IV SA/Wa 1903/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. W. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za brak sieci postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości C. W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania (opłaty) z tytułu braku sieci, na mocy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 209 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202). Na obecnym etapie postępowania, strona skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 739 zł. Oprócz tej kwoty strona może zostać w przyszłości zobowiązana do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia do wyroku WSA. Sytuacja rodzinna i majątkowa skarżącej została przez nią opisana w pełni na druku PPF. Z treści wniosku PPF wynika, że C. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1380 zł brutto (1165 zł. netto) Wnioskodawczyni podała następujące stałe miesięczne wydatki: czynsz za mieszkanie - 400 zł., opłata za gaz 30 zł., energię elektryczną – 30 zł. zł, koszty ogrzewania – 100 zł., koszty zakupu leków i wyżywienia – łącznie 550 zł. Pozostałą kwotę przeznacza na zakup odzieży, obuwia i kosmetyków. Strona nie wykazała żadnego majątku. Stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Wniosek strony skarżącej dotyczy wyłącznie instytucji zwolnienia od kosztów sądowych. Ze tego względu strona powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu w postaci opłat sądowych i wydatków sadowych. Na mocy art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego. Dotyczy to zarówno kosztów istniejących jak i przyszłych. Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Innymi słowy, skarżąca wykazała istnienie pozytywnych przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Niewątpliwie podana wysokość emerytury pozwala egzystować wyłącznie na poziomie koniecznego utrzymania. Nie ulega wątpliwości, iż 1165 zł., przy obecnym poziomie cen i usług o charakterze podstawowym może wystarczyć jedynie na zakup niedrogiej żywności oraz standardowych środków czystości. W tej sytuacji uiszczenie pełnej wysokości wpisu sądowego, czyli 739 zł, jak również uiszczenie pozostałych opłat i ewentualnych wydatków niewątpliwie spowodowałoby stan, w którym skarżąca z uzyskiwanych środków pieniężnych nie byłaby w stanie podołać zwykłym ciężarom utrzymania koniecznego. W konsekwencji brak zwolnienia od kosztów sądowych mógłby zmusić skarżą [...] 20 września 2011 r. Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.