IV SA/Wa 1906/13

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. K. A. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") w piśmie z dnia 3 października 2013 r. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Ze złożonego formularza wniosku wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trójką małoletnich dzieci. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani środków pieniężnych. Mieszka w ośrodku dla cudzoziemców i utrzymuje się ze świadczenia otrzymywanego z Urzędu do Spraw Cudzoziemców, którego wielkości nie określił. Ponieważ złożone przez wnioskodawcę oświadczenie nie zawierało wszystkich istotnych dla oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, pismem Sądu z dnia 9 października 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku, poprzez nadesłanie: a) zaświadczenia z Urzędu do Spraw Cudzoziemców potwierdzającego rodzaj i aktualną wysokość otrzymywanych przez skarżącego, jego żonę oraz małoletnie dzieci świadczeń, b) oświadczenia o wszystkich aktualnych środkach dochodu skarżącego oraz jego żony. Wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącemu w dniu 16 października 2013 r. Termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku upłynął zatem w dniu 30 października 2013 r. Wnioskodawca do dnia dzisiejszego nie nadesłał żądanych dokumentów. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Żąda on bowiem zwolnienia go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Warunkiem przyznania prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. jest wykazanie, że wnioskodawca nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 252 § 1 P.p.s.a. strona, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia, które obejmuje dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Z kolei art. 255 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego dochodów. Jak już wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w formularzu wniosku z dnia 3 października 2013 r. oświadczenia skarżącego za niewystarczające dla dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, szczególnie przy braku jakichkolwiek informacji odnośnie wysokości aktualnie otrzymywanych przez skarżącego oraz jego rodzinę świadczeń przyznawanych w procedurze uchodźczej. Informacje, do których udzielenia zobowiązano skarżącego, a które nadal pozostały niewyjaśnione miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie złożonego przez niego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, rzutując przede wszystkim na prawidłową ocenę jego sytuacji materialno – bytowej i możliwości płatniczych. Okoliczności te nie mogą stanowić domniemania ze strony zarówno referendarza sądowego, jak i Sądu, zwłaszcza gdy mają stanowić podstawę udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych. Rodzi to obowiązek wszechstronnego ich wyjaśnienia, zwłaszcza gdy informacje udzielone przez osobę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy budzą wątpliwości albo po prostu okazują się niewystarczające dla dokonania tej oceny. W konsekwencji, wobec nieprzedłożenia przez wnioskodawcę wymaganych dokumentów i oświadczeń należało przyjąć, iż niewyjaśnione pozostały podstawowe okoliczności dotyczące wszystkich źródeł jego dochodów, a tym samym wysokości ewentualnych środków pozostających mu do dyspozycji. Wobec tego, iż skarżący wezwany do uzupełnienia przedmiotowego wniosku uchylił się od obowiązku złożenia stosownych oświadczeń i nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych, brak jest podstaw do uznania, iż wykazał, że spełnia przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, z czym związany jest ścisły rygoryzm. Jeżeli strona mimo nie budzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji – do czego ma oczywiście prawo, musi się przez to liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu. Za wystarczające dla merytorycznej oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy nie można natomiast uznać danych zawartych w formularzu PPF złożonym w Sądzie w dniu 31 października 2013 r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.