IV SA/Wa 193/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2013 r. wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A. P. wniósł do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie jednej energetycznej farmy wiatrowej na terenie gminy G., składającej się z 36 siłowni wiatrowych o mocy do 3 MW każda. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi polega na niedopuszczalności skargi, gdyż skarżący nie wniósł w postępowaniu administracyjnym przewidzianego przez ustawę środka zaskarżenia, tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] listopada 2012 r. (art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Według zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w tym m. in. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż skarżący nie wniósł uprzednio wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji prawo pomocy, nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.