IV SA/Wa 1922/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi Z. M. i M. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie Z. M. i M. G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, iż za uwzględnieniem wniosku przemawia ich trudna sytuacja materialna oraz uzasadnione wątpliwości co do zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zdaniem Sądu skarżący uprawdopodobnili, iż wykonanie decyzji w niniejszej sprawie – czyli konieczność zapłaty kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł (co łącznie w trzech sprawach jakie wpłynęły do Sądu daje kwotę 60 000 zł) może spowodować dla skarżących trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, iż skutki trudne do odwrócenia to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu zaniechanie skorzystania ze środka tymczasowego w stosunku do skarżących mogłoby spowodować obciążenie ich obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, co w sposób znaczący wpłynęłoby na ich sytuację majątkową. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.