IV SA/Wa 1912/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. L. O. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 30 lipca 2015 r. oraz nadesłanych na wezwanie dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń wynika, że skarżący nie jest zatrudniony od końca kwietnia bieżącego roku. Wszelkie dochody uzyskane ze stosunku pracy wydał na konieczne utrzymanie. Przez długi czas przebywał na zwolnieniu lekarskim. Obecnie nie otrzymuje żadnych świadczeń. Ze względu na stan zdrowia, ma trudności ze znalezieniem pracy. Nie ma oszczędności, nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów. Utrzymuje się dzięki pomocy znajomych. Jest zadłużony. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. L. O. nie osiąga aktualnie dochodu. Nie dysponuje także majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków. Niezbędne utrzymanie zapewniają mu osoby trzecie. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania przed sądem. W konsekwencji należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.