. 107 k.p.a. Podnieśli, że nie wiadomo dlaczego organ stopnia wojewódzkiego uznał, iż ich nieruchomość ze znajdującymi się na niej obiektami jest zbyt blisko innych tzw. MOP, a nie na przykład inne MOP, są zbyt blisko ich nieruchomości. Odwołujący się zrzucili również przedmiotowej decyzji naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ nie wynikają z niej wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zakwestionowali pkt 7. decyzji Wojewody [...], który stanowi o tym, iż należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym dostęp do drogi publicznej. Zdaniem odwołujących się, Wojewoda [...] jest niekonsekwentny, ponieważ w wydanej decyzji powołał się na Prawo budowlane, które ma znaczenie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie o ustaleniu lokalizacji drogi oraz pisał o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, jednocześnie pozbawiając nieruchomość skarżących tego dostępu. Odwołujący się poinformowali, że dostęp ten istnieje od 2000 r. i jest uzgodniony postanowieniem z dnia [...] marca 2000 r. i decyzją z dnia [...] lipca 2000 r., wydanymi przez GDDKiA Oddział Zachodni, Biuro w L.. S. S. i L. K. poinformowali również, że w kwestionowanej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że nie przesądza ona o szczegółowych rozwiązaniach technicznych, w tym o zjazdach do poszczególnych nieruchomości, a jedynie zobowiązuje inwestora, aby projekt budowlany był zgodny z przepisami dotyczącymi dróg publicznych. Według odwołujących się, w kwestionowanej decyzji przemilczano warunek wynikający z przepisów prawa budowlanego, iż pozwolenie na budowę musi być zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi. Tak więc, jeżeli w decyzji lokalizacyjnej wskazano na konieczność likwidacji dostępu ich nieruchomości do drogi krajowej, to jest to szczegółowe rozwiązanie techniczne, przesądzające rozważanie tej kwestii przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Odwołujący się wskazali, iż w kwestionowanej decyzji nie uwzględniono faktu, że ich nieruchomość zabudowana jest w części stacją benzynową, wskutek czego, po zlikwidowaniu do niej dojazdu do drogi krajowej, nie będzie możliwe zaadaptowanie jej do innego rodzaju działalności. Stwierdzili ponadto, że w pkt 4.8 decyzji, Wojewoda [...] zobowiązał inwestora do zapewnienia możliwości obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych do projektowanego pasa drogowego. Zdaniem odwołujących się, nie określono, w jaki sposób inwestor ma zapewnić taką obsługę ich nieruchomości, ponieważ jeżeli orzeka się o likwidacji dotychczasowego dostępu nieruchomości do drogi krajowej, to w takiej samej szczegółowości powinno się określić, w jaki sposób dostęp ten będzie zapewniony. Ich zdaniem na inwestorze spoczywa obowiązek, o którym stanowi art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.). Odwołujący się zarzucili także naruszenie art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez to, że Wojewoda [...] w żaden sposób nie wskazał, czy wydzielenie części ich nieruchomości jest rzeczywiście niezbędne i czy nie można zrealizować tego zamierzenia w taki sposób, który nie będzie skutkował koniecznością zabrania skarżącym części ich nieruchomości. Odwołujący się zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji i wyjaśnienia, dlaczego likwiduje się zjazd do ich nieruchomości, a nie do innych, położonych zbyt blisko nieruchomości skarżących. Ponadto, wnieśli o uwzględnienie argumentacji dotyczącej obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które ich zdaniem, nie zostały w kwestionowanej decyzji zachowane. J. S. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Poinformował, że decyzja o podziale nieruchomości [...] i [...] została uchylona. Na działkach tych, bez zgody i wiedzy odwołującego się, zostały wykonane prace rozbudowy drogi. Ponadto stwierdził, że Wojewoda [...] winien wypłacić odszkodowanie za bezprawne wykonanie inwestycji i wejście na grunt. A. i W. K. stwierdzili, że decyzja Wojewody [...] jest sprzeczna z wcześniejszą decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] i jednocześnie działa na ich niekorzyść. Zakomunikowali, że poczynili plany związane z inwestycją MOP-u. Poinformowali, że są w trakcie rozmów z GDDKiA w związku ze zmianą przebiegu drogi lokalnej na odcinku ich działki o nr ewidencyjnym [...], która mogłaby przebiegać z tyłu ich parceli, nie odcinając jednocześnie od drogi zbiorczo rozprowadzającej przy [...]. Odwołujący się stwierdzili, że z tak usytuowanej drogi lokalnej niezadowolona jest społeczność wsi S., gdyż na odcinku 500 m ma ona 7 ostrych zakrętów, co utrudnia komunikację. S. P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Nie zgodził się, aby wywłaszczyć nieruchomość bez zgody jego oraz pozostałych współwłaścicieli oraz bez ustalenia odszkodowania za część zajętą pod drogę. T. M. zwróciła się o informację dotyczącą ceny za przejmowaną na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, a także o informację, kto i na jakich warunkach dokona wyceny. Jednocześnie zażądała przejęcia na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem działki o nr ewid. [...] w całości, ze względu na brak możliwości dalszej jej eksploatacji. Mieszkańcy wsi S. nie wyrazili zgody na budowę planowanej drogi wewnętrznej w miejscowości S. oraz zwrócili się z prośbą o zmodernizowanie istniejącej obecnie, nieutwardzonej drogi dojazdowej do pól w miejscowości S., w przylegającym do ich działek lesie. Odwołujący się stwierdzili, że wybudowanie obecnie zaprojektowanej drogi będzie dla nich niekorzystne, ponieważ znajduje się na niej 6 zakrętów, a ponadto będzie niemożliwe odśnieżanie jej zimą. B. B. i Z. B. nie wyrazili zgody na zaproponowany podział ich działek, ze względu na pogorszenie warunków ekologicznych oraz uniemożliwienie rozbudowy gospodarstw. Wyrazili natomiast zgodę na sprzedaż części działek o nr ew. [...] i [...], położonych z drugiej strony drogi. J. J. powołał się na przepisy art. 132 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wniósł o uwzględnienie odwołania poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, bądź w części, tj.: przez ustalenie linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji drogowej oraz zatwierdzenie projektów podziału nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi, a wchodzącymi w zakres planowanej inwestycji w nowy sposób, uwzględniający przeznaczenie pod drogę krajową i infrastrukturę towarzyszącą całości działki oznaczonej nr [...] (według stanu nowo projektowanego [...] i [...]). W przypadku uchylenia decyzji odwołujący się wniósł o wydanie nowej decyzji, uwzględniającej argumenty podane w uzasadnieniu jego odwołania. Stwierdził, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza jego interesy osobiste i zawodowe. J. J. poinformował, że prowadzi działalność gospodarczą, która stanowi jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny. Zajmowany obecnie przez niego teren jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej, a wypadku jego znacznego okrojenia prowadzenie tej działalności będzie niemożliwe, w związku z czym zmuszony będzie do jej likwidacji w znacznej części, co w zasadniczy sposób pogorszy sytuację jego i jego rodziny. Odwołujący się stwierdził, że w przedmiotowej decyzji naruszony został art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w części zawierającej wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w związku z tym, że w razie wykupu na rzecz Skarbu Państwa projektowanej części nieruchomości, zostaną zlikwidowane dwa wjazdy na tę nieruchomość. Odwołujący się zarzucił również naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ po zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości i przejściu znacznej części jego nieruchomości na własność Skarbu Państwa, nieruchomość ta straci dotychczasowe znaczenie gospodarcze. J. J. zaproponował, stosownie do art. 114 k.p.a., zawarcie ugody uwzględniającej interes publiczny Skarbu Państwa, jak również interes właściciela gruntu, poprzez wykupienie jego działki o nr ewid. [...], o łącznej powierzchni 0,1407 ha w obrębie [...], położonej w P. przy ul. [...]. Skarżący zakomunikował, że w takim stanie rzeczy, środki uzyskane z odszkodowania pozwoliłyby mu na zakup innej nieruchomości, która mogłaby być wykorzystana pod dotychczas prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Takie rozwiązanie, jak stwierdził J. J., w stosunkowo krótkim terminie i bezkonfliktowo pozwoliłoby rozwiązać sprawę, a słuszne interesy stron, byłyby w pełni zaspokojone. P. T., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję Wojewody [...] w zakresie, w jakim wywłaszczeniem objęte zostały w całości: działki nr [...] i [...] i w częściach: działki [...], [...] ,[...] , [...] i [...] i [...], położone w Gminie C. - obręb [...] – C.. P. T. zakomunikował, że na terenie działek wskazanych w zaskarżonej decyzji znajduje się przedsiębiorstwo, którego dalsze działanie jest uniemożliwione z uwagi na fakt, że główny budynek zasilający działanie przedsiębiorstwa znajduje się na granicy działek nr [...] i [...], czyli jest umiejscowiony w części na działce podlegającej wywłaszczeniu, a w części na niepodlegającej wywłaszczeniu. Odwołujący się poinformował, że nie jest możliwe dalsze prawidłowe wykorzystanie nieruchomości na dotychczasowy cel, jakim jest funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Odwołujący się na podstawie art. 113 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wniósł o objęcie wywłaszczeniem całości terenu, na którym położone jest przedsiębiorstwo. S. G. stwierdziła, że realizacja części dyspozytywnej przedmiotowej decyzji ma na celu pozbawienie jej części działki, oznaczonej dotychczas numerem ewidencyjnym [...], tj. wydzielenie z niej nowej działki nr [...] o pow. 0,0195 ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...]. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości albo w części, ustalenie nowego przebiegu linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji drogowej oraz zatwierdzanie projektów podziału nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi w sposób uwzględniający przeznaczenie całej działki nr [...] w obrębie [...], pod inwestycję. Ponadto, wniosła o wydanie nowej decyzji, uwzględniającej argumentację przytoczoną w uzasadnieniu odwołania. Odwołująca się poinformowała, że obecnie mieszka w domu, który na skutek uciążliwego ruchu drogowego jest w złym stanie technicznym. Wyraziła obawę, że sąsiedztwo rozbudowanej drogi krajowej nr [...], zwiększony ruch kołowy i związany z nim hałas, jeszcze bardziej pogorszy warunki życia na zajmowanej nieruchomości. S. G. poinformowała, że stosownie do art. 114 k.p.a., możliwe jest zawarcie ugody, uwzględniającej interes publiczny Skarbu Państwa, jak również właścicielki gruntu, poprzez wykupienie nie części, lecz całości działki nr ewid. [...] (obręb nr [...]) o łącznej powierzchni 1231 m2. Skarżąca zakomunikowała, że środki uzyskane z odszkodowania za grunt pozwoliłyby na zakup innej nieruchomości bądź mieszkania, co w pełni zaspokoiłoby jej interesy bytowe. A. S. wniósł o zmianę położenia przejazdu gospodarczego z jego działki o nr ew. [...], na lokalizację znajdującą się we wcześniejszym planie. Oświadczył, że jest jedynym właścicielem działek o nr ewidencyjnym [...] i [...] i nabył je w celu założenia działalności gospodarczej, związanej z produkcją ogrodzeń i materiałów budowlanych. Do tego typu działalności potrzebna jest szeroka powierzchnia działki, aby mogły wjeżdżać samochody ciężarowe. Odwołujący się nadmienił, że nie ma nic przeciwko wykupowi gruntów ornych z obu stron jego działek pod pas drogi ekspresowej. Skarżący zakomunikował, że przed zakupem działek był w Urzędzie Gminy i w planach zagospodarowania przestrzennego nie było wzmianki o przejeździe, ponieważ Gmina takiego planu nie posiada od 2004 roku. R. J. nie wyraził zgody na wykup działki [...] powstałej po podziale działki o nr ewidencyjnym [...]. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że po sprzedaży niewielkiej części działki, stanie się ona bezużyteczna. Działkę tę R. J. zakupił pod budowę. A. Z. nie wyraził zgody na budowę drogi na jego siedlisku, tj. na działce o nr ew. [...]. Zakomunikował, że droga lokalna znajduje się już przy jego gospodarstwie i jest ona w dobrym stanie technicznym, a droga, która miałaby powstać na działce o nr ewidencyjnym [...], jest zbędna. Ponadto odwołanie uzasadnił tym, że ww. działka jest siedliskiem i budowanie drogi lokalnej w tym miejscu jest dużym utrudnieniem dla prowadzonego gospodarstwa specjalistycznego. E. i S. P. nie wyrazili zgody na wydzielenie z ich nieruchomości działki o nr ewidencyjnym [...] na drogę zbiorczą. Poinformowali, że zapoznali się z mapą podziału w Starostwie Powiatowym w P. i stwierdzili, że wcześniejsze uwagi składane na piśmie do Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, dotyczące przebiegu drogi zbiorczej, nie zostały uwzględnione. G. S. i K. S. wnieśli o zmianę decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działki [...], o pow. 0,0037 ha, położonej w C., stanowiącej ich własność. Odwołujący się stwierdzili, że z przeprowadzonego przez nich rozeznania, dotyczącego przebiegu projektowanych prac modernizacyjnych i potrzebnego do tego terenu wynika, że planowana po podziale działka [...], nie będzie potrzebna dla planowanego zamierzenia. Poinformowali, że dokonanie podziału ich działki i jej wywłaszczenie, spowoduje duże problemy dla ich firmy. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez wymienione strony postępowania Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr [...], gmina W. - obręb [...] (S.), poprzez: uchylenie arkusza 29. w załączniku nr 20 zaskarżonej decyzji, stanowiącego mapę z projektem podziału działki nr [...], uchylenie arkusza 10. w załączniku nr 1, przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji na terenie działki nr [...] 2. i orzekł w tym zakresie poprzez: ustalenie nowego arkusza 29. w załączniku nr 20 zaskarżonej decyzji, przedstawiającego mapę z nowym projektem podziału działki nr [...], ustalenie nowego arkusza nr 10 załącznika nr 1 zaskarżonej decyzji, na którym przedstawiono nowy przebieg linii rozgraniczających przez teren działki nr [...]; 3. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Odnosząc się do zarzutów i wniosków powołanych przez odwołujących się organ odwoławczy wskazał na wstępie powody, z jakich uwzględnił odwołanie wniesione przez A. i W. K., zwracając uwagę, że o uwzględnienie tego odwołania wniósł inwestor. Odnosząc się do odwołań pozostałych stron Minister stwierdził, że przeprowadzone przez niego ponownie postępowanie w sprawie wniosku o lokalizację inwestycji drogowej doprowadziło do ustalenia, że wniesione środki zaskarżenia nie zasługują na uwzględnienie i brak było podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji poza uchyloną częścią. Organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę, uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Uznał rację przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez J. i T. C., Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych za nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, ustalonymi decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się, w przypadku drogi krajowej nr [...], własnością Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ pierwszej instancji. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. W związku z powyższym, skarżącym za przejmowane na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości będzie przyznawane odszkodowanie, którego wysokość będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...], która jest kolejnym, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapem postępowania. Rozpatrując prośbę skarżących, dotyczącą zmiany profilu drogi, organ odwoławczy stwierdził, że nie może ona być uwzględniona. Działka odwołujących się o nr ew. [...], obręb [...], miasto P., jest przejmowana w całości na rzecz Skarbu Państwa. W postępowaniu odwoławczym Minister Infrastruktury jest związany treścią wniosku, który inwestor przedstawił Wojewodzie [...] w celu wydania decyzji lokalizacyjnej. Orzekanie poza jego zakresem, a więc zmiana przebiegu linii rozgraniczających, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji. Rozpatrując odwołanie wniesione przez E. i W. G., Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody odwołujących się na podział ich działki o nr ew. [...] (przed podziałem). Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że działka o nr [...] ew. [...] o powierzchni 0,08 ha, będąca własnością skarżących, została podzielona na działkę [...] o powierzchni 0,0357 ha, przejmowaną pod inwestycję, która jest niezbędna do budowy obiektów drogi oraz na działkę [...] o powierzchni 0,034 ha, pozostawioną dotychczasowym właścicielom. Organ odwoławczy przypomniał, iż art. 12 ust. 2 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że linie rozgraniczające teren określone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Natomiast nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. W związku z powyższym, E. i W. G., za przejmowane na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, będzie przyznane odszkodowanie, wysokość którego będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...]. Rozpatrując odwołanie wniesione przez P. K., Minister stwierdził, że odstąpienie od przejęcia jego gruntów pod planowane przedsięwzięcie drogowe nie jest możliwe, ponieważ organ odwoławczy nie ma kompetencji, aby samodzielnie decydować o zmianie przebiegu linii rozgraniczających teren. Dokonywanie jakichkolwiek zmian w tym zakresie leży wyłącznie w gestii inwestora. Natomiast jeżeli skarżący stwierdził, że nie będzie mógł korzystać z powstałej po podziale działki zgodnie z jej przeznaczeniem, to, jak już wyjaśniono powyżej, P. K. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostawionej mu części działki, uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele. Rozpatrując odwołanie wniesione przez "3. " sp. z o. o. organ odwoławczy stwierdził, że za poniesioną przez firmę szkodę w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 i art. 18 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przysługuje skarżącym odszkodowanie. Wysokość odszkodowania, będzie ustalona w odrębnej decyzji Wojewody [...]. Rozpatrując odwołanie S. S. i L. K. Minister Infrastruktury stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa przez to, że nie uwzględniono w niej, jak twierdzą odwołujący się, sytuacji faktycznej nieruchomości zabudowanej stacją benzynową i obiektem handlowo-usługowym, pozbawiając skarżących dostępu do drogi krajowej w sposób dowolny, nie poparty żadnymi argumentami. Minister wskazał, że Wojewoda [...] na stronie 17. w pkt 4 ppkt trzeci zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji powinien uwzględniać warunki wynikające m. in.: z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wojewoda wydając przedmiotową decyzję, opierał się na dokumentacji dostarczonej mu przez inwestora. Zarówno Wojewoda [...] w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i Minister Infrastruktury w postępowaniu odwoławczym, może działać zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora, a orzekanie poza jego granicami, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji. Minister Infrastruktury stwierdził, że zarzut dotyczący naruszenia art. 7 kpa poprzez brak ustaleń dotyczących położenia MOP, jest nieuzasadniony. Z załącznika nr 1 ark. 11, dołączonego do decyzji Wojewody [...] nie wynika w jego ocenie, że obiekty będące własnością skarżących, posiadają status Miejsca Obsługi Podróżnych. Zdaniem Ministra, należy ponadto wyjaśnić, że o rozmieszczeniu MOP-ów przy drodze ekspresowej decyduje samodzielnie inwestor, opierając się na przepisach prawa regulujących tę kwestię. Nieuzasadniony jest także zdaniem Ministra zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez niezapewnienie dostępu do drogi publicznej. Wojewoda [...] na stronie 18 w pkt 7 zaskarżonej decyzji nakazał uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zapewniające m. in.: dostęp do drogi publicznej. Obawy skarżących, dotyczące braku tego dostępu, są zdaniem organu odwoławczego przedwczesne. Wszelkie szczegółowe rozwiązania, wynikające z prawa budowlanego, będą uzgadniane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi nie rozstrzyga o szczegółowych rozwiązaniach technicznych. Zarzut odwołujących się, dotyczący naruszenia art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zdaniem Ministra nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w przypadku inwestycji lokalizowanych na podstawie powołanej ustawy, odrębnie regulującej proces nabywania nieruchomości pod planowaną drogę. Rozpatrując kolejne odwołanie, złożone przez J. S., organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego, dotyczącego uchylenia zaskarżonej decyzji, a uchylenie decyzji dotyczącej podziału działek [...] i [...], nie ma związku z niniejszym postępowaniem. Ponadto J. S. na mocy art. art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji. Rozpatrując odwołanie złożone przez S. P. organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...], z uwagi na brak jego zgody na wywłaszczenie bez odszkodowania. Minister wyjaśnił, że Wojewoda [...], działając zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdził dołączony przez inwestora do wniosku projekt podziału nieruchomości. Linie rozgraniczające teren niezbędny dla obiektów budowlanych drogi, ustalone zaskarżoną decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości, a nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren drogi krajowej Nr [...], stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, w odniesieniu do dróg krajowych, za odszkodowaniem z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna. W związku powyższym, S. P. przysługuje roszczenie o wypłatę odszkodowania. Odnosząc się do odwołania wniesionego przez T. M. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren ustalonymi decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stają się, w przypadku drogi krajowej nr [...], własnością Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. W związku powyższym, T. M. przysługuje roszczenie o wypłatę odszkodowania. Rozpatrując odwołanie wniesione przez mieszkańców wsi S., organ odwoławczy stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody odwołujących się na budowę planowanej drogi dojazdowej w miejscowości S., ponieważ to inwestor decyduje o przebiegu dróg dojazdowych. Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może również uwzględnić prośby skarżących, dotyczącej zmodernizowania istniejącej obecnie, nieutwardzonej drogi dojazdowej do pól w miejscowości S., ponieważ realizacja takiej inwestycji, nie leżącej w liniach rozgraniczających drogi krajowej, nie należy do zakresu działania inwestora, czyli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w L. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że zagadnienia dotyczące utrzymania i eksploatacji nawierzchni dróg w sezonie letnim oraz zimowym, poruszone przez skarżących w odwołaniu, nie są przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o ustalaniu lokalizacji drogi. Rozpatrując odwołanie złożone przez B. B., Minister Infrastruktury stwierdził, że nie może przychylić się do braku zgody skarżącego na podział jego działki. Wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 1,1540 ha, została podzielona na działkę o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 0.0081 ha, przeznaczoną pod planowaną inwestycję i działkę [...] o powierzchni 1,1459 ha, pozostawioną dotychczasowym właścicielom. Przeznaczona pod drogę część działki nr [...] jest niezbędna pod budowę drogi, dlatego też nie można odstąpić od jej podziału. Minister wskazał po raz kolejny, że B. B. na mocy art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji. Wydanie tej decyzji jest przedmiotem kolejnego, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapu postępowania. Odnosząc się do twierdzenia odwołującego się, iż podział spowoduje pogorszenie warunków ekologicznych i uniemożliwi rozbudowę gospodarstwa, Minister stwierdził, że zgodnie z art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, skarżący może zwrócić się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele. Podobną argumentację Minister Przedstawił w odniesieniu do odwołania Z. B. Rozpatrując odwołanie wniesione przez J. J. organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i zmienić przebiegu linii rozgraniczających. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że działka o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], o powierzchni 0,1407 ha, została podzielona na działkę [...] o powierzchni 0,0456 ha, która została przeznaczona pod planowaną inwestycję i na działkę [...] o powierzchni 0,0961, pozostawioną dotychczasowym właścicielom. Minister wyjaśnił po raz kolejny, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem inwestora, a orzekanie poza jego zakresem, w tym zmiana linii rozgraniczających, stanowiłoby przekroczenie kompetencji organu administracji. Wskazał ponadto, że jeżeli cała działka nr [...] nie jest niezbędna do budowy obiektów planowanej drogi, to nie może ona znaleźć się w całości w liniach rozgraniczających drogi. Organ odwoławczy wskazał także po raz kolejny, że J. J. na mocy art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, otrzyma odszkodowanie, wysokość którego ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji. Minister uznał, że zarzut, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, w związku z likwidacją wjazdów, jest niezasadny. W pkt 7. na stronie 18. zaskarżonej decyzji, Wojewoda wskazał inwestorowi, aby ten uwzględnił wszelkie warunki i normy wynikające z prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zapewniające zwłaszcza dostęp do drogi publicznej. Obawy skarżącego, dotyczące wjazdów należy uznać za przedwczesne. Wszelkie szczegółowe rozwiązania techniczne, dotyczące przedmiotowej inwestycji, będą uzgadniane na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut odwołującego się dotyczący naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Artykuł ten stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie naruszy ona prawa własności. Przewiduje zatem możliwość ograniczenia prawa własności, które w przedmiotowej sprawie nastąpiło poprzez wywłaszczenie nieruchomości, na podstawie wyraźnego ustawowego upoważnienia. W niniejszej sprawie możliwość zastosowania tego szczególnego trybu przewiduje ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Analogiczne rozwiązania, dotyczące wywłaszczania nieruchomości, przewiduje również ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Mając na względzie propozycję zawarcia przez odwołującego się na podstawie art. 114 k.p.a. ugody, Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też J. J. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 powoływanej ustawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu P. T., organ odwoławczy stwierdził, że odstąpienie od zajęcia pod planowaną inwestycję działek skarżącego w całości: działki nr [...] i [...] i w częściach: działki nr [...], [...], [...] i [...] i [...], nie jest możliwe. Po raz kolejny wyjaśnił, że nie ma podstaw prawnych, aby samodzielnie decydować o przebiegu linii rozgraniczających, ponieważ należy to do zakresu działania inwestora. Ponieważ wskazane do przejęcia części nieruchomości P. T. są niezbędne dla potrzeb zrealizowania planowanej inwestycji, to nie można odstąpić od ich podziału i zajęcia. Ponadto P. T. może zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 powoływanej ustawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części nieruchomości, uzasadniając wniosek brakiem dalszego prawidłowego wykorzystania nieruchomości na dotychczasowy cel, jakim jest funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Rozpatrując odwołanie złożone przez S. G., organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do jego uwzględniania. Wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż działka o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], o powierzchni 0,1231 ha, będąca własnością odwołującej się, została podzielona na działkę o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 0, 0195 ha, przejmowaną pod planowaną inwestycję i działkę o nr ewidencyjnym [...], o powierzchni 0,1036 ha, pozostawianą dotychczasowym właścicielom. Zajęta część nieruchomości jest niezbędna do budowy obiektów budowlanych planowanej drogi. Minister stwierdził, że obawy skarżącej, dotyczące sąsiedztwa rozbudowanej drogi krajowej nr [...] oraz zwiększonego ruchu kołowego i związanego z nim hałasu, są bezpodstawne, ponieważ w pkt 5. na stronie 18. zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] zobowiązał inwestora do spełnienia warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Mając na względzie propozycje zawarcia przez odwołującą się, na podstawie art. 114 k.p.a. ugody, Minister Infrastruktury wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. W związku z tym, S. G. może zwrócić się na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej jej części działki o nr ewidencyjnym [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele. Rozpatrując odwołanie wniesione przez A. S. Minister wyjaśnił, że nie może orzekać o położeniu przejazdu gospodarczego. Po raz kolejny wskazał, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora załączony do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a orzekanie poza jego zakresem, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wszelkie rozwiązania techniczne, dotyczące przedmiotowej inwestycji, nie są przedmiotem postępowania o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Będą one uwzględniane podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, która jest kolejnym, po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, etapem postępowania. Minister ponownie wskazał też, że zgodnie z art. 13 ust. 3 powoływanej ustawy, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też A. S. może zwrócić się na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...]. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu R. J., Minister Infrastruktury uznał, że odstąpienie od zajęcia działki o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], nie jest możliwe. Zaniechanie przejęcia części działki nr [...], spowoduje uniemożliwienie realizacji przedmiotowej inwestycji, ponieważ jest ona niezbędna dla budowy obiektów drogi. Jeżeli natomiast skarżący stwierdzi, że powstała po podziale działka stanie się bezużyteczna, to zgodnie z art. 13 ust. 3 powoływanej ustawy, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest część nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego R. J. może zatem zwrócić się na podstawie art. 13. ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o wykup pozostałej mu części działki o nr ewidencyjnym [...]. Rozpatrując odwołanie złożone przez A. Z., organ odwoławczy stwierdził, że nie może uwzględnić braku zgody skarżącego na budowę drogi na działce o nr ewidencyjnym [...]. Minister Infrastruktury po raz kolejny stwierdził, że może działać wyłącznie zgodnie z wnioskiem i na wniosek inwestora załączony do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a orzekanie poza jego zakresem, stanowiłoby przekroczenie jego kompetencji. Z powyższych względów rozpatrując odwołanie złożone przez E. i S. P., organ odwoławczy uznał, że również odstąpienie od wydzielenia działki o nr ewidencyjnym [...], przeznaczonej pod budowę drogi zbiorczej, nie jest możliwe. To inwestor samodzielnie decyduje o przebiegu dróg dojazdowych, zapewniających dostęp do drogi nr [...] nieruchomościom sąsiadującym z planowaną drogą. Rozpatrując odwołanie wniesione przez G. S. i K. S., Minister Infrastruktury stwierdził, że zmiana decyzji Wojewody [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] w części dotyczącej działki [...], o pow. 0,0037 ha, stanowiącej własność G. i K. S., położonej w C., nie jest możliwa. Zaniechanie jej przejęcia spowodowałoby uniemożliwienie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto G. S. i K. S. na mocy art. art. 12 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 powoływanej ustawy, za przejmowane pod planowaną inwestycję nieruchomości, będzie przysługiwało odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustali Wojewoda [...] w odrębnej decyzji. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: F. M., J. S., Z. B., B. B., E. i W. G., S. P. oraz S. S. i L. K. F. M. podniósł, że wydana decyzja jest dla niego niekorzystna, jako właściciela działki o nr ew. [...]. J. S. podniósł, że droga jest wybudowana na prywatnych gruntach sprzecznie z prawem. Skarżący stwierdził, że grunty powinny być najpierw wykupione, przed wydaniem decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wywłaszczenie nieruchomości dokonywane jest za słusznym odszkodowaniem zaś w jego przypadku nastąpiło wywłaszczenie, a odszkodowania nie otrzymał. Droga, zdaniem skarżącego musi być zgodnie z prawem budowlanym rozebrana, gdyż Skarb Państwa nie ma prawa do dysponowania nieruchomością. W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2011 r. skarżący stwierdził, że ustawa, na którą się powołano wydając zaskarżoną decyzję jest niezgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i wniósł, by Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił o jej wykładnię prawną. Skarżący stwierdził, że "specustawa", której nie zna jest niezgodna z Konstytucją oraz ustawą wywłaszczeniową. Decyzja z dnia [...] marca 1998 roku, Nr [...] zatwierdzająca podział działek nr [...] i [...] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2006 roku. Tym samym nie istnieje mapa podziału i posługiwanie się taką mapą jest niezgodne z prawem. Skarżący stwierdził również, że nie wykonano podejścia na drogę krajową, tak by można było dojechać na łąkę i łąki te stały się bezużyteczne, a nie zostały przyznane grunty zamienne. Z. B. podniósł, że trudno mu zrozumieć, dlaczego Minister uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki o nr ew. [...] i dlaczego ta właśnie działka zasługiwała na dobrodziejstwo ponownego zajęcia się nią przez organ administracji skoro stanowi ona, tak jak inne sporne działki teren nietrafnie zaprojektowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego istnieje niewątpliwie konieczność uwzględnienia jego wniosku o niedokonywanie podziału jego działki o nr ew. [...], gdyż podział spowoduje pogorszenie warunków produkcyjnych jego gospodarstwa i uniemożliwi dalszy jego rozwój. Zdaniem skarżącego spowoduje to też pogorszenie lokalizacji projektowanej drogi. B. B. podniósł zarzuty o identycznej treści, jak Z. B., wskazując, iż zachodzi konieczność uwzględnienia jego wniosku o niedokonywanie podziału jego działki o nr ew. [...]. E. i W. G. w skardze podnieśli, że zaskarżają decyzję w części dotyczącej ich działki o nr ew. [...]. Stwierdzili, że działka ta jest ogrodzona metalowym płotem, stoi na niej ich dom mieszkalny oraz rosną drzewa owocowe, krzewy iglaste i kwiaty. Linia rozgraniczenia przebiega tuż przy frontowej ścianie domu. Po podziale teren za oknami będzie odkryty bez zieleni, zaś hałas spowodowany wzrastającym ruchem samochodów stanie się nie do zniesienia. Przejęcie części działki wpływa też na obniżenie wartości pozostałej jej części i znajdującego się na niej domu mieszkalnego. S. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie nakazu rozbiórki wybudowanego pobocza. Skarżący stwierdził, że Kodeks postępowania administracyjnego, ustawa o wywłaszczeniu nieruchomości, prawo budowlane, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, oraz umowy międzynarodowe, a zwłaszcza Konwencja Praw Człowieka nie przewidują możliwości wejścia na grunt i wybudowania drogi asfaltowej bez zabezpieczenia jednocześnie dojazdu do działek z drugiej strony drogi krajowej. Skarżący stwierdził, że nie został uwzględniony jego wniosek o wybudowanie tunelu pod drogą. Skarb Państwa, zdaniem skarżącego, zgodnie z ustawą wywłaszczeniową powinien wykupić nieruchomości, które nie mają dojazdu lub przyznać nieruchomości zamienne. Skarżący stwierdził, że Prawo budowlane wyraźnie stanowi, że aby dokonać budowy obiektu należy udokumentować prawo własności, a Skarb Państwa samowolnie zabudował drogę i pobocza na działkach o nr ew. [...], [...] i [...]bez jego zgody. Nie zabezpieczono dojazdu do gruntów czyniąc je bezużytecznymi i zmieniając ich wartość. Zdaniem skarżącego "specustawa", w oparciu o którą wydana została decyzja jest niezgodna z Konstytucją oraz ustawą o wywłaszczaniu nieruchomości. Skarżący stwierdził, że z tych aktów prawnych wynika, że najpierw powinno być wypłacone odszkodowanie a dopiero potem powinna być budowana droga, a nie odwrotnie. S. S. i L. K. podnieśli zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, to jest: art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi niezapewniająca należącej do skarżących nieruchomości dostępu do drogi publicznej nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich ponieważ szczegółowe rozwiązania techniczne będą uzgadnianie na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy w ocenie skarżących organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany ustaleniami określonymi w decyzji o lokalizacji drogi, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez dokonanie jego błędnej wykładni co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.), art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie przez Ministra Infrastruktury kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i arbitralnego przyjęcia, że obiekty będące własnością skarżących nie posiadają statusu Miejsca Obsługi Podróżnych, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutów skarżących dotyczących sytuacji faktycznej nieruchomości zabudowanej stacja paliw i obiektem handlowo - usługowym, w sytuacji gdy konieczna jest ocena stanu faktycznego tej nieruchomości w świetle obowiązujących przepisów prawnych, art. 138 § 1 pakt 2 k.p.a. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, co spowodowało jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy w części decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Tymczasem Wojewoda [...], wydając decyzję nie przewidział dla skarżących dostępu do drogi publicznej mimo togo, że dostęp ten istnieje od 2000 roku uzgodniony postanowieniem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2000 roku. Przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie będzie można zapewnić dostępu do drogi publicznej, gdyż w dokumentacji załączonej do decyzji lokalizacyjnej wskazano na konieczność likwidacji dostępu nieruchomości skarżących do drogi krajowej. Zgodnie zaś z przepisami prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji związany jest ustaleniami określonymi w decyzji o lokalizacji drogi. Zdaniem skarżących, pozbawienie dostępu do drogi publicznej nieruchomości zabudowanej stacją benzynową oznaczać będzie likwidację prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Brak dostępu do drogi publicznej spowoduje niemożność zaadoptowania nieruchomości do innego rodzaju działalności. Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku, Nr 19, poz. 115 ze zm.) w przypadku przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zdaniem skarżących Wojewoda nie wskazał, czy wydzielenie części należącej do skarżących nieruchomości związanej z przepustem oznaczonym symbolem P - 17 jest rzeczywiście niezbędne oraz, czy zamierzenia tego nie można zrealizować w taki sposób, który nie będzie skutkował koniecznością zabrania im części nieruchomości. Wymóg wykazania niezbędności wynika z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżących mając na względzie fakt, iż na mocy art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych własność odbierana jest z mocy prawa, to art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma również zastawanie. Skarżący wskazali, że na wydzielonej części nieruchomości planowali rozpocząć inwestycję. W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2011 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto skarżący podnieśli, że wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 222/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 roku o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr [...], której lokalizacji ustalona została decyzją kontrolowana w niniejszej sprawie. Skarżący stwierdzili, że ich skarga nie kwestionuje przebudowy drogi krajowej tylko pozbawienie ich na skutek tej przebudowy istniejącego od wielu lat zjazdu. Skarżący stwierdzili również, że Minister nie wskazał żadnych argumentów, które przemawiałyby za likwidacją zjazdu. Skarżący stwierdzili, że w aktach niniejszej sprawy nie ma wielu dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy o sygn. VII SA/Wa 222/11 i wnoszą, by dokumenty te zostały przez Sąd uwzględnione. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2011 roku skarżący podnieśli, że argumentacja Sądu zawarta w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 222/11 przemawia za uwzględnieniem skargi wniesionej w sprawie niniejszej. W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P. Postanowienie to jest prawomocne. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi Z. B. i B. B. Postanowienie to jest prawomocne. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1876/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. M. Postanowienie to jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. wydanym w sprawie sygn. akt IVSA/Wa 1876/08 oddalił skargi J. S., E. G., W. G., S. S. i L. K. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. wnieśli S. S. i L. K.. Wyrok zaskarżyli w części odnoszącej się do pozbawienia ich nieruchomości wjazdu i wyjazdu na rozbudowywaną drogę krajową nr [...]. Zdaniem skarżących Sąd zobowiązany był do oceny, czy organy administracji przy wydawaniu swoich decyzji o ustaleniu lokalizacji rozbudowy drogi krajowej nr [...] zachowały wymóg ochrony interesu prawnego skarżących w postaci dostępu do tej drogi ich nieruchomości poprzez istniejący wjazd i wyjazd wybudowany w przeszłości za zgodą obecnego wnioskodawcy. Pozbawienie ich nieruchomości dotychczasowego wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...] odetnie należącą do nich stację paliw i obiekt gastronomiczny od użytkowników drogi krajowej nr [...], wskutek czego prowadzona przez nich będzie musiał być zamknięta. Zdaniem skarżących oznacza to istotne ograniczenie wykonywania przez nich prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1912/11, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt IVSA/Wa 1876/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., jak również z jej załącznika graficznego wynika, że istniejący wjazd i wyjazd z nieruchomości skarżących zostanie zlikwidowany. Jednocześnie Sąd wskazał, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/11 wynika, iż zjazd i wyjazd z nieruchomości skarżących został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2002 r. i to według normatywu dla dróg ekspresowych. Ponadto istniejąca na nieruchomości zabudowa (stacja paliw, motel, parking) miała status MOP kategorii III. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do wyżej przedstawionych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie uczyniły tego także organy administracyjne z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zastrzeżenia co do likwidacji wjazdu i wyjazdu skarżący podnosili od początku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i organy administracyjne miały obowiązek - wynikający z art. 8 k.p.a. - dokładnie tę kwestię wyjaśnić, odnosząc się do przedstawionych żądań i zarzutów z uwzględnieniem zarówno interesu publicznego jak i również słusznego interesu obywateli. Oczywiście dokonując powyższych ustaleń Sąd I instancji będzie miał na uwadze w/w okoliczności faktyczne związane z wykonaniem przez skarżących wjazdu i wyjazdu na drogę krajową nr [...], jak i również brak odniesienia się do powyższych okoliczności przez organy administracyjne, które wręcz uchylały się do szczegółowego odniesienia się do powyższego problemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wskazać trzeba, iż przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2011 r. wydanego w sprawie sygn. akt II OSK 1912/11, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 1876/08 i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dokonując oceny legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., Sąd uznał, że skarga L. K. i S. S. zasługuje na uwzględnienie, natomiast skargi J. S. oraz E. G. i W. G. nie są zasadne. Należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą"). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] wyda decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Jakie dokumenty w szczególności powinien zawierać wniosek określał art. 5 ust.1 ustawy. W świetle brzmienia tegoż przepisu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawierał w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; opinie: ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami, dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych, dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią, dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych, właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 6) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 4 ustawy do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych przewiduje również uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4). Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zgodnie z art. 7 ust. 1 musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jednakże w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji w odniesieniu do zarzutów podnoszonych przez skarżących L. K. i S. S. doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących L. K. i S. S., zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż są one zasadne. Z ustaleń organów obu instancji, opartych na dokumentacji dostarczonej przez inwestora wynika, że obiekty będące własnością skarżących nie posiadają statusu Miejsca Obsługi Podróżnych. Podkreślono, że o rozmieszczeniu MOP-ów przy drodze ekspresowej decyduje samodzielnie inwestor, opierając się na przepisach prawa regulujących tę kwestię. Sytuacja techniczno-prawna obiektu należącego do skarżących związana jest z dostępnością do drogi krajowej Nr [...] jako drogi klasy GP nie ma natomiast związku z przyszłą dostępnością obiektu do drogi klasy S. Te ustalenia faktyczne spowodowały, że istniejący wjazd i wyjazd z nieruchomości skarżących zostanie zlikwidowany, co wynika z samej treści decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (str. 27), jak i załącznika graficznego do niej (załącznik nr 21). Natomiast skarżący w toku całego postępowania administracyjnego podnosili, że przed realizacją inwestycji w postaci obiektu stacji paliw łącznie z obiektami towarzyszącymi tj; parkingiem w tym i dla samochodów ciężarowych TIR, restauracją, motelem, stacją obsługi samochodów - Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w L. pismem z dnia [...] grudnia 1998 r. wyraziła zgodę na lokalizację przyjezdni prawej drogi krajowej Nr [...] W. –W. na odcinku od km 101-000 do km 102-000 na lokalizację wjazdu i wyjazdu wyposażonego w pasy wyłączenia i włączenia z zastrzeżeniem, iż drogę Nr [...] należy traktować jako przyszłą drogę ekspresową [...] a więc i elementy podłączenia do niej winny odpowiadać parametrom drogi ekspresowej. Wskazywali na pismo z dnia 6 września 1999 r. Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział w L., którym zaopiniowano pozytywnie lokalizację MOP III przy drodze Nr [...] we wsi J. km 101,5 (jezdnia prawa) na następujących warunkach: MOP kategorii III (Stacja Paliw motel, bar, warsztat obsługi samochodowej, parking dla samochodów osobowych w tym TIR; podłączenie do drogi Nr [...] przy pomocy pasa włączenia i wyłączenia w/g normatywu dla dróg ekspresowych. Następnie skarżący wskazywali na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych Oddział Zachodni Biuro w L. z dnia [...] marca 2000 r. którym organ działając na podstawie art. 35 ust 4 i 43 ust 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych zaopiniował pozytywnie koncepcję podłączenia MOP III " [...]" do drogi NR [...] za pomocą wyjazdu i wjazdu na drogę za pomocą pasów włączenia i wyłączenia o parametrach przewidzianych dla dróg ekspresowych. Okoliczności podnoszone przez skarżących nie potwierdzają ustaleń organów, że obiekty będące własnością skarżących nie posiadają statusu Miejsca Obsługi Podróżnych, jak i tej okoliczności, że obiekt należący do skarżących związany jest z dostępnością do drogi krajowej Nr [...] jako drogi klasy GP a nie spełnia wymogów dostępności obiektu do drogi klasy S. Jednocześnie należy zauważyć, że do okoliczności podnoszonych w toku postępowania administracyjnego przez skarżących organy obu instancji nie odniosły się, pozwala to uznać, że nie wyjaśniły istotnych okoliczności w sprawie dotyczących zachowania wjazdu i wyjazdu z ich nieruchomości na drogę krajową Nr [...]. Działanie takie narusza przepisy art. 8, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast ocena Sądu, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera wymagania dotyczące ochrony uzasadnionego interesu skarżących (art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy) może być dokonana dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę w tym zakresie organ ustosunkuje się do twierdzeń skarżących i wydając rozstrzygnięcie weźmie pod uwagę w granicach prawa zarówno interes społeczny, jak i uzasadniony interes skarżących. Natomiast Sąd odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących J. S., E. G. i W. G. stwierdził, iż nie są one zasadne. Skarżący J. S. powołuje się w skardze na art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Z art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych odszkodowanie z tytułu pozbawienia własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną ustalane jest w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18 i 18a tej ustawy, odpowiednio przez wojewodę albo starostę. Art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi natomiast, że celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Powyższe przesądza o tym, że ustawa o szczególnych warunkach spełnia określony konstytucyjnie warunek pozbawienia własności. Z kolei odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze przez skarżących E. G. i W. G. należy zauważyć, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza przedstawiony przez inwestora projekt podziału nieruchomości. To inwestor wybiera najkorzystniejszy wariant przebiegu drogi. Aby odmówić ustalenia lokalizacji drogi w sposób wnioskowany przez inwestora organy prowadzące postępowanie muszą wykazać jej niezgodność z przepisami prawa, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji są przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor zobligowany jest zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania dotyczące dopuszczalnych norm hałasu. Na stronie 18 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. ustalono wymagania w tym zakresie, spełniając warunek określony w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy. Skarżący podnieśli także, iż przejęcie części ich działki obniży wartość pozostawionej im części nieruchomości i znającego się na niej domu. Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I i IV wyroku, na podstawie art. 151 w/w ustawy orzekł jak w punkcie II i III wyroku. art. 200 i art. 250 w/w ustawy