IV SA/Wa 1925/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Okręgu [...] Polskiego Związku Wędkarskiego w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić na rzecz Okręgu [...] Polskiego Związku Wędkarskiego w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W piśmie z 14 czerwca 2017 r. Okręg [...] Polskiego Związku Wędkarskiego w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty O. z [...] lutego 2017 r. nr [...] orzekającego o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany użytków i właścicieli gruntów pod wodami jeziora B. w działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] w obrębie P. w jednostce ewidencyjnej M., z dotychczasowego użytku gruntowego Ws grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi na Wp grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę jako spóźnioną należało odrzucić Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Na mocy art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepis art. 53 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Zatem z uwagi na wniesienie niniejszej skargi na postanowienie wydane w dniu 10 maja 2017 r. w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowanie art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadaną ww. nowelizacją. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia. Z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 maja 2017 r. Mimo, że zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia, profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej, nie stosując się do niego, wniósł w dniu 20 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego. Daty tej nie można jednak uznać za dzień wniesienia skargi. Skarga po wpłynięciu do Sądu została zarejestrowana w dzienniku korespondencji ogólnej i w dalszej kolejności, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 22 czerwca 2017 r., przekazana organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. Przekazanie skargi nastąpiło za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) i datę tę należy uznać za dzień wniesienia skargi. Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zaskarżone postanowienie doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 maja 2017 r., to termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 22 czerwca 2017 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została skutecznie wniesiona w dniu 29 czerwca 2017 r., kiedy to Sąd, przesłał ją do organu – zgodnie z zasadą wynikającą z art. 54 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.