IV SA/Wa 1934/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - oddala skargę - Decyzją z [...].05.2012 r. nr. [...] Stef Urzędu ds. Cudzoziemców na podstawie art. 57 ust. I pkt 1 w związku z art. 53 ust. I pkt 2, art. 53 ust.4 i art. 53b ust. I pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011r., Nr 264, pozycja 1573) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późno zm - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pana S. T., pełnomocnika obywatela U. pana V. M. ur. [...].08.1975r. (dalej Skarżący) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].12.2011 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (dalej R.P.) postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu. [...].08.2011 r. pan V. M. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium R.P. uzasadniając wniosek prowadzeniem działalności gospodarczej w Polsce. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2011r. Nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdzając że prowadzona przez niego działalność nie jest korzystna dla gospodarki narodowej. Ponadto organ I instancji zarzucił cudzoziemcowi, iż nie udokumentował posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wskazał, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu, a prowadzona przez niego działalność gospodarcza dobrze "rokuje". Organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. I pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane i prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Art. 53 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa wart. 53 ust. 1 pkt 1,2,7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4. Natomiast zgodnie z art.53 b ust. 5 ustawy, dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm). Art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135 poz. 950) stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40,41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zaś osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 351 zł. Stosownie do art. 57 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Jak wynika z postanowień art. 53 ust. 1 pkt 2 i ust.4 ustawy o cudzoziemcach, organ prowadzący postępowanie musi ocenić czy prowadzona przez cudzoziemca działalność jest korzystna dla polskiej gospodarki. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści naszemu krajowi można mówić wówczas, gdy jest ona korzystna nie tylko dla cudzoziemca, ale przede wszystkim dla gospodarki narodowej i przyczynia się do jej rozwoju. Działalność taka powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzania innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. O korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności, np. poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku. Z akt sprawy wynika, że w dniu składania przedmiotowego wniosku pan V. M. przebywał w Polsce na podstawie wizy z terminem ważności od dnia 2011. r. do dnia 10.08.2012r. na czas pobytu 90 dni. W trakcie jednego z uprzednich pobytów w Polsce, w dniu 30.09.201Or. cudzoziemiec założył T.Spółkę z o.o. i jest jedynym udziałowcem tej spółki i Prezesem zarządu. W/w Spółka podjęła faktyczną działalność w marcu 2011 r. Cudzoziemiec posiada zezwolenie na pracę z terminem ważności do dnia 2012. r. Zainteresowany deklaruje własne wynagrodzenie w wysokości 2000 PLN brutto i uiszcza składki na ubezpieczenie zdrowotne. Cudzoziemiec nie posiada jednak umowy o pracę. Ponadto Skarżący ponosi koszty wynajmu mieszkania w wysokości 1000 PLN miesięcznie. Z informacji i dotyczącej działalności gospodarczej z dnia 17.10.2011 r. wynika, że przedmiotem działalności T. spółki z o.o. jest eksport-import urządzeń teleinformatycznych. Spółka nie ma zatrudnionych innych pracowników, a majątkiem trwałym jest samochód osobowy. Cudzoziemiec wyjaśnił ponadto, że po zakończeniu roku obrotowego zostanie wypłacona mu dywidenda i nie posiada innych dochodów, gdyż jako jedyny wspólnik, nie może zostać zatrudniony w spółce. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Wojewoda [...] uznał, że działalność gospodarcza prowadzona przez pana V. M. nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie postępowania odwoławczego, pismem z dnia 06.02.2012r. pełnomocnik strony został wezwany do nadesłania deklaracji podatkowych cudzoziemca za 2011 r., dotyczących jego osobistych dochodów oraz dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemca stabilnych i regularnych dochodów oraz ubezpieczenia zdrowotnego w chwili obecnej, a także innych dokumentów, stwierdzających korzystność prowadzonej przez cudzoziemca Spółki. Pełnomocnik Skarżącego nadesłał bilans rachunkowy dotyczący spółki T. za 2011r., formularz ZUS RMUA za styczeń 2012r., jednak bez potwierdzenia złożenia go w ZUS. W związku z nie uzupełnieniem wszystkich wymaganych dokumentów, pismem z dnia 22.03.2012r. pełnomocnik Skarżącego został ponownie wezwany do nadesłania deklaracji podatkowych za 2011 r. dotyczących jego osobistych dochodów oraz dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, dokumentów, potwierdzających posiadanie przez cudzoziemca stabilnych i regularnych dochodów, innych dokumentów, stwierdzających korzystność prowadzonej przez cudzoziemca Spółki, przedłużenia zezwolenia na pracę, ważnego po dniu 26.07.2012r. oraz zaświadczenia z ZUS stwierdzającego uiszczanie przez cudzoziemca składek na ubezpieczenie zdrowotne od października 2011r. do chwili obecnej ze wskazaniem wysokości podstawy tych składek. Pełnomocnik Skarżącego nadesłał wniosek o przedłużenie zezwolenia na pracę, złożony w dniu 19.04.2012r., oświadczenie cudzoziemca o wysokości uzyskanych dochodów w 2011 r. z tytułu udziału w zyskach w prowadzonej spółce tj. 29234 PLN brutto, deklarację podatkową za 2011 r. dotyczącą działalności spółki T. oraz wyciągi bankowe, mające stanowić potwierdzenie uiszczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne przez cudzoziemca. Pełnomocnik wyjaśnił jednocześnie, że cudzoziemiec nie posiada deklaracji podatkowej dotyczącej jego osobistych dochodów, gdyż nie została mu jeszcze wypłacona dywidenda przez T. spółkę z o.o. Z dołączonej deklaracji podatkowej CIT-8 dotyczącej uzyskanych dochodów przez T. Spółkę z 0.0. wynika, że spółka w 2011 r. uzyskała dochód w wysokości 23 501 PLN brutto, a należy podatek wyniósł 4 465 PLN. Oceniając te dowody organ uznał, że prowadzona przez spółkę działalność nie spełnia kryterium korzystności dla gospodarki kraju. Spółka działa od marca 2011 r., nie poczyniła żadnych inwestycji, nie zatrudnia pracowników, kapitał zakładowy wynosi 5000 PLN, przedmiotem działalności jest handel, majątek trwały stanowi samochód osobowy, a uzyskany przez Spółkę dochód za 2011r. nie jest wystarczająco znaczący. Udzielenie zezwolenia na pobyt w Polsce uzależnione jest od pozytywnego wyniku prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści krajowi można mówić wówczas, gdy działalność ta przynosi korzyści nie tylko cudzoziemcowi, ale przede wszystkim gospodarce narodowej kraju w którym chce zamieszkać przyczyniając się do jej rozwoju. Działalność taka musi być oczekiwana przez polski rynek, powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzania korzystnych innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. W/w wyliczenie ma charakter przykładowy, a o korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności np.: poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku który stanowi jedną z korzyści, jakie Państwo Polskie osiąga z tytułu zezwolenia osobom nie posiadającym polskiego obywatelstwa na uzyskiwanie dochodów w kraju. Zasadne jest zatem promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe. Wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu Państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Korzyści te mają być widoczne w dacie składania wniosku przez cudzoziemca o udzielenie zezwolenia. Mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ ostatecznie stwierdził, że skarżący nie udokumentował aby działalność spółki T. był korzystna dla polskiej gospodarki, charakteryzowała się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym dawała obecnie rękojmię generowania korzyści w przyszłości. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby pan V. M. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przeprowadził jakąkolwiek inwestycję, jak również wprowadził korzystne innowacje oraz przyczyniła się do wprowadzenia nowych technologii. Organ wskazał także, że cudzoziemiec posiada zezwolenie na pracę z terminem ważności do dnia 26.07.2012 r., a zatem zezwolenie to nie uzasadnia jego pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wniosek o przedłużenie zezwolenia na pracę został złożony i postępowanie w tej sprawie jest w toku. Nawet jednak w przypadku uzyskania przez cudzoziemca przedłużenia zezwolenia na pracę, fakt ten nie wpłynie na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż odmowa udzielenia mu niniejszego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oparta jest na braku korzystności prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej. Poza tym Skarżący nie uzyskuje stabilnych dochodów, nie złożył deklaracji podatkowej za 2011 r. i mimo tego, że uiszcza składki na ZUS nie spełnia on przesłanki, określonej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż wobec wnioskodawcy zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 i pkt 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do treści odwołania organ stwierdził, że prowadzona przez cudzoziemca Spółka funkcjonuje zbyt krótki okres, aby mógł on wykazać znaczące korzyści dla polskiej gospodarki. Natomiast jak podano wyżej, organ administracji może udzielić zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jedynie w przypadku istniejących korzyści, nie zaś mogących się ujawnić w przyszłości. Ponadto cudzoziemiec zobowiązany jest do wykazania stabilnego i regularnego dochodu, natomiast jednorazowa, roczna dywidenda nie stanowi dochodu o takim charakterze. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza stanowi jedynie zapewnienie utrzymania dla niego, gdyż dochód Spółki stanowi de facto jego osobisty dochód. Organ podkreślił nadto iż współczesne państwa stosują powszechne instrumenty ochrony rynku pracy ograniczając samozatrudnianie cudzoziemców, i z takim przypadkiem mamy niewątpliwie do czynienia w przedmiotowej sprawie, o ile nie przynosi ono korzyści ekonomicznych danemu państwu lub regionowi. Sam fakt zarejestrowania przez cudzoziemca działalności gospodarczej nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy rozpatrywaniu tego typu wniosków należy brać pod uwagę przede wszystkim możliwości absorpcyjne polskiego systemu ekonomicznego, zapobieganie poszerzaniu się strefy nierejestrowanych obrotów pieniężnych i wynikających stąd zagrożeń dla bezpieczeństwa systemu podatkowego, sytuację na rynku pracy, obciążenia dla krajowego systemu zabezpieczeń socjalnych. Negatywne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie pozbawia jednocześnie Skarżącego możliwości dalszego, legalnego przebywania i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownej wizy pobytowej. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę wywiódł Skarżący zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: Naruszenie przepisów prawa materialnego przez: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 53 ust. I pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach przez uznanie, że, działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z jego wyłącznym udziałem nie przynosi korzyści dla gospodarki narodowej Polski; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 53 b ust. I pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przez uznanie, że cudzoziemiec nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania, podczas gdy otrzymuje stosowne wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji prezesa zarządu, którą po uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie sprawować będzie na podstawie stosunku pracy, a po zakończeniu roku obrotowego otrzyma będzie dywidendę. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. I pkt 2 i art. 53 b ust. I pkt 2 ustawy o cudzoziemcach skarżący wskazał, że poprzez dochód, o którym mowa wart. 53 ust. 7 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), należy rozumieć sumę wpływów finansowych jednostki w określonym czasie, uzyskiwanych z różnych tytułów, wystarczających - w określonej perspektywie czasowej - do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie. Źródło dochodu musi być przede wszystkim legalne oraz stabilne, a więc nie zmieniające się przez dłuższy okres czasu powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, i regularne, czyli powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. V. M. jest jedynym udziałowcem i prezesem zarządu T. Spółka założonej 30 września 2010 r.. z siedzibą w D. Posiada 100 % udziałów w tej spółce o łącznej wartości 5000 zł. Posiada zezwolenie typu B nr 959111 ważne od dnia 27 lipca 2011 r. do dnia 26 lipca 2012 r. na pracę na stanowisku prezesa zarządu, na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem 2000 zł brutto miesięcznie. Nie przedłożył do akt sprawy umowy o pracę, ponieważ aktualnie sprawuje funkcję prezesa zarządu na podstawie stosunku prawno handlowego - wyboru przez zgromadzenie wspólników w trybie art. 201 § 4 k.s.h. a istotą stosunku pracy jest dyspozycyjność pracownika dla pracodawcy w określonym umową czasie pracy i ustalonym miejscu pracy. W dniu 19 kwietnia 2012 r. złożył wniosek o przedłużenie zezwolenia na pracę i postępowanie w tej sprawie jest w toku. Skarżący po uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie zawrze ze spółką umowę o pracę na stanowisku prezesa Zarządu Spółki. Ponadto w spółce ma zostać podwyższony kapitał zakładowy, co umożliwi przystąpienie do Spółki pozostałych wspólników a to z kolei umożliwi uzyskanie odpowiedniego kapitału na dalszy rozwój spółki. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja de facto uniemożliwia wykonanie decyzji o zezwoleniu na pracę, ponieważ nie sposób przyjąć stałego świadczenia pracy w siedzibie spółki w Polsce, bez jednoczesnego zamieszkania pracownika na terytorium Polski. Prowadzona przez spółkę działalność nie jest co prawda zbyt dużych rozmiarów jednakże dobrze rokuje. Przychód za rok obrotowy 2011 r. wyniosła netto 29.234,44 zł. i był zbliżony do wymaganego progu wynikającego z art. 88 c ust. 4 pkt I ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy postępowania, (t.j. Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 z późn. zm.), tj. 12-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2011 r. z dnia 10 listopada 2011 r. przeciętne wynagrodzenie w trzecim kwartale 2011 r. wynosiło 3.416 zł, a jego 12- krotność ok. 40.000 zł. Natomiast dochód spółki brutto za 2011 r. wynosi około 36.000 zł, w związku z czym stanowi małą różnicę w stosunku do ww. kwoty ok. 40.000 zł. Przy zaangażowaniu 5.000 zł kapitału i okresu około jednego roku są to wyniki bardzo dobre, które wskazują na prężny rozwój spółki, zwłaszcza, że osiągnięte zostały one przy zaangażowaniu wyłącznie skarżącego. Ci do braku zatrudniania w spółce innych osób wskazał, że w obecnej sytuacji zatrudnienie w spółce osoby trzeciej byłoby bezzasadne, ponieważ naraziłoby to spółkę na dodatkowe koszty, których jeszcze w obecnej sytuacji (początkowym okresie działalności) nie jest w stanie ponieść, co w konsekwencji doprowadziłoby do upadłości spółki. Natomiast w sytuacji kiedy V. M. nadal będzie mógł zajmować się prowadzeniem spółki nastąpi jej dalszy rozwój, a tym samym utworzenie nowych miejsc pracy i wzrost świadczeń publicznoprawnych płaconych przez spółkę do Budżetu Państwa. Odnośnie zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności Skarżący wskazał, że spółka dokonuje międzynarodowego obrotu handlowego nowoczesnym sprzętem elektronicznym, przyczyniając się tym samym do transferu nowoczesnych technologii oraz pozytywnie wpływa na bilans handlu zagranicznego kraju. Nie sposób zatem przyjmować, iż działalność T. Sp. z o.o. nie przynosi korzyści gospodarce narodowej ponieważ korzystnie wpływa na poziom PKB Polski, tak istotny z punktu widzenia interesów gospodarki narodowej w dobie kryzysu. Spółka nie posiada zobowiązań wobec Skarbu Państwa, regularnie płaci podatki, nie zalega też w opłacaniu składek do ZUS, co dostatecznie świadczy o stabilności ekonomicznej tego podmiotu i daje rękojmię korzyści w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo, (por wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając trafność a tym samym zgodność z prawem decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd uznał, że decyzja nie narusza prawa a podniesione w skardze zarzuty nie pozwalają na ustalenie, że w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny a zaprezentowana w decyzji jego ocena pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń i Sąd przyjmuje tę ocenę jak własną. Zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach obywatel państwa obcego ma prawo ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na terytorium R.P. w sytuacjach wymienionych m.in. w art. 53 ustawy o cudzoziemcach. Zezwolenie może być udzielone m.in. gdy cudzoziemiec: - prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy (art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Warunek ten musi być także spełniony gdy cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością przez siebie stworzoną (art. 53 ust. 4); - musi posiadać i opłacać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub mieć na nie pokrycie oraz - posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Przesłanki te określone są w art. 53 ust. 4, 53b ust. 1 i 2, 53 ust. 1, 2, 7, 9, 14, 14, 53 a ust. 1 pkt 1 lit b i pkt 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach. Warunki te muszą być spełnione łącznie a więc brak wykazania któregokolwiek z nich skutkuje odmową wydania zezwolenia na zamieszkanie, co wynika z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W postępowaniu administracyjnym organ uznał, że cudzoziemiec spełnia warunki ubezpieczenia i zatrudnienia jednakże uznał za nie udowodnione, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest korzystną dla gospodarki narodowej oraz że deklarowane przez niego dochody nie wystarczają na jego utrzymanie i te dwie przesłanki były podstawą skargi. Jak trafnie wskazał organ, powołując się w tym względzie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt. II OSK 575/06 (Lex 337823) przy ocenie czy dana działalność przynosi korzyści należy brać pod uwagę korzyści istniejące w czasie kiedy cudzoziemiec ubiega się o zezwolenie na zamieszkanie a nie hipotetyczne korzyści jakie prowadzona działalność ma przynieść w przyszłości. Nie chodzi tu o korzyści dla samego cudzoziemca ale korzyści dla gospodarki kraju w którym cudzoziemiec chciałby zamieszkać. Tego rodzaju korzyściami są te wynikające z rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej w aspekcie publicznoprawnym wynikającym z konieczności płacenia podatków i innych zobowiązań wobec Państwa jak i te które związana są ze sferą społeczną np. tworzenie nowych miejsc pracy dla obywateli polskich skutkujące zmniejszeniem bezrobocia. Działalność będzie korzystna dla gospodarki gdy będzie przyczyniać się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzenia korzystnych innowacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2007 r. II OSK 574/06, Lex 337825). Chodzi zatem o takiego rodzaju działalność która ma pozytywny i widoczny wpływ na rozwój gospodarki Polski. W tych aspektach organ prawidłowo ustalił, że jednoosobowa działalność skarżącego prowadzącego spółkę z ograniczoną odpowiedzialność nie jest ani innowacyjna ani dochodowa ani mająca wpływ na rozwój jakiejkolwiek istotnej branży w kraju. Poza tym dochody jakie deklaruje Skarżący są w zasadzie na minimalnym poziomie (deklarował 2000 zł miesięcznie) tym bardziej w sytuacji w której skarżący oświadczył, że wynajmuje mieszkanie za 1000 zł (oświadczenie z 28 października 2011 r), co świadczy o tym, że na utrzymanie pozostaje mu 1000 zł. W ocenie Sądu deklaracje te pozostają jedynie deklaracjami gdyż są nie potwierdzone ani umową najmu ani rocznymi zeznaniami podatkowymi, których za 2011 r Skarżący, mimo wezwania organu, nie przedłożył. Tego rodzaju sytuacja słusznie skutkowała uznaniem przez organ że Skarżący nie wykazał iż posiada regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów jego utrzymania. Także dochody spółki wynikające z deklaracji CIF 8 w wysokości 23 501 zł rocznie w 2011 r. zaliczyć należy do tych niskich - 1958 zł miesięcznie, tym bardziej, że z tej kwoty uiszczono podatek w wysokości 4 465 zł. Ta sytuacja finansowa uzasadnia także przyjęcie tezy o braku korzystnych skutków dla gospodarki narodowej. W istocie bowiem skarżący, będący jednocześnie jedynym wspólnikiem Spółki i jej Prezesem, poza płaceniem ZUS nie tylko nie płaci podatków ponieważ nie ma dochodów ale i nie przyczynia się zakresem prowadzonej przez Spółkę działań, do wprowadzenia nimi korzystnych zmian na rynku. Nikogo nie zatrudnia a przedłożona na etapie postępowania sądowego informacja o zatrudnieniu 2 osób nie zmienia nic w ocenie sytuacji spółki i skarżącego, gdyż nie ma istotnego wpływu na ocenę korzyści jakie spółka może przynieść Polsce tym bardziej, że zatrudnione osoby to obywatele U., (por. wyroki W.S.A. w Warszawie: V SA/Wa 2674/05 z 2 lutego 2006 r. Lex 193352, V SA/WA 237/06 z 15 maja 2006 r. Lex 283271). Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że są one nie trafne. Jak to zostało wskazane wyżej dobre rokowania spółki to za mało aby uznać iż działalność prowadzona przez Skarżącego jest działalnością korzystną w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt w ustawy o cudzoziemcach. W uregulowaniu tym chodzi przede wszystkim o to aby promować tych cudzoziemców którzy mają jakiś istotny, większy niż przeciętny wkład w rozwój gospodarki narodowej Polski przy jednoczesnym przyjęciu, że działalność ta stanowi stabilne i regularne źródło dochodu cudzoziemca, pozwalające na jego utrzymanie. W niniejszej sprawie cudzoziemiec ma niestabilne źródło dochodu albo nawet można przyjąć, że go nie ma (brak dochodów co wynika z nie składania deklaracji podatkowej). Nawet obecnie na etapie postępowania sądowego nie wykazywał iż takie źródło posiada. Także profil prowadzonej działalności gospodarczej (sprzedaż hurtowa sprzętu elektronicznego na rynkach zagranicznych), z uwagi choćby na powszechność tego rodzaju działalności i minimalne z niej przychody nie uzasadnia twierdzenia o przynoszeniu znacznych korzyści i zwiększenia bilansu handlu zagranicznego kraju. Na tę okoliczność, poza własnymi twierdzeniami Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi są nie zasadne a decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270 skargę oddalił.