IV SA/Wa 1937/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za naruszenie warunków decyzji udzielającej pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] września 2011r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania R. sp. z o. o., z siedzibą w W., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] ustalającej wymiar kary biegnącej za naruszenie warunków decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, w części dotyczącej sposobu magazynowania odpadów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] ustalił dla R. sp. z o. o. z siedzibą w W. wymiar kary biegnącej od dnia 18 czerwca 2010 r. w wysokości 4849,15 zł/dobę (słownie: cztery tysiące osiemset czterdzieści dziewięć złotych piętnaście groszy) za magazynowanie odpadów opakowaniowych na terenie prowadzenia przez spółkę działalności w miejscowości N., gmina S., z naruszeniem warunków decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów oraz ustalił termin początkowy naliczania kary na dzień 18 czerwca 2010r. R. sp. z o. o., reprezentowana przez adwokata K. S., odwołała się od powyższej decyzji pismem z dnia 17 października 2010 r. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. - na okoliczność zmiany pozwolenia na magazynowanie odpadów. Strona zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 8 kpa oraz art. 301 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) poprzez nie uwzględnienie faktu, że po kontroli przeprowadzonej w dniach 15 i 18 czerwca 2010 r. spółka podjęła działania zmierzające do ograniczenia zakresu naruszeń poprzez stopniowe usuwanie odpadów składowanych niezgodnie z posiadanym pozwoleniem aż do całkowitego ich usunięcia do dnia 21 lipca 2010 r. oraz nie wzięcie pod uwagę wydania przez Starostę S. w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzji zmieniającej poprzednie pozwolenie poprzez zaakceptowanie sposobu magazynowania opadów, który był przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary. Ponadto strona zarzuca organowi I instancji, że wydając decyzję o karze biegnącej po upływie 108 dni od przeprowadzenia kontroli i nie informując wcześniej o przyczynach opóźnienia ani o terminie zakończenia sprawy naruszył art. 12, 35 i 36 kpa oraz art. 300 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazujący wydanie decyzji po przeprowadzeniu kontroli. Strona podkreśla, że w dniu wydania decyzji o karze biegnącej obowiązywała ją zmieniona decyzja Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2010 r., w świetle której nie było podstaw do ustalenia kary. Zdaniem strony w myśl art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska organ I instancji przed wydaniem decyzji o karze biegnącej, biorąc pod uwagę pismo strony z dnia 21 lipca 2010 r., miał obowiązek ustalenia na jaki dzień i w jakim stopniu następowało ograniczenie naruszenia i kiedy zostało ono całkowicie usunięte. Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego ustalono co następuje: W dniach 15 i 18 czerwca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] przeprowadził kontrolę w R. sp. z o. o. na terenie działki nr [...] w miejscowości N., gmina S., w toku której stwierdzono naruszenie warunków decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2009 r. udzielającej pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, w części dotyczącej sposobu magazynowania odpadów o kodzie 15 01 01 (opakowania z papieru i tektury) i o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych). [...] WIOŚ w [...] zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary biegnącej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie i poinformował o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi w piśmie z dnia 21 lipca 2010 r. strona przedstawiła rzeczywistą ilość odpadów magazynowanych w dniu kontroli niezgodnie z posiadanym pozwoleniem obliczoną na podstawie kart przekazania odpadów (mniejszą niż ilość zawartą w protokole z kontroli opartą na szacunkach stanów magazynowych) i poinformowała o stopniowym usuwaniu naruszenia. Postępowanie zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 r. uwzględniającej ilości odpadów podane przez stronę w ww. piśmie z dnia 21 lipca 2010 r. W ocenie organu odwoławczego w/w decyzja została wydana prawidłowo. Zgodnie z obowiązującą w dniu kontroli decyzją Starosty S. z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, opakowania z papieru i tektury o kodzie 15 01 01 oraz opakowania z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02 powinny być magazynowane w kontenerach i pojemnikach w oznaczonym miejscu a w trakcie kontroli stwierdzono że odpady takie magazynowane są w pryzmach czyli w sposób nie ujęty w ww. decyzji Starosty S. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r, Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów obowiązującej stronę w dniu kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji wymiar kary pieniężnej. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i organ nie może od niego odstąpić niezależnie od szybko podjętych przez stronę działań w celu likwidacji naruszenia ani od późniejszej zmiany pozwolenia akceptującej sposób magazynowania opadów, który był przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary. Wysokość kary biegnącej, stosownie do art. 300 ust. 4 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, ustała się na postawie ilości odpadów magazynowanych niezgodnie z pozwoleniem w dniu kontroli. Fakt sukcesywnego, udokumentowanego zgodnie z wymaganiami art. 301 ust. 2 ww. ustawy usuwania takich odpadów przedstawiony we wniosku złożonym w terminie 30 dni od ograniczenia naruszenia do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stanowi podstawę do wydawania kolejnych decyzji o karze biegnącej, w których wysokość kary zostaje odpowiednio zmniejszana. Odpowiadając na argumenty strony dotyczące całkowitego usunięcia naruszenia do dnia 21 lipca 2010 r. organ wyjaśnił, że fakt ten nie ma znaczenia dla określenia wymiaru kary biegnącej lecz stanowi podstawę do wydania decyzji wymierzającej karę za okres do ustania naruszenia i zaprzestania naliczania kary. Również wydanie przez Starostę S. w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzji zmieniającej poprzednie pozwolenie poprzez zaakceptowanie sposobu magazynowania opadów, który był przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary nie może być podstawą do zmiany orzeczenia w przedmiotowej sprawie, jedynie gdyby strona nie uprzątnęła wcześniej odpadów skutkowałoby to stwierdzeniem ustania naruszenia z dniem [...] sierpnia 2010 r. Jednocześnie organ przyznał rację stronie odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 35 i 36 kpa poprzez nie dotrzymanie miesięcznego terminu rozpatrzenia sprawy oraz nie poinformowanie o przyczynach opóźnienia ani o terminie zakończenia sprawy, powyższe nie ma jednak wpływu na możliwość odstąpienia od zastosowania sankcji określonych w art. 298 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka R. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. rażącą obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 kpa, która przejawiła się w dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującej niewyjaśnieniem istoty sprawy i uznaniem, że: - okoliczność podjęcia przez skarżącą po kontroli w dniach 15 i 18 czerwca 2010 r. działań zmierzających do ograniczenia zakresu naruszeń, aż do ich całkowitego usunięcia - nie ma znaczenia i stanowi podstawę do wydania kolejnych decyzji o karze biegnącej, w których wysokość kary zostaje odpowiednio zmniejszona. Zdaniem skarżącej okoliczność ta winna znacząco wpłynąć na zaskarżoną decyzję organu I Instancji co do wymiaru kary biegnącej, - wydanie w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzji przez Starostę S. zmieniającej poprzednie pozwolenie poprzez zaakceptowanie sposobu magazynowania odpadów będącego przyczyną wymierzenia kary biegnącej - nie ma w niniejszym przypadku znaczenia, podczas gdy wydanie tej decyzji winno mieć istotny wpływ na wymiar a następnie wysokość kary biegnącej, albowiem decyzją tą zaakceptowano sposób magazynowania odpadów, który był przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary biegnącej, 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, a mianowicie: - art. 301 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez uznanie, że pomimo ograniczenia naruszeń przez skarżącą uzasadnionym było wydanie decyzji o wymiarze kary biegnącej, podczas gdy brak było ku temu zarówno przesłanek formalnych jak i merytorycznych, albowiem na dzień wydania tej decyzji ustały naruszenia w sposobie magazynowania odpadów, a co więcej — na podstawie decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. zmieniono decyzję z dnia [...] marca 2009 r. - odnośnie sposobu magazynowania odpadów, który to fakt nie został przez organ II Instancji uwzględniony, - art. 301 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuwzględnienie faktu, że skarżąca zwróciła się do organu I Instancji z wnioskiem o zmniejszenie wymiaru kary, co winno zobligować organ do podjęcia określonych w ustawie ją działań zmierzających do zmniejszenia wymierzonej kary biegnącej, - art. 303 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez jego nieuwzględnienie skutkujące przyjęciem, że w odniesieniu do skarżącej spółki prawidłowo została wymierzona kara biegnąca, podczas gdy w świetle tego przepisu organ miał obowiązek ustalenia, na jaki dzień I w jakim stopniu nastąpiło ograniczenie naruszeń i kiedy zostały one całkowicie usunięte - po czym organ ten winien wydać stosowną decyzję o wymierzeniu kary biegnącej, bądź o odstąpieniu od jej wymierzenia, 3. naruszenie art. 300 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 i 36 kpa, poprzez nieuwzględnienie faktu, że decyzja o karze biegnącej została wydana po upływie 108 dni od przeprowadzenia kontroli, co spowodowało niedotrzymanie przez organ I instancji terminów załatwiania spraw, co naraziło skarżącą spółkę na wymierzenie jej kary biegnącej w wyższym wymiarze, niż wynikałoby to z okoliczności niniejszej sprawy, 4. naruszenie art. 8 kpa wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli wobec Państwa, poprzez wymierzenie skarżącej kary biegnącej, pomimo iż spółka R. uzyskała w trakcie postępowania decyzję zmieniającą sposób magazynowania odpadów, a tym samym jej działalność w żaden sposób nie oddziaływała negatywnie na środowisko. Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2010 r. 3) zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w ocenie skarżącej organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 7 kpa ustanawiającego zasadę praworządności, poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącej. Zgodnie z tym przepisem, w toku postępowania organy administracji publicznej winne są stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie skarżącej, GIOŚ wydał decyzję administracyjną zgodne jedynie z własnym interesem, zupełnie pomijając okoliczności przedmiotowej sprawy. Organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż okoliczność podjęcia przez skarżącą działań po przeprowadzeniu kontroli w dniach 15 i 18 czerwca 2010 r. zmierzających do ograniczenia zakresu naruszeń aż do ich całkowitego usunięcia - nie ma w niniejszym przypadku znaczenia. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, albowiem podjęcie przez skarżącą wskazanych działań samo w sobie stanowiło podstawę do wydania kolejnych decyzji o karze biegnącej przez organ, w których wysokość kary zostaje odpowiednio zmniejszona. Do wydania tychże decyzji do dnia dzisiejszego nie doszło. W związku z tym okoliczność ta winna znacząco wpłynąć na zaskarżoną wcześniej decyzję organu I Instancji co do wymiaru kary biegnącej, gdyż skarżąca ostatecznie usunęła wszystkie naruszenia polegające na składowaniu odpadów niezgodnie z posiadanym pozwoleniem. Ponadto na szczególne uwzględnienie zasługuje fakt, że do dnia 21 lipca 2010 r. wszystkie wytknięte przez organ podczas kontroli nieprawidłowości zostały przez skarżącą usunięte. W konsekwencji, w dniu, w którym była wydawana decyzja organu I Instancji ustalająca wymiar kary biegnącej - tj. w dniu [...] października 2010 r. - po stronie skarżącej spółki nie istniały żadne nieprawidłowości czy naruszenia uprawniające organ do wymierzenia rzeczonej kary. Nie bez znaczenia jest również to, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. względem skarżącej została wydana decyzja Starosty S., na gruncie której zaakceptowano sposób magazynowania przedmiotowych odpadów przez skarżącą, a które to odpady były przyczyną wszczęcia kontroli. W związku z tym, w świetle tej decyzji stwierdzić należy, że magazynowanie odpadów przez skarżącą w rzeczywistości nie naruszało środowiska, skoro owy sposób magazynowania został zaakceptowany przez właściwy organ. Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżąca dopuściła się wymienionych w art. 298 ust. 1 pkt. 4 naruszeń, uzasadniających wymierzenie jej kary biegnącej. Powyższy stan rzecz w sposób ewidentny wskazuje, że w dniu [...] października 2010 r., czyli w dniu wydawania decyzji o wymiarze kary biegnącej - skarżąca nie dopuszczała się już żadnych naruszeń, a magazynowane przez nią odpady składowane były zgodnie z decyzja uprawnionego organu. Nieuwzględnienie przez organ I Instancji tej okoliczności doprowadziło do nierozstrzygnięta w rzeczywistości istoty niniejszej sprawy, co winno doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżąca po przeprowadzeniu kontroli natychmiast podjęła działania zmierzające do ograniczenia naruszeń. O tym fakcie skarżąca od razu zawiadomiła organ (pismem z dnia 21 lipca 2010 r.). W związku z tym, poprzez nieuwzględnienie powyższego pisma i wydanie decyzji z dnia [...] października 2010 r. oraz jej utrzymanie przez organ II instancji - bezspornie został naruszony art. 301 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia. Bez wątpienia na dzień wydania decyzji ustalającej karę biegnącą ustały naruszenia w sposobie magazynowania odpadów. Co więcej - na podstawie decyzji Starosty S. uwzględniono sposób magazynowania odpadów przez skarżącą, który to sposób był podstawą wszczęcia kontroli I wydania decyzji o karze biegnącej. Organ II Instancji wydając decyzję z pominięciem tychże okoliczności rażąco naruszył wskazany powyżej przepis, albowiem ustalił wymiar kary biegnącej bez określenia terminu jej końcowego naliczania, pomimo iż taka możliwość istniała w chwili wydawania tej decyzji, gdyż organowi znany był już termin usunięcia naruszeń przez skarżącą. Ponadto, zasadność utrzymanej w mocy decyzji organu I Instancji jest wątpliwa również z tego względu, iż jak wskazano powyżej - Starosta S. decyzją ostatecznie zaakceptował sposób składowania odpadów przez skarżącą, który był przedmiotem kontroli. Skoro zatem została wydana prawomocna decyzja akceptująca podejmowane przez skarżącą działania, to nie sposób mówić o jakichkolwiek naruszeniach z jej strony. Tym samym, w niniejszym przypadku mamy do czynienia nie tylko z nieprawidłowym ustaleniem przez organ terminu naliczania kary biegnącej, ale również z wydaniem decyzji pomimo tego, że brak było ku temu podstaw zarówno formalnych jak i prawnych. Sposób magazynowania odpadów przez skarżącą był w świetle decyzji Starosty S. zgodny z prawem i nie naruszał środowiska. Nie bez znaczenia jest również to, że po usunięciu naruszeń skarżąca zwróciła się do organu o zmniejszenie jej wymiaru kary, co zgodnie z art. 301 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska winno obligować organ do podjęcia określonych w ustawie działań. Organ I Instancji pozostał jednakże bierny w tym względzie, co winno obligować organ li Instancji do podjęcia właściwych działań. W takiej bowiem sytuacji, organ miał obowiązek ustalenia, na jaki dzień oraz w jakim stopniu nastąpiło ograniczenie naruszeń i kiedy zostały one całkowicie usunięte - po czym, na gruncie art. 303 ustawy Prawo ochrony środowiska winien był wydać stosowną decyzję o wymierzeniu kary biegnącej, bądź o odstąpieniu od jej wymierzenia. Dla wyczerpania krytyki zaskarżonej decyzji wskazać godzi się, że organ II Instancji dopuścił się naruszenia art. 300 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 i 36 kpa, poprzez nieuwzględnienie faktu, że decyzja o karze biegnącej została wydana po upływie 108 dni od przeprowadzenia kontroli. Taki stan rzeczy spowodował bowiem niedotrzymanie przez organ I Instancji terminów załatwiania spraw, co naraziło skarżącą spółkę na wymierzenie jej kary biegnącej w wyższym wymiarze, niż wynikałoby to z okoliczności niniejszej sprawy. Oczywistym bowiem jest, iż skarżąca jako osoba prawna musi przewidzieć w swoich wydatkach również wysokość nałożonych na nią kar. Długotrwała bierność organu przy wydawaniu decyzji do dnia dzisiejszego nie dała takiej możliwości skarżącej. Na marginesie wskazać również należy, że postępowanie odwoławcze przed GIOŚ trwało około roku, co w ocenie pozwanej jest terminem stanowczo za długim. Organ ten usprawiedliwiał wprawdzie swoją inercję dużą liczbą odwołań oraz skomplikowanym charakterem sprawy, jednakże nawet w przypadku zasadności tychże argumentów, nie usprawiedliwia to rozpatrywania odwołania skarżącej przez tak długi okres czasu. Wymierzenie skarżącej kary biegnącej, pomimo iż spółka R. uzyskała w trakcie postępowania decyzję zmieniającą sposób magazynowania odpadów, a tym samym jej działalność w żaden sposób nie oddziaływała negatywnie na środowisko stanowi również w jej ocenie naruszenie art. 8 kpa wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli wobec Państwa. Należy bowiem zauważyć, że strona podejmując w sposób natychmiastowy szereg czynności zmierzających do ograniczenia naruszeń, a także informując organ o ich skutkach miała prawo pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, iż niniejsza sprawa zostanie przez organ wnikliwie przeanalizowania. Taki stan rzeczy jednakże nie nastąpił, co z pewnością spowodowane było zbyt powierzchownym rozpatrzeniem stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe, wskazano, iż niniejsza skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm. zw w dalszej części ustawą) administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowania lub magazynowania odpadów; Stwierdzenie naruszenia warunków w/w decyzji następuje na podstawie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektor ochrony środowiska (art. 299 ust. 1 pkt. 1 ustawy), o wynikach której organ powiadamia podmiot kontrolowany. Stosownie zaś do art. 300 ustawy po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej, uwzględniając naruszenie w skali doby. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się zaś: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Zgodnie zaś z art. 301 kara biegnąca jest naliczana, z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust. 1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia (ust. 1). Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, zawierający: 1) wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń; 2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń; 3) informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia (ust. 2). Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń (ust. 3). Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w drodze decyzji, wymiar nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jeżeli w terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności złożonego wniosku (ust. 5). Przedkładając powyższe unormowania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż jak wynika z akt sprawy w dniach 15 i 18 czerwca 2010r. Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska przeprowadzili kontrolę Skarżącej Spółki na terenie działki nr [...] w N. W trakcie kontroli ustalono, iż odpady przewidziane do zbierania o kodzie 15 01 01 w ilości 205, 2 Mg oraz o kodzie 15 01 02 w ilości 407,5 Mg były magazynowane na terenie w/w działki w sposób sprzeczny z decyzją Starosty S. z dnia [...] marca 2009r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania. Zgodnie z decyzją w/w odpady winne być magazynowane: w kontenerach i pojemnikach w oznaczonym miejscu na terenie działki [...], w sposób uniemożliwiający zmieszanie różnych rodzajów odpadów i w miejscach wyznaczonych i niedostępnych dla osób trzecich. Tymczasem kontrola wykazała, iż Spółka narusza decyzję w zakresie sposobu i miejsca magazynowania powyższych odpadów. Odpady te magazynowane są na pryzmach na terenie działki nr [...] oraz w kontenerach na terenie działki nr [...] (str. 5 Protokołu z kontroli Nr 1/2010). Powyższe stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie wymierzenia kary w oparciu o art. 298 ust. 1 pkt 4 ustawy. W decyzji tej zgodnie z art. 300 ust. 2 ustawy ustalono wymiar kary biegnącej, określono wielkość stwierdzonego naruszenia odpowiednio w skali doby, wymiar kary biegnącej oraz termin od którego kara jest naliczana. Przy czym, co należy podkreślić początkiem biegu kary jest zawsze odpowiednio dzień albo pełna godzina zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Tym samym w rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu słusznie organ uznał, iż początkiem biegu kary jest dzień zakończenia kontroli tj. 18 czerwca 2010r., czyli dzień w którym stwierdzono istnienie naruszenia warunków jakie określone były w tej dacie w posiadanej przez Spółkę decyzji Starosty S. z dnia [...] marca 2009r. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą w rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie ma okoliczność, czy Spółka w dacie kontroli spełniła warunki w/w decyzji. Jak wynika zaś z akt sprawy kontrola przeprowadzona w Spółce w dniach 15-18 czerwca 201 Or. wykazała naruszenie warunków przedmiotowej decyzji. Skutkowało to koniecznością wydania decyzji w przedmiocie ustalenia kary biegnącej od daty stwierdzenia naruszenia. Tym samym podnoszony przez Skarżącą zarzut nieuwzględnienia przez orzekające w sprawie organy, iż przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2010r. dokonano zmiany warunków decyzji w zakresie sposobu magazynowania odpadów i dopuszczono m.in możliwość selektywnego gromadzenia odpadów do zbierania z 15 grupy na utwardzonym placu w pryzmach, przykrytych plandekami zabezpieczającymi przed mieszaniem, przemieszczaniem i rozwiewaniem, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji gdy postawą wymierzenia kary jest naruszenie warunków decyzji w dacie przeprowadzonej kontroli, a nie w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuwzględnienia przez organy okoliczności, iż do dnia 21 lipca 2010r. Spółka dokonała całkowitego usunięcia naruszenia, wskazać należy, iż fakt ten jak słusznie przyjął organ odwoławczy nie ma wpływu na wymiar kary biegnącej. Po stwierdzeniu naruszenia organ w świetle przywołanych powyżej przepisów ma obowiązek wydać decyzję ustalającą karę biegnącą od dnia stwierdzenia naruszenia. Dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji w tym zakresie, organ z urzędu lub na wniosek strony może zgodnie z art 301 ust. 2 ustawy wydać kolejną decyzję zmieniającą wysokość kary -w sytuacji stwierdzenia zmiany wielkości naruszenia lub też zgodnie z art. 302 ust. 1 i 303 ustawy decyzję w której określi karę za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia gdy stwierdzi z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenia lub naruszenie ustało. A zatem fakt sukcesywnego, usuwania lub też całkowitego usunięcia odpadów przedstawiony we wniosku złożonym w terminie 30 dni od ograniczenia czy też zaprzestania naruszenia do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stanowi podstawę do wydawania kolejnych decyzji o karze biegnącej, nie ma jednak wpływu na decyzję wydawaną w oparciu o art. 298-300 ustawy. Również wydanie przez Starostę S. w dniu [...] sierpnia 2010 r. decyzji zmieniającej poprzednie pozwolenie poprzez zaakceptowanie sposobu magazynowania opadów, który był przyczyną wymierzenia przedmiotowej kary nie może być podstawą do zmiany orzeczenia w przedmiotowej sprawie, jedynie gdyby strona nie uprzątnęła wcześniej odpadów skutkowałoby to ewentualnie stwierdzeniem ustania naruszenia z dniem [...] sierpnia 2010 r. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma także wpływu okoliczność niezastosowania się przez orzekające organy do wymogów określonych w art. 35 i 36 k.p.a. w zakresie terminów rozpoznawania sprawy. Również okoliczność nie wydania przez organy do decyzji w przedmiocie zmiany wysokości kary biegnącej, czy też ustalającej karę za okres do ustania naruszenia nie ma wpływu na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy. Bezczynność organu w tym zakresie skarżący może kwestionować w poprzez wyczerpanie przysługujących mu środków prawnym (np. zażalenie w trybie art. 37 k.p.a) mających na celu zobowiązanie organu do wydania stosownych decyzji. Reasumując Sąd uznał, iż wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza art. 301 ust. 1 i 2 oraz 303 ustawy, bowiem jak wskazano powyżej przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Decyzja nie narusza również przepisów art. 7 i 8 k.p.a, bowiem organ wydając zaskarżoną decyzje uwzględnił okoliczności, które miały wpływ na jej wydanie (wielkość stwierdzonego naruszenia w skali doby z uwzględnieniem wielkości podanych przez skarżącą Spółkę, wysokość kary biegnącej oraz termin, od którego będzie ona naliczana, tj. dzień w którym stwierdzono podczas kontroli naruszenie warunków decyzji). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działają na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.