IV SA/Wa 1919/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 502/15 na działanie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie nieudostępnienia skrzynki podawczej ePUAP postanawia odrzucić skargę. P. W. wniósł do Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2015 r. którym odrzucono skargę P. W. na działanie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie nieudostępnienia skrzynki podawczej ePUAP. Zarządzeniem z 18 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez podpisanie skargi w budynku Sądu lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi do Sądu i pouczono, że nie wykonanie wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwanie wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 6 lipca 2015 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce oddawczej. Przesyłka została powtórnie awizowana dnia 14 lipca 2015 r. Wobec niepodjęcia w terminie przesyłki zwrócono ją Sądowi. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. Skarga w myśl art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a. tj., gdy strona nie może sama się podpisać. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu. (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). Podkreślić należy, że wniesienie pisma procesowego do sądu administracyjnego, w tym skargi, za pomocą środków komunikacji elektronicznej i opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym nie spełnia warunku formalnego pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że pismo takie – po jego wydrukowaniu – jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku. W aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest natomiast dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (por. uchwała NSA z 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13, wskazane orzeczenie dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący złożył przedmiotową skargę za pośrednictwem platformy ePUAP. Wobec tego, pismem z 30 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi w budynku Sądu bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi do Sądu. Wezwanie to zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 20 lutego 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe – na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Upływ terminu określonego w art. 73 § 3 p.p.s.a. skutkuje powstaniem fikcji prawnej doręczenia – za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. W świetle powyższego Sąd uznał, że mimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi skarżący ich nie uzupełnił. Termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 27 lipca 2015 r. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.