IV SA/Wa 1920/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oddala skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...], z [...] czerwca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2, art. 17 pkt 3 i art. 20 k.p.a. oraz w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 6 i art. 4 ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 543, ze zm.), art. 33 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 1 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2012 r. poz. 392, ze zm.) i § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1905), po rozpatrzeniu odwołania R. B. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z [...] marca 2017 r. (znak: [...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z 24 listopada 2014 r. (znak: 1.2014) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że w dniu 13 października 2014 r. R. ., w trybie art. 5a ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046, z późn. zm.), wystąpił z wnioskiem do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień, w celu korzystania z ulg i uprawnień na podstawie art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, z późn. zm.). Powiatowy Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. na podstawie wypisu z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS (nr akt [...]) ustalił, że R. B. orzeczeniem lekarza orzecznika z 13 października 2003 r. uznany został za całkowicie niezdolnego do pracy od dnia 1 czerwca 2003 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. po przeprowadzonym, w trybie art. 5a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, postępowaniu orzeczniczym wydał orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z 24 listopada 2014 r. (znak: 1.2014), którym zaliczył R. B. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z powodu schorzeń oznaczonych symbolem przyczyny niepełnosprawności [...], na stałe. Pismem z 22 września 2016 r. R. B., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: 1.2014), składając wniosek do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...]. W uzasadnieniu wniosku zainteresowany wyjaśnił, iż przedmiotowe orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] decyzją z [...] marca 2017 r. (znak: [...]) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M.. W ww. decyzji odwołanie wniósł R. B.. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie wskazał, że w jego ocenie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M., zaliczającego R. B. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z powodu schorzeń oznaczonych symbolem przyczyny niepełnosprawności [...], na stałe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wykazał, że przedmiotowe orzeczenie zostało wydane przez Powiatowy Zespół w M. w sposób zgodny z przepisami ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym trybem postępowania w sprawie uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest tryb określony w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia kwalifikacja osoby do określonego stopnia niepełnosprawności, w tym ustalenie związanych z nim wskazań przez skład orzekający następuje w oparciu o ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności opinii specjalistycznych i badania lekarskiego, których celem jest ustalenie ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji stopni niepełnosprawności wyrażonych w ustawie z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Drugim trybem prowadzącym do uzyskania orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności jest wystąpienie w trybie art. 5a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z wnioskiem o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień. Na podstawie art. 5a ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 62, oraz orzeczenia, o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi, że w postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenie, w którym: 1) stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5 i 62; 2) wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o: 1. całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2, i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887, z późn. zm.) traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 1a. niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2. całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; 3. częściowej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 3, oraz celowości przekwalifikowania, o którym mowa w art. 119 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Dalej organ odwoławczy wskazał, że analiza art. 5a ww. ustawy w sposób jednoznaczny wskazuje, że osoby, które posiadają ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, niezdolności do pracy i/lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, gdy chcą skorzystać z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, dla których wymagane jest przedstawienie orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, mogą złożyć do tego zespołu wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 tej ustawy, przy czym stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń. Osoba ubiegająca się o wydanie orzeczenia dla celów związanych z uprawnieniami przysługującymi osobom niepełnosprawnym, w przypadku gdy legitymuje się ważnym orzeczeniem wydanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych może zatem wystąpić do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności z wnioskiem o wydanie orzeczenia o: stopniu niepełnosprawności lub wskazaniach do ulg i uprawnień. W pierwszym przypadku wniosek rozpatrywany jest przez skład orzekający, natomiast w drugim jednoosobowo przez lekarza - członka powiatowego zespołu orzekającego, który zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności sporządza ocenę aktualnego stanu zdrowia orzekanej osoby. Lekarz orzecznik rozpatrujący wniosek o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień ma obowiązek przełożyć stopień niepełnosprawności wynikający z orzeczenia organu rentowego oraz określić niezbędne wskazania zamieszczane w orzeczeniu w oparciu o zakres i rodzaj ograniczeń spowodowany naruszoną sprawnością organizmu na podstawie przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego orzekanej osoby. W rozpatrywanej sprawie R. B. wystąpił do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. w drugim z przywołanych trybów, tj. w trybie art. 5a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wnosząc o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień w celu uzyskania wskazania uprawniającego do ubiegania się o wydanie karty parkingowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania orzeczniczego Powiatowy Zespół w M. wydał orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień, gdzie lekarz - członek Powiatowego Zespołu w M. wyznaczony do rozpatrzenia wniosku R. B. zaliczył orzekanego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, stosownie do art. 5 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z treścią orzeczenia lekarza orzecznika ZUS (nr akt [...]), z [...] października 2003 r. którym R. B. uznany został za całkowicie niezdolnego do pracy od 1 czerwca 2003 r. Jednocześnie w wyniku przeprowadzonego badania podmiotowego i przedmiotowego orzekanego lekarz ustalił wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3 ww. ustawy, stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, nie ustalając jednak zgodnie z żądaniem orzekanego wskazania w pkt 9 orzeczenia, przyznającego prawo do ubiegania się o wydanie karty parkingowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Zespół w Województwie [...] wykazał, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. wydane zostało w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności Wojewódzki Zespół wyjaśnił, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu w M., podjęte zostało na podstawie art. 6b ust. 1 w związku z art. 5a ust. 1 i 2 i art. 6b ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Orzeczenie zawiera rozstrzygnięcie, identyfikację strony oraz uzasadnienie. Jednocześnie Wojewódzki Zespół w Województwie [...] ustosunkowując się do zarzutów strony dotyczących rażącego naruszenia prawa przez Powiatowy Zespół w M. poprzez wydanie orzeczenia bez podstawy prawnej wyjaśnił, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień wydane zostało na podstawie wskazanych przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wobec powyższego zarzut strony wydania przedmiotowego orzeczenia bez podstawy prawnej jest bezzasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego przez stronę postępowania we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia, dotyczącego błędnego ustalenia przez lekarza członka Powiatowego Zespołu symbolu przyczyny niepełnosprawności wyjaśnił, iż orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień (nr [...]) z [...] listopada 2014 r. wydane zostało na podstawie obszernej dokumentacji medycznej oraz badania lekarza członka Powiatowego Zespołu w M.. Wojewódzki Zespół wyjaśnił, że w chwili orzekania przez Powiatowy Zespół w M., tj. w dniu [...] listopada 2014 r. dominującymi schorzeniami u skarżącego były nadciśnienie i zaburzenia krążenia (...) stwierdzone schorzenia Pana R. B. odzwierciedlają ustalony przez organ I instancji symbol przyczyny niepełnosprawności (vide: karta informacyjna z leczenia szpitalnego z dnia [...] lipca 2002 r. oraz wynik badania [...] z dnia [...] maja 2014 r.). Wojewódzki Zespół w uzasadnieniu decyzji powołał się na przepisy § 32 ust. 1 pkt 7 oraz § 32 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, będące podstawą rozstrzygnięcia podjętego przez Powiatowy Zespół w M., które wskazują stany chorobowe (pogrupowane według pokrewieństwa ich zasadniczej tematyki) brane pod uwagę przy kwalifikowaniu do stopni niepełnosprawności oraz ich oznaczenie odpowiednimi symbolami przyczyn niepełnosprawności wyjaśniając, iż ustalenie symbolu przyczyny niepełnosprawności nastąpiło w oparciu o powyższe przepisy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu nieważnościowym organ rozpatruje sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. co oznacza, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Zespół dokonując w trybie nadzoru weryfikacji prawidłowości wydania orzeczenia przez organ orzeczniczy, ocenia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym na podstawie dokumentacji medycznej i pozostałej dokumentacji sprawy dokonuje oceny prawidłowości rozstrzygnięcia, w szczególności prawidłowości kwalifikacji do określonego stopnia niepełnosprawności. Po analizie całości sprawy Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podzielił ustalenia dokonane przez Wojewódzki Zespół w Województwie [...]. W ocenie organu odwoławczego brak podstaw do uznania, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu w M. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2017 r. wniósł R. B.. Skarżący wskazał, że fałszywie w orzeczeniu o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu w M. wpisano symbol niepełnosprawności [...] zamiast [...]. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: 1.2014) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M.. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy tym należy pamiętać, iż ewentualne zaistnienie wad ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydawania decyzji, kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu, prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. wystąpienia przesłanek, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258). Obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia. Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów, dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych, musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu unormowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, obejmujące najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2868/14, stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Z kolei art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przewiduje stwierdzenie nieważności decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. z mocy przepisów szczególnych. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy uznać, że prawidłowo uznały organy, orzekające w sprawie niniejszej, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M., nie jest dotknięta żadną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. nr [...], z [...]listopada 2014 r., zostało wydane na podstawie art. 6b ust. 1 w zw. z art. 5a ust. 1 i 2 i art. 6b ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.). Z uzasadnienia ww. orzeczenia wynika, że zostało ono wydane na podstawie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy oraz na podstawie oceny sporządzonej przez lekarza - członka składu orzekającego i Orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS. Zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r., osoby posiadające ważne orzeczenia, o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie zgodnie z ust. 2 tego przepisu, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenie, w którym: stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5, wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie zgodnie z art. 5 ustawy z 27 sierpnia 1997 r., orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o: całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2, i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; częściowej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 3, oraz celowości przekwalifikowania, o którym mowa w art. 119 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo przeanalizowały materiał dowodowy w sprawie i uznały, że w dacie wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień znak: [...], tj. w dniu [...] listopada 2014 r. dominującymi schorzeniami skarżącego były nadciśnienie i zaburzenia krążenia. Potwierdzają to m. in. karta informacyjna z leczenia szpitalnego z [...] lipca 2002 r. oraz wynik badania [...] z [...] maja 2014 r. Stwierdzone schorzenia odpowiadają symbolowi przyczyny niepełnosprawności [...], czyli choroby układu oddechowego i krążenia. Skarżący w swoim stanowisku akcentuje pod symbolem [...] choroby układu oddechowego zupełnie pomijając choroby układu krążenia, które zostały u niego w dacie [...] listopada 2014 r. zdiagnozowane. Zgodnie z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Jednocześnie zgodnie z art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące m. in. spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna). Ponieważ u skarżącego przyczyna niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym w dacie [...] listopada 2014 r. została określona symbolem [...] ([...]), nie spełnia on wymogu z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym do uzyskania karty parkingowej. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w trybie nadzory prawidłowo uznały, że orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień z 24 listopada 2014 r. (znak: [...]) Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. nie jest obarczone wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.