IV SA/Wa 1939/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1) zwolnić J. L. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla J. L. adwokata z urzędu. Wraz skargą J. L. na wskazaną w sentencji decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącej o prawo pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata) sporządzony na urzędowym formularzu PPF. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawczyni jest osobą samotną, nie posiada żadnych nieruchomości ani majątku ruchomego. W rubryce dotyczącej nieruchomości (nr 7.1) wpisała jedynie; "służebność osobista polegająca na prawie korzystania z dwóch izb w podpiwniczeniu" oraz "służebność osobista korzystania z komórki na opał". Wnioskodawczyni uzyskuje dochód w wysokości 768,17 zł brutto, co potwierdza dołączony do formularza odcinek przekazu pocztowego świadczenia emerytalnego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest osobą w podeszłym wieku (85 lat), schorowaną, miesięcznie na lekarstwa przeznacza kwotę ok. 300 zł. Pozostałą część dochodów przeznacza na utrzymanie mieszkania (opłaty za energię elektryczną, opał), wyżywienie. Rozpoznając wniosek skarżącej należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trudna sytuacja materialna skarżącej daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, narazi ją na uszczerbek utrzymania koniecznego, zatem istnieją przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W szczególności mając na uwadze, iż wysokość dochodu skarżącej wynosi 768,17 zł brutto (710,98 zł netto), wydatki na lekarstwa wynoszą ok. 300 zł miesięcznie, należy uznać, iż skarżąca nie jest w stawnie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Z podanych we wniosku informacji wynika, że uzyskiwany przez wnioskodawczynię dochód pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.