IV SA/Wa 1900/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi W piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowane przez R. M., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2013 r., o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku oraz budowie urządzenia dźwigowego przy ul. [...] w W. Z uwagi na to, że wniesiona skarga zawierała braki formalne, Sąd w piśmie z dnia 25 września 2014 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do ich usunięcia poprzez: - podpisanie skargi w gmachu Sądu, bądź nadesłanie podpisanego jej egzemplarza, - złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi i wykazania, że pełnomocnik spełnia wymagania wynikające z art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, wyznaczając termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 września 2014 r. W piśmie nadanym w dniu 8 października 2014 r. do Sądu nadesłano skargę podpisaną przez radcę prawnego, pełnomocnictwo dla radcy prawnego, KRS skarżącej, dowód uiszczenia wpisu. Ponadto profesjonalny pełnomocnik potwierdził czynność dokonaną przez poprzedniego pełnomocnika, polegającą na wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu nieusunięcia w zakreślonym terminie jej braków formalnych. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że skarga kierowana do sądu administracyjnego - poza innymi warunkami - winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwaną dalej p.p.s.a.). Każde zaś pismo strony winno zawierać także podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia w sytuacji nieuzupełnienia w terminie wskazanych w wezwaniu braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przepis art. 34 p.p.s.a. dopuszcza działanie przed sądem administracyjnym stron osobiście lub przez pełnomocników. W art. 35 p.p.s.a. sprecyzowano krąg osób, które mogą być pełnomocnikami w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a, jeżeli w sprawie ustanowiony został pełnomocnik to doręczenia należy dokonywać tej osobie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć takie pełnomocnictwo, jednakże jego brak jest brakiem formalnym skargi i nie powoduje, że inne wezwanie do uzupełnienia innych braków formalnych można wysłać do pełnomocnika dopiero po uzyskaniu przez sąd odpowiedniego pełnomocnictwa (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2013 r., sygn. II OSK 2368/13). W niniejszej sprawie skargę do Sądu Administracyjnego, działając w imieniu [...] sp. z o.o. wniósł R. M. Dołączył przy tym pełnomocnictwo do występowania w jej imieniu przed organami administracji publicznej. Skoro skarga zawierała opisane wyżej braki (m.in. brak podpisu i pełnomocnictwa) Sąd w piśmie z dnia 25 września 2014 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do ich usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to zostało wysłane na adres podany w skardze i odebrane przez "upoważnionego pracownika" w dniu 29 września 2014 r., zatem na podstawie art. 72 § 2 p.p.s.a. należało je uznać za skutecznie doręczone. Zatem termin na usunięcie braków formalnych skargi upłynął w dniu 6 października 2014 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi. W piśmie nadanym w dniu 8 października 2014 r. braki formalne skargi uzupełnił nowy pełnomocnik będący radcą prawnym. W ocenie Sądu nie można uznać, że czynność ta konwaliduje wezwanie Sądu. Skarga co prawda postała podpisana przez osobę legitymująca się odpowiednim pełnomocnictwem i spełniającą ustawowe wymagania co do możliwości reprezentowania skarżącej, jednak nastąpiło to z uchybieniem wyznaczonego terminu. Ponadto Sąd dalej nie posiada wiadomości, czy osoba, która pierwotnie wniosła skargę mogła działać w imieniu skarżącej spółki przed sądami administracyjnymi. Stwierdzić należy, że skoro wezwano R. N. – uprzedniego pełnomocnika Spółki, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, lub nadesłanie podpisanego egzemplarza, złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi i wykazania, że pełnomocnik spełnia wymagania wynikające z art. 35 § 1 p.p.s.a., oraz złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, to o wykonaniu nałożonego przez Sąd obowiązku można by mówić, gdyby po pierwsze: uprzedni pełnomocnik podpisał skargę i nadesłał brakujące dokumenty określające sposób reprezentacji skarżącej spółki. Sąd miałby wtedy możliwość ocena, czy osoba ta spełniała wymagania określone w art. 35 p.p.s.a. Nawet gdyby okazało się, że R. N. nie mógł być pełnomocnikiem skarżącej przed sądem administracyjnym, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych potraktowano by to jako brak formalny skargi, który podlega usunięciu w drodze wezwania strony do podpisania przez nią skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Po drugie: gdyby w zakreślonym dla R. N. terminie braki formalne uzupełnił nowy pełnomocnik będący radcą prawnym. W niniejszej sprawie nie zachodzi ani sytuacja opisana w pierwszym ani drugim przypadku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.