IV SA/Wa 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "U." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów na terytorium kraju. - oddala skargę - Przedmiotem zaskarżenie jest decyzja z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Głównego Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako: organ II instancji, GIOŚ), wydana na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U z 2013 r. poz. 267 ze zm, dalej jako: k.p.a.) oraz art. 26 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. nr 124, poz. 859 ze zm., dalej jako: u.m.p.o.) po rozpatrzeniu wniosku spółki "U." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ul. [...], [...] W, (dalej jako: wnioskodawca, skarżąca, "U." Sp. z o.o., Spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GIOŚ z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] (dalej jako: organ I instancji), w której organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: Na podstawie postanowienia z dnia [...] czerwca 2009 r. Wójt Gminy S. przekazał GIOŚ akta sprawy dot. zanieczyszczenia terenu działki nr [...] obr. Z., będącej własnością Pani M.K. zam. ul. [...],[...] W. przez Panią D.J., wraz z wnioskiem Pani D.J., prowadzącej działalność pn. [...] D. (dalej jako: D., Przedsiębiorstwo) o wszczęcie postępowania w sprawie nielegalnego wwozu odpadów do Polski przez "U." Sp. z o.o. W dniach [...]-[...] października 2009 r. inspektorzy z [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (dalej jako: [...] WIOŚ) przeprowadzili kontrolę w "U." Sp. z o.o. Dokumentacja zebrana podczas kontroli, w postaci listów przewozowych CMR oraz faktur wskazywała, że Spółka w latach 2007-2008 dokonała odbioru tworzyw sztucznych, w tym mieszanki pochodzącej z recyklingu kabli, wysłanych z N., z firmy A., A.K., [...],[...] A. oraz z D., z firmy N., [...] A. Z dokumentów CMR wynikało, iż Spółka była odbiorcą materiału z zagranicy, a miejscem rozładunku materiału był teren D. Spółka współpracowała z D. i w ramach tej współpracy Przedsiębiorstwo wykonywało gotowe podstawy pod znaki drogowe na rzecz skarżącej, a materiał do tej produkcji, który był dostarczany do D. na zlecenie "U." Sp. z o.o. był materiałem powierzonym. W 2008 r. Spółka zakupiła znaczne ilości materiału z D. i z N., w celu wykorzystania go przez D. do produkcji wyrobów Spółki Jednak D. nie wykorzystało do produkcji na rzecz skarżącej całości materiału zakupionego przez "U." Sp. z o.o. od [...] i [...] kontrahenta. Jak wynika z rozliczeń surowcowych, przedstawionych przez Spółkę oraz D. podczas kontroli [...] WIOŚ i stanowiących odpowiednio załączniki do protokołów z kontroli nr [...] i [...], ok. 400 Mg materiału nie zostało wykorzystane na potrzeby produkcyjne. W dniach [...],[...] i [...] lutego 2010 r. [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę w D. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, iż w latach 2007-2008 do ww. Przedsiębiorstwa na zlecenie Spółki dostarczono z N. oraz z D. materiał w ilości 935,645 Mg, z czego 652,726 Mg w 2008 r. oraz 282,919 Mg w 2007 r. Natomiast ww. kontrola przeprowadzona w D. nie wykazała przypadków aby Pani D.J., prowadząca działalność gospodarczą pn. D. była w latach 2007-2009 odbiorcą odpadów z zagranicy. W dniu [...] października 2009 r. [...] WIOŚ przeprowadził oględziny działki nr [...] ob. R. w Z., gm. S. (dalej jako: działka nr [...]). Działka nr [...] jest własnością Pani M.K., zam. przy ul. [...],[...] W. [...] WIOŚ ustalił, iż Spółka nie posiada tytułu prawnego do ww. działki. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela Spółki, zawarła ona ustne porozumienie z właścicielem działki, Panią M.K., na podstawie którego Spółka korzystała z działki w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. GIOŚ zobowiązał Spółkę do zagospodarowania odpadów pochodzących z nielegalnego przemieszczania na terenie kraju. W dniu [...] grudnia 2010 r. GIOŚ otrzymał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. organ utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GIOŚ z dnia [...] listopada 2013 r. W skardze skarżąca zarzuca organowi naruszenie: - przepisów § 2 pkt 2 i pkt 20 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. nr 112 poz. 1206), poprzez dowolne zaklasyfikowanie materiałów znajdujących się na działce nr [...], obr. Z. w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., jako odpadów o kodzie 02 01 04, natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. zmieniono klasyfikację na kod 20 01 39; -art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 kpa, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenia, które nie pozwalały na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również niewyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniu postawy przyjęcia że materiał znajdujący się na działce nr [...], obr. Z. stanowi odpad (przemiał pokablowy) pochodzący z nielegalnego przemieszczania z N. oraz D., podczas gdy z zebranego materiału wynika że Spółka nie kupowała odpadów ale granulat PCV wykorzystywany do produkcji prowadzonej przez spółkę; - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zupełnie dowolne ustalenia, które nie pozwalały na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wszystkie worki z zawartością znajdujące się na działce nr [...], obr. Z. stanowią własność U. sp. z o.o. podczas, gdy spółka temu zaprzeczyła i brak jest dowodów potwierdzających powyższe stanowisko, a z zebranego materiału dowodowego wynika, że odpady w postaci przemiału pokablowego stanowiły własność Pani D.J., prowadzącej działalność pn. D.; - art. 28 k.p.a. i art. 29 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne oznaczenie strony postępowania i zakresu rozstrzygnięcia w sentencji decyzji albowiem zaskarżonymi decyzjami na skarżącą spółkę nałożono obowiązek usunięcia odpadów w postaci przemiału kablowego znajdujących się na terenie Spółki, podczas gdy na terenie Spółki żadne odpady w postaci przemiału kablowego się nie znajdują i postępowanie administracyjne nie dotyczyło terenu Spółki; - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez błędne sformułowanie sentencji decyzji powodujące niemożność wykonania zaskarżonych decyzji albowiem na terenie Spółki nie znajdują się żadne odpady w postaci przemiału kablowego; -art. 35 k.p.a., poprzez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy obowiązujących w postępowaniu administracyjnym albowiem decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana prawie po upływie 3 lat od wydania decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., a zatem ponowne rozpatrzenie sprawy trwało prawie 3 lata, podczas gdy terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym wynoszą miesiąc, a w sprawach szczególnie skomplikowanych; -art. 36 k.p.a., poprzez nie dopełnienie obowiązku zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a., nie podanie przyczyny zwłoki. W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2014 r. na skargę GIOŚ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA w Warszawie) zważył, co następuje: WSA w Warszawie rozpoznając skargę na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: ustawa p.p.s.a.) dokonuje kontroli działań administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega prawidłowość zebrania przez organy administracji materiału dowodowego i prawidłowość jego rozpatrzenia stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod kątem normy wynikającej z art. 26 pkt 2 u.m.p.o. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów § 2 pkt 2 i pkt 20 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów poprzez dowolne zaklasyfikowanie materiałów znajdujących się na działce nr [...], obr. Z. w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., jako odpadów o kodzie 02 01 04, natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. zmieniono klasyfikację na kod 20 01 39. Klasyfikację odpadów prowadzi się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, które określa: 1) katalog odpadów wraz z listą odpadów niebezpiecznych, 2) sposób klasyfikowania odpadów. Katalog odpadów dzieli odpady w zależności od źródła ich powstawania na 20 grup. Słabością ww. katalogu odpadów jest brak precyzji. Nie można mieć wątpliwości, że stosowanie nazewnictwa oraz określeń dotyczących wszelkiego rodzaju odpadów wymaga, aby wszyscy włączeni do tego procesu, posługiwali się jednoznacznie zdefiniowanymi pojęciami. Kod odpadów, który organ określił w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. stanowił oczywistą omyłkę pisarską. W postanowieniu z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], organ sprostował oczywistą omyłkę pisarską, zmieniając w całej treści decyzji kod odpadów 02 01 04 na właściwy kod 20 01 39, uzasadniając, że kod odpadu 02 01 04 stosuje się do odpadów z rolnictwa, ogrodnictwa, akwakultury, leśnictwa, łowiectwa i rybołówstwa oraz przetwórstwa żywności, zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie do przemiału kablowego. Zdaniem Sądu, zastosowanie przez organ innego kodu odpadów w zaskarżonych decyzjach nie stanowi istotnego naruszenia prawa tym bardziej, że GIOŚ, wskazując inny kod odpadów dokonał prawidłowej kwalifikacji tych odpadów w prowadzonym postępowaniu. W ocenie Sądu, nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a,, art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niewyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy przyjęcia, że materiał znajdujący się na działce nr [...], obr. Z. stanowi odpad (przemiał pokablowy), pochodzący z nielegalnego przemieszczania odpadów z N. i z D., podczas gdy z zebranego materiału wynika, że Spółka nie kupowała odpadów ale granulat PCV wykorzystywany do produkcji prowadzonej przez Spółkę. W zaskarżonej decyzji GIOS uzasadnił podstawy przyjęcia kwalifikacji materiału znajdującego się na działce nr [...] obr. Z. do kategorii odpadu, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na różnice pomiędzy przemiałem kablowym a granulatem PCV. Należy także podkreślić, że już [...] WIOŚ podczas oględzin działki nr [...] zakwalifikował nagromadzony tam przemiał kablowy do kategorii odpadu. Uzasadnieniem przyjętej kwalifikacji jest fakt, że przemiał kablowy powstaje w wyniku mechanicznego rozdrabniania zużytych kabli lub ich osłon. Proces mechanicznego rozdrobnienia nie jest procesem odzysku odpadów i nie prowadzi do powstania produktu, bez względu na to czy przemiał kablowy ma zostać wykorzystany bezpośrednio w danym procesie produkcyjnym. Procesem odzysku jest granulacja tworzyw sztucznych, czyli ich termiczne przekształcenie w celu uzyskania jednolitego pod względem składu produktu o podobnej granulacji lub ich bezpośrednie wykorzystanie w procesie produkcyjnym. Zużyte kable, z chwilą kiedy przestały spełniać swoją podstawową funkcję stały się odpadem. W literaturze przyjmuje się, iż odpadem w ujęciu ogólnym jest element wywodzący się z danego obiektu, lecz nie stanowiący zintegrowanej z nim całości (K. Swigoń-Popiołek, Podstawy metodyczne ujednolicenia klasyfikacji odpadów, [w:] H. Piotrowska (red.), Odpady przemysłowe a ochrona środowiska, Warszawa 1976, s. 82.). Uwzględniając podstawy metodyczne ujednolicenia klasyfikacji odpadów wyróżnia się: 1) odpad końcowy, 2) odpad przejściowy, 3) odpad technologiczny oraz 4) odpad środowiskowy. Odpad końcowy stanowi element, który ze względu na swoją strukturę i funkcję, na określonym etapie ewolucji, nie może być wprowadzony w obieg recyrkulacji. Odpad przejściowy może stanowić obciążenie środowiska, lecz także w zależności od podejmowanych zabiegów, może być wprowadzony w obieg recyrkulacji np. w postaci surowców wtórnych. Odpad przejściowy stanowi element, wymagający możliwych do zastosowania i przeprowadzenia na danym etapie rozwoju działań, powodujących powtórne wprowadzenie go w obieg gospodarczy. Odpad technologiczny, tj. surowiec wtórny, ma charakter odpadu pozornego i stanowi element, który bez dokonywania większych zabiegów może być wprowadzony na powrót do procesu recyrkulacji. Odpad środowiskowy to odpad właściwy. Stanowi on element, który w danym okresie czasu: 1) można wprowadzić w obieg recyrkulacji, po zastosowaniu dostępnych dodatkowych zabiegów, 2) nie można wprowadzić w obieg recyrkulacji ze względu na brak w danym okresie możliwości techniczno-ekonomicznych. Odpad środowiskowy globalny stanowi zbiór elementów, do którego to zbioru sukcesywnie przedostają się nowe konkretne elementy przebywające w nim dotychczas. Kluczowym elementem definicji odpadów jest pojęcie "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza (M. Górski, Gospodarowanie odpadami w świetle wymagań prawa wspólnotowego i polskiego prawa wewnętrznego, Poznań 2005, s. 41.). w ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm., dalej jako: u.o.). Przepis ten definiuje pojęcie "odpady". Definicje ustawowe nie powinny służyć tylko do informowania o treści norm prawnych, ale ich celem jest także wyznaczanie zakresu regulacji prawnej oraz jej celów. Pojęcie to jest podstawowym elementem treści u.o. z definicji tej wynika dwoista natura odpadu. Odpadem jest substancja lub przedmiot. Ta szczególna natura odpadu jest związana z określonymi zrachowaniami posiadacza odpadów. Polegają one na: pozbywaniu się odpadów, zamiarze pozbycia się odpadów lub obowiązku pozbycia się odpadów. Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu możemy odnosić do pojęcia subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla posiadacza odpadów. Miernik wartościowy substancji lub przedmiotu wymaga stosowania kryteriów pozaprawnych. Zwłaszcza na gruncie analizy ekonomicznej możemy mówić np. o wartości początkowej oraz wartości bieżącej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: ETS) podnosi, że zakres pojęcia "odpad" zależy od interpretacji pojęcia "pozbywać się" (Wyrok ETS z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie C-129/96 oraz wyrok ETS z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-121/03.). Elementem istotnym, które należy brać pod uwagę w interpretacji pojęcia "odpady" jest określenie "użyteczność", które oznacza zdolność do zaspokajania ludzkich potrzeb. Celem działalności gospodarczej jest wytworzenie rzeczy i usług, które mają użyteczność. Produkt, jeżeli zaspokaja jakąś potrzebę, jest użyteczny, a użyteczność stanowi jego wartość. Nieużyteczność odpadów może być charakteryzowana w uwzględnieniem podziału na: nieużyteczność względną i bezwzględną. Nieużyteczność względna ma miejsce wówczas, gdy odpad nie nadaje się do wykorzystania w produkcji podstawowej w miejscu w którym powstał, posiada natomiast wartość w produkcji ubocznej lub podstawowej w innym miejscu. Nieużyteczność bezwzględna ma miejsce wówczas, gdy odpady utraciły wszelką wartość użytkową. Odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nie są one więc dla posiadacza użyteczne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W niniejszej sprawie poprzedni właściciele sprzedali Spółce mechanicznie rozdrobnione zużyte kable i ich osłony, nie znajdując dla nich dalszego zastosowania, a zatem pozbyli się tego materiału, co wypełnia przesłankę kwalifikacji przemiału do kategorii odpadu. W wyroku z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-457/02 Niselli, Rec. s. 1-10853, pkt 33. ETS orzekł, że pojęcie odpadu nie może być interpretowane w sposób zawężający. Pojęcie to może obejmować wszystkie przedmioty i substancje, które ich właściciel usuwa, nawet jeśli mają one wartość handlową i są zbierane z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania. Dalej w wyroku ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-24/95, wskazano, że odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń. Dodatkowo w wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02 ETS podkreślił, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego wykorzystania. Zdaniem Sadu, materiał nagromadzony na działce nr [...] w Z. zarówno w workach niskich jak i wysokich, stanowi odpad. Sam termin "odpady" w znaczeniu stosowanym w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy został przez organ zinterpretowany. Odnosząc się natomiast do twierdzeń, że Spółka nigdy nie była odbiorcą odpadów tylko granulatu tworzyw sztucznych należy wskazać, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zarówno z D. jak i z N., Spółka kupowała odpady w postaci przemiału kablowego. Przepisy u.m.p.o. regulują obowiązki m.in. odbiorcy odpadów oraz organów administracji w zakresie międzynarodowego przemieszczenia odpadów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. W literaturze wyodrębniając części składowe pojęcia obowiązku, wskazuje się na następujące zależności: "1) zachodzi tu brak możności wyboru określonego postępowania ze strony adresata obowiązku, przeciwnie, istnieje nakaz lub zakaz określonego postępowania; 2) obowiązek zawsze wynika z prawa w znaczeniu przedmiotowym, inaczej mówiąc, nie ma obowiązku bez normy; 3) w przypadku sporu, konieczność wskazania podstawy prawnej, z której wynika obowiązek określonego postępowania obywatela, ciąży na organie państwowym żądającym wykonania tego obowiązku przez obywatela; 4) na państwie ciąży powinność podjęcia starań w celu zapewnienia realizacji obowiązków przez obywatela przy czym idzie tu o zabezpieczenie interesu ogólnospołecznego, jak i innych obywateli" (F. Siemieński, Prawo konstytucyjne, Warszawa 1976, s. 124- 125.). Odbiorcy odpadów są obciążeni przede wszystkim obowiązkami o charakterze reglamentacyjnym, związanymi z przestrzeganiem sposobów postępowania z odpadami. Międzynarodowe przemieszczanie odpadów jest szczególnym rodzajem działalności objętym systemem prawa gospodarki odpadami. W prawie UE zagadnienia te są przedmiotem rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. 2006. 190. 1 ze zm.). W akcie tym określone są procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia. Organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, że skarżący jest stroną postępowania. Należy na wstępie zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepisy u.m.p.o. regulują szczegółowo m.in. prawa i obowiązki odbiorcy odpadów. Celem postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było bowiem rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach konkretnego odbiorcy odpadów. Istnienie strony jako podmiotu stosunku prawnego regulowanego przepisami u.m.p.o. było jednocześnie warunkiem koniecznym do wszczęcia i prowadzenia postępowania przez organ I i II instancji. Użycie w art. 28 k.p.a. słów "każdy", "czyjego", wskazuje, że ustawodawca nie stawia żadnych warunków wstępnych, kwalifikujących dany podmiot, jako stronę postępowania. Nie ma więc z góry określonego kręgu, jakiejś grupy podmiotów, które mogłyby być stronami. Jedynym elementem kwalifikującym, który ma znaczenie dla uznania danego podmiotu za stronę, jest istnienie interesu prawnego lub obowiązku (zob. J. Borkowski, Przepisy ogólne [w:] J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, s. 111). Elementem kwalifikującym Spółkę, jako stronę postępowania było ustalenie jej zakresu obowiązków w postępowaniu w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami w postaci tworzyw sztucznych, jako odbiorcy odpadów, odpowiedzialnego za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium N. i D. na terytorium Polski. Należy podkreślić, iż z uprawnieniami strony postępowania wiążą się także obowiązki. Pozycję prawną strony będącego odbiorcą odpadów w przedmiotowym postępowaniu wyznaczyły zatem obowiązki i uprawnienia wynikające z przepisów u.m.p.o. oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Obowiązek prawny nie musi się sprowadzać do prostych nakazów lub zakazów. W doktrynie zwrócono uwagę, iż czyn może polegać na jakimś działaniu lub zaniechaniu, a w przypadku, gdy norma nie określa czynu formalnie, lecz wskazuje, jaki stan rzeczy ma być przez adresata normy zrealizowany, czyn może składać się ze złożonego zespołu działań i zaniechań (Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 99.)- Odbiorca odpadów powinien zachowywać się zgodnie z wymogami treści obowiązków wynikających z przepisów dwóch wyżej wymienionych aktów prawnych, lecz także w celu zaspokojenia uznanych przez prawo interesów związanych z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów. Organ administracji może domagać się wypełnienia obowiązków przez odbiorcę odpadów określonych w wyżej wymienionych aktach prawnych. Obowiązek określany jest jako zachowanie powinne, które ulega przekształceniu wraz z jego realizacją w zachowanie rzeczywiste. Naruszenie norm wynikających z u.m.p.o. i rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, polegające na nielegalnym przemieszczeniu odpadów, pociąga za sobą pewne skutki prawne. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 28 oraz 29 i art. 107 k.p.a., poprzez wskazanie w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., że odpady znajdują się na terenie U. sp. z o.o., nie zaś na działce nr [...] obr. Z. Sąd stwierdza, iż organ prawidłowo oznaczył stronę postępowania, tj. Spółkę, która była odbiorcą nielegalnie wysłanych z zagranicy odpadów. Ponadto zaskarżone decyzje posiadają wszystkie składniki decyzji administracyjnej wymienione w art. 107 k.p.a. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że postępowanie od początku było prowadzone w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów, znajdujących się na terenie działki nr [...] w Z. Również w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. organ powołał się na dokumenty świadczące o tym, że odpady znajdują się na działce nr [...]. W protokole z ww. kontroli, który został podpisany przez przedstawiciela Spółki, WIOŚ stwierdził obecność odpadów tylko na terenie działki nr [...] obr. R. w Z. Zastosowanie przez organ w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. sformułowania, że odpady znajdują się na terenie "U." Sp. z o.o. wynikało z faktu, że teren działki nr [...] w Z. był wynajmowany przez Spółkę w celu prowadzenia tam swojej działalności. Organ w zaskarżonej decyzji uzasadnił na jakiej podstawie uznał "U." Sp. z o.o. za odbiorcę odpadów tworzyw sztucznych. Spółka kupowała za granicą tworzywa sztuczne, czego dowodem są zebrane w sprawie dokumenty CMR oraz faktury i jako materiał powierzony przekazywała przedsiębiorstwu D. w celu wyprodukowania dla Spółki gotowych wyrobów. Pani D.J., prowadząca działalność gospodarczą pn. D., w swoich wyjaśnieniach z dnia [...] lutego 2010 r., przesłanych do GIOŚ, wskazała, że od początku swojej działalności przerabia odpady tworzyw sztucznych. Ponadto, jak wynika z protokołu nr [...] z kontroli przeprowadzonej przez inspektorów [...] WIOŚ, ww. Przedsiębiorstwo posiada decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. W ramach ww. decyzji D. w wyniku prowadzonych procesów odzysku wytwarza następujące produkty: podstawy pod znaki drogowe, kręgi kanalizacyjne oraz regranulaty tworzyw sztucznych. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że D. do produkcji wykorzystuje odpady. Odnosząc się do materiału sprowadzanego na zlecenie Spółki, a dostarczanego do D. do produkcji, Przedsiębiorstwo to potwierdza, że był to przemiał kablowy, nie zaś granulat tworzyw sztucznych. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, 77, 80, 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. Organ wyczerpująco zebrał materiał dowodowy i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń. Potwierdzeniem tego, że "U." Sp. z o.o. była odbiorcą odpadów z zagranicy są zeznania świadka, pracownika [...] firmy N., Pana H.R., zawarte w protokole przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2009 r., przez inspektora Urzędu Gminy S. Wynika z niego, że materiał nagromadzony w niskich workach pochodzi z firmy N.. Materiał ten stanowi odpad, nie granulat PCV jak twierdzi skarżąca. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] października 2012 r. Spółka wyjaśniła, że materiał znajdujący się w niskich workach stanowi własność U. sp. z o.o. i na jej zlecenie został przewieziony na działkę nr [...] w Z., co jednoznacznie potwierdza fakt odbioru przez Spółkę odpadów z D.. Dowodami świadczącymi o sprowadzaniu przez "U." Sp. z o.o. odpadów w postaci przemiału kablowego z N. są faktury wystawione przez [...] firmę A., potwierdzające sprzedaż Spółce przemiału pochodzącego z recyklingu kabli, opisanego na fakturach jako Mischmahlgut aus dem Kabel recycling (zmielona mieszanka z recyklingu kabla), nie zaś granulatu PCV. Powyższe organ szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem twierdzenie skarżącej, że żaden z dokumentów przedłożonych przez Spółkę w postaci faktur i listów przewozowych CMR nie potwierdził stanowiska organu jakoby Spółka dokonywała odbioru odpadów w postaci przemiału kablowego nie jest uzasadniony. Ponadto dowodem na potwierdzenie faktu odbioru przez Spółkę odpadów jest protokół przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] kwietnia 2009 r., właściciela [...] firmy A., Pana K.A.. Świadek zeznał, że firma A. zajmuje się handlem odpadami tworzyw sztucznych. Potwierdza to, że materiał sprzedawany przez ww. firmę Spółce stanowił odpad, nie zaś granulat tworzyw sztucznych. Spółka w piśmie z dnia [...] października 2012 r. wskazała, że przesyła kopie faktur potwierdzających wyprodukowanie dla niej wyrobów z przemiału kablowego wysłanego z N., nie zaś granulatu tworzyw sztucznych. Jak wynika ze złożonego przez Spółkę pisma z dnia [...] października 2009 r. do [...] WIOŚ, Spółka od 2006 r. współpracowała m.in. z przedsiębiorstwem E. GIOŚ włączył do akt postępowania protokół z kontroli nr [...]. Kontrola została przeprowadzona przez [...] WIOŚ w przedsiębiorstwie E. w zakresie rodzaju materiału dostarczanego przez "U." Sp. z o.o., który Spółka zakupiła z [...] firmy A. W ww. protokole WIOŚ wskazał, że Pan E.W., prowadzący działalność gospodarczą pn. E. produkował dla U. sp. z o.o. wyroby z materiału dostarczanego przez Spółkę. Jak wynika z ww. protokołu z kontroli, część materiału pochodzącego z ww. [...] firmy, a stanowiącego własność "U." Sp. z o.o. nie została wykorzystana na potrzeby produkcyjne przez E. [...] WIOŚ przeprowadził oględziny tego materiału. Z protokołu oględzin z dnia [...] marca 2010 r., wynika, że materiał kupowany od [...] firmy A. przez "U." Sp. z o.o. stanowi odpad w postaci przemiału kablowego, składającego się z drobnych kawałków folii, tworzyw sztucznych, drutu i pyłu. Na potwierdzenie powyższego WIOŚ sporządził dokumentację fotograficzną. Z poczynionych przez organ ustaleń jednoznacznie wynika, że [...] firma A. wysyłała odpady w postaci przemiału kablowego, a nie granulatu tworzyw sztucznych, jak podnosi skarżąca. Zebrany w sprawie materiał dowodowy zaprzecza twierdzeniom skarżącej, że dokonywała odbioru z N. i z D. tylko granulatu PCV, nie zaś przemiału kablowego, a rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organ wydał w oparciu o niekompletny i niewystarczająco zebrany materiał dowodowy. Oceniając twierdzenia skarżącej, że w ramach prowadzonej działalności nigdy nie potrzebowała odpadów przemiału kablowego, albowiem brak było podstaw do wykorzystywania takich odpadów do jakiejkolwiek produkcji prowadzonej w latach 2007-2008, Sąd stwierdza, że z materiału dowodowego wynika, że to nie Spółka zajmowała się produkcją gotowych wyrobów, ale dostarczała materiał do produkcji D., które w ramach prowadzonego odzysku odpadów produkowało dla Spółki gotowe wyroby. Chybiony jest także zarzut, że organ błędnie porównał ilości materiału przywiezionego z zagranicy na zlecenie Spółki i wykorzystanego na potrzeby produkcyjne przez D.. Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż z rozliczeń surowcowych, przedstawionych przez "U." Sp. z o.o. oraz D. podczas kontroli [...] WIOŚ i stanowiących odpowiednio załączniki do protokołów z tych kontroli, ok. 400 Mg materiału dostarczonego przez Spółkę nie zostało wykorzystane na potrzeby produkcyjne. Natomiast Skarżąca w skardze nie wskazuje na czym polegała nieprawidłowość ze strony organu i jaka, jej zdaniem, masa odpadów pozostała niewykorzystana na potrzeby produkcyjne przez D.. Obowiązek zagospodarowania odpadów przez Skarżącą dotyczy odpadów nagromadzonych w niskich workach, które zostały wysłane z D. i których, skarżąca jest właścicielem. Nie można także zgodzić się z zarzutem błędnego przyjęcia przez organ, że odpady znajdujące się na działce nr [...] w Z. pochodzą z N. i z D. oraz bezprawnego podrzucenia odpadów na działkę nr [...] w Z. przez p. D.J. i tym samym błędnego ustalenia przez organ strony postępowania. Organ ustalił, że materiał nagromadzony w niskich workach stanowi odpad tworzyw sztucznych, który został wysłany nielegalnie z D., a jego odbiorcą jest "U." Sp. z o.o. ; W zaskarżonych decyzjach GIOŚ, na podstawie art. 26 u.m.p.o., określił sposób ich zagospodarowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, m.in. zeznania świadków, faktury sprzedaży oraz protokół kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w przedsiębiorstwie E., potwierdza, że skarżąca była odbiorcą odpadów nie tylko z D. ale również z N. W niniejszej sprawie organ orzekł w stosunku do odpadów pochodzących z międzynarodowego przemieszczania. Spółka wielokrotnie potwierdziła w stosunku do, których odpadów jest właścicielem. Rozstrzygnięcie postępowania nie dotyczyło tych odpadów w zakresie, których brak było dowodów, że pochodzą z nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Chybione są także zarzuty skarżącej dotyczące braku zbadania kwestii bezprawnego przewiezienia odpadów na działkę nr [...] w Z. przez p. D.J. Organ badał w przedmiotowym postępowaniu czy odpady znajdujące się na działce nr [...] zostały nielegalnie wysłane z zagranicy i kto jest ich odbiorcą. Kontrola w D. nie wykazała, że ww. Przedsiębiorstwo dokonywało zakupu odpadów z zagranicy. Jak wynika z zebranych w sprawie listów przewozowych CMR teren D. stanowił jedynie miejsce rozładunku materiału, którego odbiorcą była Spółka. Natomiast w zaskarżonych decyzjach organ określił sposób zagospodarowania odpadów, które, jak wynika z materiału dowodowego, zostały wysłane z zagranicy i ich odbiorcą jest Spółka. Organ nie orzekał w zakresie pozostałych odpadów znajdujących się na działce [...], z uwagi na brak dowodów potwierdzających, że odpady w wysokich workach pochodzą z międzynarodowego przemieszczania odpadów. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącą w skardze stanowiska [...] Urzędu Gminy H., przesłanego w piśmie z [...] Agencji Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r., w którym Urząd Gminy wskazał, że materiał wytwarzany w firmie N. pocięty złom kablowy stanowi produkt uboczny należy stwierdzić, iż na tle interpretacji definicji pojęcia "odpady" istotne znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy materiałami niestanowiącymi podstawowego celu procesu produkcyjnego, ale które można uznać za niebędące odpadami produkty uboczne, oraz tymi, które należy traktować jako odpady (por. M. Górski, Paliwa alternatywne w nowych przepisach o odpadach, PK 2012, nr 7, s. 24-25.). Na gruncie ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. WSA stwierdził, że "O dopuszczalności uznania konkretnego przedmiotu za odpad decydują przede wszystkim obiektywne przesłanki, czyli posiadanie określonych, przypisanych temu przedmiotowi walorów i właściwości umożliwiających korzystanie z niego zgodnie z jego przeznaczeniem. W razie utraty zdolności w tym zakresie, istotne będą rozmiar i skutki uszkodzenia. W pewnych sytuacjach o charakterze przedmiotu jako odpadu może decydować wyłącznie intencja zbywcy (względy subiektywne)" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 79/11, LEX nr 1088006.). W literaturze przyjmuje się, że odpadem czy produktem ubocznym mogą być materiały o różnym stanie skupienia, tak stałym, jak ciekłym i gazowym, nie będące naturalnym składnikiem środowiska lub zawierające istotne ilości substancji obcych (W. Skorupski, Charakterystyka toksyn przemysłowych w oparciu o kryteria szkodliwości. Propozycje odnośnie pojęć, definicji, [w:] H. Piotrowska (red.), Odpady przemysłowe a ochrona środowiska, Warszawa 1976, s. 113.). Z analizy orzecznictwa TS wynika, że ustalenie, czy dany materiał jest, czy nie jest odpadem, zależy od określonych okoliczności faktycznych. Decyzja w tej kwestii powinna być podejmowana przez właściwe organy po indywidualnym rozpatrzeniu każdego przypadku. Kwalifikując produkt jako niebędący odpadem, jeśli został on w praktyce usunięty, należy go jednoznacznie uznać za odpad i tak go traktować. Pozostałość procesu produkcyjnego stanowi materiał niebędący produktem końcowym. Jeśli producent mógł wyprodukować produkt pierwotny bez jednoczesnego wytworzenia danego materiału, ale zdecydował się na taki proces produkcyjny, stanowi to dowód, że dany materiał nie jest pozostałością procesu produkcyjnego. Dowodem przemawiającym za tym, że produkcja danego materiału była wyborem technicznym może być taka modyfikacja procesu produkcyjnego, która sprawia, że dany materiał uzyskuje określone parametry techniczne (Sprawa C-9/00 Palin Granit Oy (2002) ECR I- 3533.). Według art. 10 u.o., przedmiot lub substancja, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, mogą być uznane za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki: 1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne; 2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa; 3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; 4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi. W literaturze wyodrębnia się dwojakiego rodzaju produkty uboczne: 1) produkty uboczne z przetwarzania i 2) produkty uboczne naturalne (Zob. Z. Bukowski, Odzysk odpadów a nawożenie, Recykling 2012, nr 12, s. 16.). Do produktów ubocznych z przetwarzania zalicza się substancje nowe posiadające gospodarczą wartość użytkową, które powstają z różnych surowców i produktów w określonych procesach technologicznych, mających na celu uzyskanie innego podstawowego produktu. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "2. Zrębki, ścinki i wióry pozostałe z płyt używanych przez przedsiębiorcę (zawierające domieszki substancji typu MDF, HDF, czy też innych substancji chemicznych, a więc nie pozwalające na ich uznanie jako surogatu paliwa naturalnego) do produkcji mebli są odpadami, a nie produktami ubocznymi, ponieważ nie odpowiadają cechom produktu naturalnego, czyli w tym przypadku drewna czystego" (Wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 328/10, LEX nr 992551.). Zgodnie z art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. 2008. 312. 3.), "1. Substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, mogą być uznane za produkt uboczny, a nie za odpady, o których mowa w art. 3 pkt 1, wyłącznie jeżeli spełnione są następujące warunki: a) dalsze wykorzystywanie danej substancji lub tego przedmiotu jest pewne; b) dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa; c) dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz d) dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie. Na podstawie warunków określonych w ust. 1 można przyjąć środki określające kryteria, jakie muszą być spełnione, aby konkretne substancje lub przedmioty mogły być uznane za produkty uboczne, a nie za odpady, o których mowa w art. 3 pkt 1. Środki te, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 39 ust. 2". Z treści ww. definicji wynika, iż za produkt uboczny może być uznana substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie, mogą być uznane za produkt uboczny, a nie za odpady, o których mowa w art. 3 pkt 1, wyłącznie jeżeli spełnione są następujące warunki: a) dalsze wykorzystywanie danej substancji lub tego przedmiotu jest pewne; b) dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa; c) dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz d) dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ wyjaśnił, że pocięty złom kablowy nie może stanowić produktu ubocznego, gdyż nie wypełnia podstawowego warunku jego definicji, tj. nie stanowi substancji powstałej "przy okazji" procesu produkcyjnego. Złom kablowy powstaje w wyniku zużycia kabli i stanowi odpad poużytkowy, nienadający się do bezpośredniego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Dodatkowo podniesione w skardze twierdzenia Skarżącej, że zgodnie ze stanowiskiem Urzędu Gminy H. firma N. sprzedaje towar uzyskiwany z nowych przewodów jest bezpodstawny, ponieważ ze stanowiska ww. organu jasno wynika, że firma NKT Cables a/s nie sprzedaje materiału uzyskiwanego z nowych przewodów ale pocięty złom kablowy. Rozważania strony w tym zakresie nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, ponieważ przemiał kablowy i tak nie może stanowić produktu ubocznego, gdyż nie wypełnia warunków określonych w jego definicji. Należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że organ przekroczył terminy określone w art. 35 k.p.a. i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony po upływie ustawowego terminu. Sąd stwierdza, iż z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy organ prowadził działania w wielu kierunkach i nie pozostawał w tym czasie w bezczynności. Chybiony jest natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 36 k.p.a., W pismach z dnia [...] maja 2011 r., [...] lipca 2011 r. [...] marca 2012 r"[...] czerwca 2012 r" GIOŚ zawiadamiał stronę o późniejszym rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyczynach przedłużenia terminu, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W późniejszych etapach postępowania strona posiadała wiedzę na temat etapu postępowania, ponieważ bezpośrednio uczestniczyła w zbieraniu materiału dowodowego, poprzez m.in. wymianę korespondencji w celu uzupełnienia dokumentacji w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a