IV SA/Wa 193/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z 10 stycznia 2019 r. A. W., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów [...], [...] i [...] w gminie [...]. W uzasadnieniu podała m.in., że wstępne założenia planu do działki o nr. ew. [...] przewidują wyłącznie zabudowę mieszkaniową, co stoi w sprzeczności z jej interesem, bowiem wystąpiła o warunki zabudowy dla tej działki dla budynku handlowo – usługowego. W piśmie z dnia 13 marca 2019 r. Wójt Gminy [...], udzielając odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie zatem tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma miejsce wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, iż zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04). Zauważyć należy, że sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To w nim określa się przeznaczenie danego terenu pod zabudowę i podaje się dopuszczalne parametry takiej zabudowy. Natomiast przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów [...], [...] i [...] w gminie [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który Sąd podziela, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Uchwała taka rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu (zmianie) planu miejscowego, określając terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnień skarżących. Nie reguluje ona bowiem nie tylko wprost, ale nawet pośrednio indywidualnych uprawnień lub obowiązków skarżących oraz ich sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1359/17, z 15 lipca 2016 r. sygn. II OSK 1560/16, z 7 kwietnia 2016 r. sygn. II OSK 720/16, z 5 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 1888/14, z 29 sierpnia 2018 r., sygn. II OSK 2140/18). Rada gminy, może w toku prac planistycznych, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. To zaś wyklucza co do zasady możliwość naruszenia zapisami takiej uchwały interesu prawnego. Odnosząc się do argumentu, że podjęcie zaskarżonej uchwały uniemożliwia uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na zawieszenie postępowania w sprawie wydania takiej decyzji, należy stwierdzić, że taka okoliczność nie uzasadnia stanowiska, iż tym samym zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej. Z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego wpływa na możliwość zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jednakże przepis ten ma charakter procesowy i w związku z tym nie kształtuje sytuacji materialnoprawnej skarżącego związanej z wykonywaniem prawa własności nieruchomości (por. postanowienie NSA z 19 września 2018 r., sygn. II OSK 2641/18) Skoro zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia Skarżącej dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.