IV SA/Wa 1925/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi C. K. i J. K. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...]; 2. zasądza od Głównego Geodety Kraju solidarnie na rzecz skarżących C. K. i J. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta K. decyzją z dnia [...].02.2009 r., znak: [...] orzekł o "zatwierdzeniu aktualizacji użytków i klas gruntów na działce nr [...] położonej w mieście K. obręb [...], zgodnie z protokołem zmian sporządzonym przez klasyfikatora oraz o wprowadzeniu zmian do operatu ewidencji gruntów wynikających z tej klasyfikacji". Państwo C. i J. K. wnioskiem z dnia 16.03.2012 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] postanowieniem z dnia [...].04.2012 r., znak: [...] po rozpoznaniu wniosku C. K. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...].02.2009 r. Zażalenie na to postanowienie wnieśii Państwo C. i J.K. W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].04.2012r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Starosty K. z dnia [...].02.2009 r, wydana została w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U Nr 19, poz. 97 z późn. zm.). Zgodnie z § 46 w związku z § §10 i 11 w/w rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek: właścicieli nieruchomości, władających nieruchomościami, użytkowników wieczystych gruntów, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub 1 innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych oraz dzierżawców. Zatem w postępowaniu w sprawie wprowadzenia zmian (aktualizacji) w ewidencji gruntów i budynków stronami są tylko podmioty posiadające wyżej określone uprawnienia (własność, władanie, zarząd, itd.) do działki ewidencyjnej, której zmiany dotyczą. Ponadto organ zwrócił uwagę, że decyzja Starosty K. z dnia [...].02.2009 r. została wydana również w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów. Przez gleboznawczą klasyfikację gruntów rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne na podstawie tabeli klas gruntów. Podziału gleb na klasy bonitacyjne dokonuje się w postępowaniu uregulowanym w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów, w którym określa się typy i klasy gleb oraz ustała na gruncie kontury poszczególnych typów gleb i kontury klas gleby. Z powyższych przepisów wynika, że gleboznawczą klasyfikację gruntów przeprowadza się na konkretnej nieruchomości. W związku z czym stroną postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów są właściciele lub wieczyści użytkownicy nieruchomości, na której przeprowadzono gleboznawczą klasyfikację gruntów. Z żadnego zatem przepisu prawa powszechnie obowiązującego nie wynikają uprawnienia podmiotu nie będącego właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości do skutecznego żądania przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów lub zaniechania czynności związanych z tą klasyfikacją przeprowadzaną na tej działce ewidencyjnej (nieruchomości). Dlatego też, podmiot nie posiadający prawa własności lub użytkowania wieczystego do nieruchomości, na której przeprowadzana jest gleboznawcza klasyfikacja gruntów nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy właścicielami działki ewidencyjnej nr [...], która objęta jest decyzją Starosty K. z dnia [...].02.2009 r., są Państwo A. i P.W. Państwo C. i J. K. są natomiast właścicielami działki sąsiedniej. Wobec powyższego, skoro decyzja Starosty K. z dnia [...].02.2009 r., dotyczy tylko działki ewidencyjnej nr [...] Państwo C. i J. K. nie posiadają interesu prawnego uprawniającego ich do jej kwestionowania. W sytuacji, zaś gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, na podstawie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., wystąpi podmiot, który nie posiada legitymacji prawnej do uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony, organ nadzorczy ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania w sprawie w trybie art. 61 a k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. K. i J. K. zarzucając mu naruszenie: a) przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie J. K. udziału w postępowaniu przed organem ! instancji, b) przepisu art. 157 §2 kpa w zw. z przepisem art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, że Skarżący nie są stroną i nie posiadają interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...], co wyłącza ich legitymację do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, c) przepisu art. 124 oraz przepisu art 107 § 3 w zw. z art 126 kpa poprzez nieodniesienie się do argumentów i dowodów przedstawionych przez Skarżących oraz niewskazanie w wydanych rozstrzygnięciach stron postępowania, co stanowi brak podstawowych elementów postanowienia, d) przepisów art. 10§1, art. 6 oraz art. 8 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na uniemożliwieniu Skarżącym zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji, pominięciu obowiązujących przepisów prawa oraz prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do władzy publicznej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ewentualnie lit. c) ppsa oraz przepisu art. 135 ppsa, wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w postępowaniu przed organem I instancji nie brał udział skarżący. Przedstawili okoliczności, które w ich ocenie winny przemawiać za uznaniem, że posiadają interes prawny uprawniający ich do wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie decyzji Starosty K. z dnia [...].02.2009 r.. Zarzucono także organom, iż nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego w sprawie, oraz nie odniósł się do dowodów przedłożonych przez skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do zarzutów w niej zawartych i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jeden z zarzutów skarżących, który w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji prowadzi do uchylenia obu zaskarżonych postanowień dotyczy naruszenia przepisów k.p.a poprzez całkowite pominięcie w toku postępowania przez organ I instancji skarżącego J. K. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji, zaskarżonym postanowieniem rozpoznał jedynie wniosek z dnia 16 marca 2012r. Pani C. K. i jedynie jej doręczył to postanowienie. Tymczasem wniosek ten pochodził również od Pana J. K., co potwierdza znajdujący się na nim podpis z jego imieniem i nazwiskiem. Nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji gdy z wnioskiem występują 2 osoby których prawa i obowiązki wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, organ zobligowany jest rozpoznać ich wniosek wspólnie, w drodze wydania jednego rozstrzygnięcia. Powyższe wynika z art. 62 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie pomimo okoliczności, iż skarżący wspólnie z żoną C. K. wniósł w dniu 16 marca 2012r. wniosek, organ I instancji pominął go przy jego rozpoznaniu, za wnioskodawcę uznał jedynie Panią C. K. i tylko jej doręczył rozstrzygnięcie. Powyższe w ocenie Sądu stanowi istotne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w art. art. 7, 8, 4 9 i 10 § 1 k.p.a, które doprowadziło do nie rozpoznania wniosku skarżącego, a zatem miało wpływ na wynik sprawy. Powyższego uchybienia wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ odwoławczy nie może sanować okoliczność, iż skarżący skutecznie wniósł zażalenia od postanowienia organu I instancji i brał udział w postępowaniu zażaleniowym. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedmiotowe postępowanie jest dwuinstancyjne, skarżącemu przysługuje zatem prawo do rozpoznania jego wniosku w dwóch instancjach (patrz art. 15 k.p.a). Mając na uwadze, iż w sprawie istnieje konieczność ponownego rozpoznania przez organ I instancji wniosku (z uwzględnieniem skarżącego) w ocenie Sądu odniesienie się do pozostałych zarzutów dotyczących kwestii posiadania przez skarżących interesu prawnego w żądaniu wszczęcie postępowania nieważnościwego w odniesieniu do decyzji Starosty K. z dnia [...].02.2009 r., prowadziłoby do dokonania przedsądu, co z kolei stanowi ingerencję w uprawnienia organów, czego Sąd nie może czynić. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie o przyznaniu skarżącym zwrotu kosztów oparto o art. 200 i 205 w/w ustawy.