IV SA/Wa 1905/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.O. Firma Handlowo – Usługowo – Produkcyjna " W." o przywrócenia terminu do wniesienia skargi na pismo (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) maja 2007r. nr (...) w przedmiocie zarządzenia pokontrolnego dotyczącego wytwarzania odpadów postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi- Pismem z dnia 7 lutego 2008r. W. O. wniósł za pośrednictwem (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na zarządzenie pokontrolne (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) maja 2007r. nr (...). w uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdza, iż w zarządzeniu pokontrolnym organ nie zawarł pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd na wniosek skarżącego postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo dołożenia wymaganej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda ta zatem musi mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy stronie nie można przypisać najlżejszego nawet niedbalstwa. Art. 87 §1 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przesłanką przywrócenia terminu jest więc wykazanie braku winy strony w uchybieniu terminu. Jednocześnie, zdaniem Sądu, skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnił brak swojej winy w niedopełnieniu w terminie przedmiotowej czynności procesowej. Sąd uznał, iż skarżący W. O. działający w sprawie osobiście, czyli bez pomocy fachowego pełnomocnika, w sposób niezawiniony uchybił wskazanemu w art. 53 § 2 ppsa terminowi do wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Podnieść bowiem wymaga, że mimo, iż przepisy nie określają warunków formalnych odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa za adekwatny przyjąć należy pogląd, zgodnie z którym odpowiedź taka winna zawierać informację odnośnie dalszych czynności, jakie musi podjąć strona w sytuacji, gdy kwestionuje rozstrzygnięcie zawarte w uchwale bądź zarządzeniu organu gminy. Obowiązek tego rodzaju spoczywający na organie należy wywnioskować z ogólnych zasad regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, w szczególności z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1137/98, Lex nr 41303). Ponadto, organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zarządzenie pokontrolne doręczono skarżącemu W. O. 4 czerwca 2007 roku i od tej daty zaczął biec czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 15 czerwca 2007 roku skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, W odpowiedzi na to wezwanie (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia (...) czerwca 2007 roku podtrzymał stanowisko zawarte w zarządzeniu pokontrolnym z dnia (...) maja 2007 roku. Jednocześnie stwierdzić należy, iż odpowiedź organu z dnia (...) czerwca 2007r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawierała błędne pouczenie, wskazując na sposób i termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu zamieszczono zapis mówiący o tym, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia zarządzenia pokontrolnego. Zamieszczenie tej informacji było całkowicie bezzasadne, zważywszy iż organ działał (zajął stanowisko) właśnie w związku z wniesieniem tego quasi odwoławczego środka. Zamieszczenie zbędnego pouczenia o środkach zaskarżenia niezwiązanych z przesłanym pismem mogło wprowadzić w błąd stronę (działającą bez profesjonalnego pełnomocnika). Spowodowało to, iż skarżący w dniu 10 lipca 2007r. wysłał ponowne do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wyniku błędnego pouczenia wyekspirował termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż bieg tego terminu należało liczyć od dnia 26 czerwca 2007r., czyli od daty dostarczenia skarżącemu odpowiedzi organu z dnia (...) czerwca 2007r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe Sąd wskazuje, iż stosownie do treści art. 112 Kpa, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest wystarczające, zawarcie błędnego pouczenia, lecz konieczne jest, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek przewidziany w tym przepisie. Strona, która wskutek błędnego pouczenia nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, może wnieść skargę na tę decyzję w każdym czasie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, który podlega przywróceniu przez ten sąd, bowiem strona uchybiła terminowi bez własnej winy. ( art. 58 kpa ) Mając na uwadze powyższe oraz kierując się konstytucyjnym prawem strony do sądu, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 ppsa.