IV SA/Wa 1901/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adw. A. K. o przyznanie kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca postanawia: - przyznać adw. A. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 420 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 96,60 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem referendarza sądowego z 14 października 2013 r. ustanowiono dla P. M. adwokata z urzędu w sprawie z jego skargi wymienionej na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2013 r. nr [...] o odmowie wydania polskiego skarżącemu dokumentu tożsamości. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem strony wyznaczyła adw. A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2014 r. oddalił skargę P. M. oraz na wniosek adw. A. K., która reprezentowała skarżącego przed Sądem, przyznał pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej (240 zł.). Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej sporządzonej i wniesionej przez adw. A. K., wyrokiem z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1251/14 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2014 r., a także zaskarżone postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz postanowienie organu pierwszej instancji. Adw. A. K. reprezentowała skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podczas której złożyła wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że koszty te nie zostały zapłacone. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), mającego w sprawie zastosowanie na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego samego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna wynosi 75 % wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnikowi wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] należało przyznać koszty w wysokości 240 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu w pierwszej instancji. Z kolei za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu w drugiej instancji – ponieważ pełnomocnik została wyznaczona przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji – należało przyznać 180 zł. W sumie koszty pomocy prawnej wynoszą więc 420 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, ulegają one podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.