IV SA/Wa 1902/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi E. D. i H. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić H. J. zwolnienia od opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1902/7) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi E. D. i H. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 22 grudnia 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) H. J. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, który zawierał także prośbę o sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Wnioskodawczyni w rubryce nr. 4 formularza nie wskazała zakresu wniosku, jednakże z uzasadnienia (rubryka nr 5) jednoznacznie wynika, że domaga się częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, tj. zwolnienia od opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie przedmiotowego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżąca jest osobą samotną, uzyskuje dochód w wysokości 1.871,53 zł (z tytułu renty rodzinnej z dodatkiem pielęgnacyjnym i kombatanckim). W rubryce dotyczącej stanu majątkowego (nieruchomość rolna) wpisała: "1/3 z 20 ha zabrana w 1953 r." Następnie pismem z dnia 21 stycznia 2008 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem skutków prawnych, dokumentów bądź informacji wskazujących wysokość ponoszonych przeciętnie w miesiącu wydatków na bieżące utrzymanie. Jednocześnie w piśmie tym zawarto informację, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Powyższe wezwanie zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 24 stycznia 2008 r., termin do jego wykonania upłynął w dniu 31 stycznia 2008 r. Wnioskodawczyni nie nadesłała żądanych informacji w powyższym terminie. Rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 255 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu PPF okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania . W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wykazała powyższej okoliczności, jak również nie odpowiedziała na wezwanie do uzupełnienia wniosku. Z wniosku wynika jedynie, że skarżąca uzyskuje dochód w wysokości 1.871,53 zł i nie posiada żadnego majątku. Podanie jedynie tak ogólnikowych informacji oraz nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku, uniemożliwia przyjęcie, iż została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W tej sytuacji brak było możliwości uznania, że dochody wnioskodawczyni nie pozwalają na uiszczenie opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Wobec powyższego na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.