IV SA/Wa 191/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopada 2007r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) września 2007r., którą odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2007r. uchylającą w części decyzję z dnia (...) czerwca 2007r. stwierdzającą przejście na rzecz Spółki B. Sp. j. praw i obowiązków wynikających z zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2000r. dopuszczającego do obrotu i stosowania środek ochrony " T.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 29 sierpnia 2007r. do organu wpłynął wniosek S. Sp. z o.o. o wznowienie postępowania podstawie art. 145 pkt 4 i 5 k.p.a. w sprawie przejścia praw i obowiązków wynikających z zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr (...) z dnia (...) kwietnia 2000r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin T. produkcji P. z siedziba w K. , na rzecz spółki B. Sp. J. z siedzibą w P. Decyzją z dnia (...) września 2007r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną jego decyzją z dnia (...) sierpnia 2007r., którą uchylono w części dotyczącej etykiety - instrukcji stosowania wyżej opisanego środka ochrony roślin decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2007r. stwierdzającą przejście praw i obowiązków wynikających z w/w zezwolenia z dnia (...) kwietnia 2000r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiając wznowienia postępowania uznał, iż S. Sp. z o.o. nie posiada interesu prawnego uprawniającego ją do żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) czerwca 2007r. W ocenie organu fakt zawarcia w dniu 1 października 1999r. umowy dystrybucji wymienionego środka ochrony roślin pomiędzy S. Sp. z o.o. , a P., pozostaje bez znaczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania przedmiotowego środka ochrony roślin na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1995r. o ochronie roślin uprawnych ( Dz. U. z 1999r., Nr 66, poz. 751). Zdaniem organu fakt zawarcia umowy dystrybucji wymienionego środka ochrony roślin może stanowić o istnieniu interesu faktycznego, który nie tworzy legitymacji procesowej. Ponadto organ podniósł, iż legitymację strony określają przepisy prawa, a nie czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami, a do takich niewątpliwie należy umowa, na którą powołuje się w/w Spółka. Minister stwierdził, że fakt zawarcia umowy cywilno - prawnej z dnia 1 października 1999r. pomiędzy podmiotem ubiegającym się o wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin T., a S. nie był okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również przy wydaniu decyzji w sprawie stwierdzenia przejścia praw i obowiązków na spółkę B. Sp. j. wynikających z udzielonego wcześniej zezwolenia, umowa ta w świetle przepisów prawa nie była okolicznością , która mogłaby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z art. 52 a ust 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o ochronie roślin ( Dz. U. z 2004r. nr 11, poz. 94 z późn. zm.) w przypadku zawarcia przez producenta środka ochrony roślin, z dniem wejścia w życie zawartej umowy prawa i obowiązki wynikające z zezwolenia na dopuszczenie tego środka do obrotu, stają się z mocy prawa prawami i obowiązkami tego podmiotu. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie stwierdzenia przejścia praw i obowiązków wynikających z zezwolenia potwierdza jedynie ten fakt. Jeżeli wnioskodawca złoży w sposób prawidłowy powiadomienie załączając wymagane przepisem art. 52 a ust 2 w/w ustawy dokumenty , organ jest zobowiązany do wydania decyzji, o której mowa w art. 52 a ust 6 pkt 1 tej ustawy. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. Sp. z o.o. podnosząc zarzut naruszenia art. 28 kpa przez bezpodstawne przyjęcie, że Spółka ta nie posiada interesu prawnego uprawniającego ją do żądania wznowienia postępowania. Wskazując na powyższy zarzut wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) września 2007r. W uzasadnieniu skargi strona podała, iż posiada interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie przejścia praw i obowiązków wynikających z zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka T. , a jako normę prawa materialnego jej interesu prawnego wskazała art. 59 k.c. statuujący roszczenie cywilno - prawne o uznanie za bezskutecznej umowy. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że z powództwem w tym zakresie wystąpiła i toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w R., a roszczenie zostało skierowane przeciwko stronom postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, żeby naruszała ona prawo, zarówno materialne jaki i procesowe. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych niniejszej sprawy firma P. w dniu (...) kwietnia 2000r. uzyskała zezwolenie nr (...) wydane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przedmiotem udzielonego wskazanej firmie zezwolenia było dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin o nazwie T. produkcji P. Załącznikiem do w/w zezwolenia była etykieta - instrukcja stosowania środka. Jako podstawę materialnoprawną zezwolenia wskazano art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1995r. o ochronie roślin uprawnych ( Dz. U. z 1999r. Nr 66 po. 751 ze zm.). Jednocześnie w treści zezwolenia określono, iż jest ono ważne do dnia (...) kwietnia 2010 roku. W związku z nowelizacją przepisów w. /cyt. ustawy ustawą z dnia 16 lutego 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie roślin uprawnych ( Dz. U. nr 22, poz. 248), zgodnie z którą wprowadzono nowe zasady określenia toksyczności środków ochrony roślin, decyzją z dnia (...) października 2003r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dokonał stosownych zmian w przedmiotowym zezwoleniu. Kolejnymi decyzjami z dnia (...) maja 2004r. i (...) kwietnia 2007r. wskazany powyżej organ dokonała na podstawie art. 155 kpa zmian w/w zezwolenia w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin ( Dz. U. z 2004r., nr 11, poz. 94 z późn. zm.). Zmiany te dokonywane były na wniosek P." i dotyczyły toksyczności środka i wymagań jakościowych. Jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Prezydenta W. z dnia (...) grudnia 2002r., P. prowadzone jest przez M. B. od 1 maja 1996r. W dniu 1 czerwca 2007r. M. B. złożył oświadczenie, że jako producent środka ochrony roślin T. ( nr zezwolenia (...) z dnia (...) kwietnia 2000r.) w związku z podpisaną w tym dniu z firmą B. Sp. j. umową o przejęcie produkcji preparatu z dniem tym zaprzestaje produkcji preparatu T. ( kopia oświadczenia w aktach administracyjnych). Jednocześnie w tym dniu firma B. Sp. j. z siedzibą w P. złożyła oświadczenie, że przejęła produkcję środka ochrony roślin T., która o przejęciu powiadomiła Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 52 a ust 6 pkt. 1 ustawy z dnia 30 marca 2007 o zmianie ustawy o ochronie roślin i niektórych innych upraw ( Dz. U. Nr 80, poz. 541) stwierdził przejście praw i obowiązków wynikających z zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr (...) z dnia (...) kwietnia 2000r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin T. produkcji P. na rzecz Spółki B. Sp. j z siedzibą w P. W świetle powyższych okoliczności Sąd podziela stanowisko organu, iż spełnianie przesłanek określonych w art. 52 a ust. 1 - 4 znowelizowanej ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o ochronie roślin ( Dz. U. nr 11 z 2004r., poz. 94 ze zm.), minister właściwy do spraw rolnictwa jest zobligowany do stwierdzenia w drodze decyzji, przejścia praw i obowiązków na wnioskodawcę, wynikających z zezwolenia na dopuszczenie danego środka ochrony roślin do obrotu. Jak wielokrotnie podnoszone było w orzecznictwie NSA interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, musi wywodzić się z konkretnie oznaczonego przepisu administracyjnego prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Mieć interes w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest w prawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Otóż w sprawie, niniejszej skarżący wywiódł swój przymiot strony z faktu łączącego go, z dotychczasowym producentem środka ochrony roślin " T.", stosunku cywilnoprawnego w postaci umowy w sprawie produkcji i dostawy środka. Jest wobec tego oczywiste, że tego rodzaju umowa, nie mająca umocowania w przepisach administracyjnych prawa materialnego, nie dawała skarżącemu podmiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. (por. wyrok NSA z 25 lutego 1999r., sygn. akt IV SA 345/97/LEX 4 6682). Reasumując - zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd badając legalność decyzji - w trybie art. 134 ustawy - P.p.s.a. nie stwierdził również naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a zatem skarga podlega oddaleniu. Z tych względów- na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.