IV SA/Wa 1903/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci z 2006 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - W skardze z dnia 27 października 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. C. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2011 r., którą określił wysokość zobowiązania C. W., prowadzącej w 2006 r. działalność gospodarczą pod nazwą [...] w Z., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., w wysokości 24.633,00 zł. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej C. W. wywiodła, że uiszczenie kwoty ponad 24.000 zł postawiłoby ją w bardzo ciężkiej sytuacji życiowej, bowiem nie dysponuje takimi środkami i musiałaby się zadłużyć. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła również z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach wynika, że obecnie jedyne źródło jej utrzymania stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 1.165,23 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie dysponuje oszczędnościami, papierami wartościowymi, ani innymi zasobami pieniężnymi. Nie ma też wartościowych przedmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. utrzymuje w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2011 r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę 24.633 zł. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 powołanej ustawy w przypadku niewykonania decyzji określonej w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty niewpłaconej opłaty za brak sieci. Treść powołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci rodzi po stronie podmiotu, do którego ją skierowano bezwzględny obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a niewywiązanie się z tego obowiązku w ciągu 14 dni od daty uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję określającą wysokość opłaty powoduje, że organ administracji ustala opłatę dodatkową. Skoro obecnie jedyne źródło dochodu skarżącej stanowi świadczenie emerytalne w wysokości 1.165,23 zł netto miesięcznie, a zarazem nie dysponuje ona ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które można by spieniężyć, to nie ulega wątpliwości, że uiszczenie kwoty ponad 24.000 zł może po jej stronie spowodować szkodę, doprowadzając do sytuacji, w której pozbawiona zostałaby środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.