IV SA/Wa 1937/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary biegnącej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Skarżąca – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących sposobu magazynowania odpadów. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], którą to ustalono dla Spółki wymiar kary biegnącej za magazynowanie odpadów w wysokości 4849,15 zł/dobę, naliczany od dnia 18 czerwca 2010 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji wskazując, iż zaniechanie wstrzymania w/w decyzji może w efekcie skutkować wyrządzeniem Spółce znacznej szkody, polegającej na konieczności uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie decyzji administracyjnej dotkniętej licznymi wadami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zauważyć należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Oceniając przedmiotowy wniosek skarżącej Spółki należy stwierdzić, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...] października 2011 r. określająca wymiar kary biegnącej, której wstrzymania wykonania żąda skarżąca, nie nadaje się do wykonania. Zgodnie z treścią przepisu art. 302 ust. 1 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.) wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary. Zatem do wykonania nadawać się będzie dopiero decyzja o wymierzeniu kary, której podstawą jest ostateczna decyzja określająca wymiar kary biegnącej. Dlatego też, decyzja określająca wymiar kary biegnącej nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Należy przy tym podkreślić, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.