IV SA/Wa 1917/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - IV SA/Wa 1917/08 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].09.2008 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił zaskarżone postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].11.2007 r. uzgadniające projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], ark. [...], obręb W. przy ul. [...] w P. i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, wydanego na skutek zażalenia inwestorki, Minister wyjaśnił, iż bezprzedmiotowe było uzgadnianie przez organ konserwatorski przedmiotowej inwestycji. W myśl ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z konserwatorem zabytków, ale tylko wówczas, gdy inwestycja dotyczy obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską. Tylko w takiej sytuacji konserwator zabytków staje się organem współdziałającym. Natomiast ani działka, ani budynek położone przy ul. [...] w P. nie są objęte żadną z form ochrony konserwatorskiej, wynikającej z ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Stąd uzgodnienie organu I instancji było rozstrzygnięciem wadliwym, wymagającym uchylenia, nie istniały bowiem podstawy do rozstrzygania merytorycznego, a prowadzone postępowanie uzgodnieniowe przed I instancją należało umorzyć. We wniesionej skardze A. M. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, powołując się na art. 4 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wskazała, iż ta inwestycja narusza wynikającą z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę dobrego sąsiedztwa, co potwierdza wykonana na potrzeby decyzji o warunkach zabudowy analiza. Nadto to zamierzenie inwestycyjne sprzeczne jest z założeniami urbanistyczno-architektonicznymi dla zespołu zabudowy przy ul. [...]. W ocenie skarżącej Miejski Konserwator Zabytków w P., wbrew twierdzeniu Ministra, był uprawniony do dokonania tego uzgodnienia. Powołała się przy tym na wniosek inwestorki z dnia [...].10.2007 r. skierowany do Konserwatora Zabytków o zaopiniowanie tej inwestycji. W ocenie skarżącej zaskarżone postanowienie narusza także art. 7 Kpa, bowiem rażąco narusza interes społeczny poprzez stworzenie realnego zagrożenia dla zabytkowego F., w którego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się planowana inwestycja, stwarza też zagrożenie dla prywatności sąsiadów jak i zagraża ustalonej linii zabudowy wszystkich nieruchomości położonych przy ul. Z. w P.. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał swe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa w stopniu prowadzącym do jego uchylenia. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, tylko w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Jeśli zatem obszar przeznaczony pod projektowane zainwestowanie lub też obiekt pod nie przeznaczony nie są objęte ochroną konserwatorską, brak jest podstaw do uzgadniania warunków zabudowy dla takiej inwestycji przez organ konserwatorski. Zatem uzgodnienia z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń inwestycyjnych, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. W tym w pkt. 2 wojewódzkiego konserwatora zabytków, ale jedynie w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Jeżeli więc w P. planowana jest inwestycja na obszarze objętym ochroną konserwatorską, to na mocy porozumienia z dnia [...].11.2000 r. zawartego pomiędzy Wojewodą [...] i Zarządem Miasta P. w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, właściwym do uzgodnienia projektu przygotowanej dla niej decyzji o warunkach zabudowy w I instancji jest Miejski Konserwator Zabytków w P. i staje się wówczas organem współdziałającym. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w sprawie tej nie ma podstaw do uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ prowadzący postępowanie główne sporządził projekt decyzji odmownej. W jego uzasadnieniu wskazano, iż w ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a więc prowadzącego postępowanie główne, tu : Prezydenta miasta P. z innych przyczyn, a więc nie leżących w gestii konserwatora zabytków, inwestycja ta nie może być zrealizowana na danym obszarze. Podniesiono niespełnienie warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc niezachowanie zasady dobrego sąsiedztwa, potwierdzone przeprowadzoną analizą. Okoliczność ta zatem stanowiła samodzielną podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji, uwzględnioną z urzędu przez Prezydenta P. i wskazaną niezależnie od następnie podniesionego braku akceptacji dla tej inwestycji przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w opinii z dnia [...].10.2007 r. Mając na uwadze usytuowanie tego zamierzenia inwestycyjnego należy stwierdzić, iż zasadnie stwierdził Minister w zaskarżonym postanowieniu, że obszar i obiekt przeznaczone pod to zainwestowanie nie są objęte ochroną konserwatorską. Dodać jednakże należy, iż ocena ta nie przekreśla automatycznie decyzji odmownej. Wskazuje jedynie, iż stanowisko konserwatora zabytków uwzględniono tu bezzasadnie. Odpada zatem jako podstawa wydania decyzji odmownej powołanie się na stanowisko konserwatora, jednakże nie podważa to automatycznie argumentacji Prezydenta miasta P. w pozostałym zakresie, zawartej w decyzji odmownej. Jej zasadność może być kontrolowana jedynie poprzez zaskarżenie decyzji odmownej, wówczas gdy ta będzie wydana. Miejski Konserwator Zabytków w P. byłby uprawniony do uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji odmownej, jak już podkreślono, tylko wówczas, gdy obszar lub obiekt przeznaczony pod zamierzoną inwestycję byłyby objęte ochroną konserwatorską. W myśl art. 7 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami formami ochrony zabytków są : wpis do rejestru zabytków, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego oraz ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż ani działka, ani budynek położone przy ul. [...] w P. nie są objęte żadną z form ochrony konserwatorskiej, wynikającej z tej ustawy. W tym stanie rzeczy za bezprzedmiotowe należało uznać postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przed Miejskim Konserwatorem Zabytków w P. i wobec tego Minister trafnie uznał, iż Konserwator Zabytków nie był odnośnie zamierzonej inwestycji organem współdziałającym. Jakkolwiek stanowisko swe uzasadnił niezwykle zwięźle, zawarł w nim jednakże istotę sprawy. Zaznaczyć także należy, iż co do zasady obowiązek uzgodnienia dotyczy projektów decyzji pozytywnych, a więc ustalających warunki zabudowy. Jednakże mając na uwadze, iż odmowy ustalenia warunków dokonano także z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej, zasadność takiego stanowiska zawartego w projekcie decyzji odmownej wymagała potwierdzenia przez organy konserwatorskie. Istniały zatem podstawy do przedłożenia projektu przedmiotowej decyzji odmownej Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków w P., celem zajęcia stanowiska w tej sprawie. Uchylenie jego uzgodnienia i umorzenie tego postępowania przez Ministra stanowi wskazówkę dla organu głównego, iż decyzja odmowna nie może posiłkowo opierać się na stanowisku konserwatora zabytków, ponieważ nie jest on organem współdziałającym w tej sprawie. Za bezprzedmiotowe należałoby natomiast uznać przedkładanie projektu tej decyzji do uzgodnienia innym podmiotom wymienionym w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, których zakres uzgodnienia nie wpłynął na treść decyzji odmownej, a od których istniałaby konieczność uzyskania uzgodnienia pozytywnego projektu tej decyzji. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.