IV SA/Wa 1901/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 8 marca 2013r. P. M. wystąpił do Wojewody W. z wnioskiem o wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, wskazując, iż nie posiada żadnego obywatelstwa ani dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Cudzoziemiec oświadczył, iż pozostaje w związku wyznaniowym z obywatelką [...] - panią P. D., jednak nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt zawarcia tego związku. Cudzoziemiec wyraził chęć zawarcia związku małżeńskiego z panią P.D. w polskim Urzędzie Stanu Cywilnego i w tym celu chciałby uzyskać polski dokument tożsamości cudzoziemca. Wojewoda W., na podstawie art. 81 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o zajęcie stanowiska w sprawie wydania cudzoziemcowi wnioskowanego dokumentu. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie nr [...], w którym odmówił wyrażenia zgody na wydanie P. M. przez Wojewodę W. polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż cyt.: "wydanie . zainteresowanemu polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca byłoby sprzeczne z postanowieniami art. 74 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Nie leży bowiem w interesie Rzeczypospolitej Polskiej wydawanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemcowi, który wykazuje lekceważący stosunek do obowiązujących w naszym kraju przepisów prawa i w sposób rażący naruszył obowiązujący w naszym kraju porządek prawny". Cudzoziemiec w ustawowym terminie wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zainteresowany wskazał, że nie posiada żadnego obywatelstwa i w interesie Rzeczypospolitej Polskiej leży wydanie mu stosownego dokumentu tożsamości. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 74 ust. 2 oraz art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podał, że zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w szczególnie uzasadnionych przypadkach polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi, który nie posiada żadnego obywatelstwa i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentu podróży, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz gdy uzyskanie przez cudzoziemca innego dokumentu potwierdzającego tożsamość nie jest możliwe. Jak wynika z wyżej cytowanego artykułu, jednym z podstawowych warunków wymaganych do wydania polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca jest brak posiadania obywatelstwa jakiegokolwiek państwa. Organ podkreślił, iż pomimo zamieszczenia w przedmiotowym wniosku, w rubryce "obywatelstwo" określenia: "brak", w toku postępowania Ministerstwo Spraw Wewnętrznych [...] pismem z dnia [...].08.2012r. nr [...] potwierdziło tożsamość cudzoziemca. Ponadto z powyższego pisma nie wynika brak możliwości wydania cudzoziemcowi dokumentu podróży. Analiza sprawy nie wykazała również, aby wydanie panu P. M. polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca leżało w interesie Rzeczypospolitej Polskiej oraz, aby jego przypadek był szczególnie uzasadniony. Należy mieć na uwadze, iż cudzoziemiec w rażący sposób naruszył obowiązujący w naszym kraju porządek prawny i w konsekwencji został skazany na karę dożywotniego więzienia. Uwzględniając powyższe ustalenia należy stwierdzić, iż pan P. M. nie spełnia wymogów z art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach, gdyż jego obywatelstwo zostało potwierdzone i może uzyskać dokument podróży, a ponadto w jego przypadku wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż organ właściwy do wydania decyzji powinien dokonać analizy zgromadzonego materiału dowodowego i ocenić, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 74 ust. 2 ww. ustawy, bowiem stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ma przede wszystkim przyczynić się do prawidłowego załatwienia sprawy przez organ I instancji bez wkraczania w jego właściwość instancyjną Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013r. wniósł P. M., zarzucając, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 74 ust. 2 oraz art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaś samo rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem. Zarzucono organowi, wadliwą interpretację przepisów prawa i błędne uznanie, że wydanie skarżącemu dokumentu tożsamości jest sprzeczny z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Odpowiadając na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w szczególnie uzasadnionych przypadkach polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi, który nie posiada żadnego obywatelstwa i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentu podróży, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz gdy uzyskanie przez cudzoziemca innego dokumentu potwierdzającego tożsamość nie jest możliwe. Jak wynika z wyżej cytowanego artykułu, wszystkie wskazane w nim warunki do wydania cudzoziemcowi polskiego dokumentu tożsamości muszą być spełnione łącznie. Brak posiadania obywatelstwa jakiegokolwiek państwa nie jest, jak uważa skarżący, podstawowym warunkiem do wydania polskiego dokumentu tożsamości. Trzeba zauważyć, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] potwierdziło tożsamość cudzoziemca. Ponadto z powyższego pisma nie wynika brak możliwości wydania cudzoziemcowi dokumentu podróży. Sąd zauważa jednak, że organ administracji zasadnie wskazał, że trudno uznać, że za wydaniem polskiego dokumentu tożsamości dla P.M. przemawia interes Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd stwierdza, iż cudzoziemiec w rażący sposób naruszył obowiązujący w naszym kraju porządek prawny, dopuścił się zabójstw i rabunku i w konsekwencji został skazany na karę dożywotniego więzienia. Uwzględniając powyższe ustalenia należy stwierdzić, iż P. M. nie spełnia wymogów z art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach. W jego przypadku wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca nie leży w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym Sąd podzielił argumentację organu administracji zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu postanowienia. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy; Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną rozstrzygnięcia i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał postanowienie zgodne z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)