IV SA/Wa 1939/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. E. N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r., [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i wydaleniu z terytorium RP skarżącego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu. Mając na uwadze skutki wykonania decyzji, za odmową wstrzymania wykonania takiej decyzji muszą przemawiać wyjątkowe okoliczności. W ocenie Sądu, wyjazd skarżącego z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu. Dlatego tez zasadne jest pozostawanie skarżącego w Polsce, do czasu zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (a zatem wydalenie Skarżącego) mogłoby również narazić Skarżącego na utratę przesłanki koniecznej do uwzględnienia wniosku o nadanie statusu uchodźcy – z definicji pojęcia "uchodźca" wynika, że można starać się o status uchodźcy tylko przebywając poza granicami kraju, którego jest się obywatelem (art. 1A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. - Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.). Zatem nawet w sytuacji wydania korzystnego dla Skarżącego wyroku Sądowego, w sytuacji gdyby przebywał w kraju pochodzenia, utraciłby wtedy materialnoprawną przesłankę do uzyskania pozytywnej decyzji w przedmiocie statusu uchodźcy. Z powyższych względów Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić Skarżącego na trudne do odwrócenia skutki i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.