IV SA/Wa 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek K. S. (dalej "skarżącego") o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny, skarżący powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: ustawa p.p.s.a.) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nakazującej wydalenie go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec wskazał, iż wydalenie narazi go na niebezpieczeństwo dalszego prześladowania, poza tym uniemożliwi mu skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu. Ponadto skarżący poinformował, że na terytorium RP przebywają członkowie jego rodziny, w stosunku do których wydana została w dniu [...] listopada 2013 r. decyzja wstrzymująca wykonanie decyzji o wydaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, wszczętego wnioskiem złożonym przez skarżącą w dniu 4 lutego 2013 r. Wniosek natomiast o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dotyczy decyzji zaskarżonej wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należy czy decyzja, której wstrzymania żąda skarżący (tj. decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Dla ustalenia powyższej, zasadniczej kwestii, przedstawić należy stan faktyczny, w jakim zapadły orzeczenia Rady. W dniu 14 września 2011 r. cudzoziemiec złożył wniosek do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Szef Urzędu ds. Cudzoziemców odmówił nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję. W dniu 4 lutego 2013 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z [...] lipca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) umorzył postępowanie w sprawie, wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez Radę zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek w zakresie, w jakim dotyczy on wstrzymania wykonania decyzji Szef Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] wskazać na wstępie należy, iż w literaturze istnieje spór odnośnie rozumienia pojęcia "granic tej samej sprawy". Zdaniem W. Rymsa unormowanie to ma usuwać dotychczasowe wątpliwości, czy w razie wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (W. Ryms, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2003, s. 55). J. P. Tarno twierdzi natomiast, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu zaskarżonego do sądu (J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi..., s. 126). Inne zdanie ma także W. Dawidowicz, który swoje rozumienie tego pojęcia opiera na powiązaniu z określoną normą prawa materialnego (jedną), która umożliwia ustalenie praw lub obowiązków jej adresata. Użyty w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy o NSA, wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 168-169). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nie może zostać uwzględniony, bowiem nie dotyczy aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Podnieść należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wydalenia z terytorium RP zawarte zostało w decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zainicjowane innym wnioskiem niż w sprawie, której dotyczy skarga. Nie jest dopuszczalne, by w sprawie ze skargi na decyzję zapadłą w jednym postępowaniu administracyjnym orzekać o wstrzymaniu decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej. W tym stanie rzeczy wniosek uznać należało za niedopuszczalny i na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.