IV SA/Wa 1939/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany - oddala skargę - Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] czerwca2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. N. o decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 5 listopada 2009 r. E. N., obywatel [...], deklarujący narodowość [...] , wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku jako motywy wyjazdu z kraju pochodzenia podał obawy przed prześladowaniami z powodów religijnych. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu złożonego wniosku, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472), dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, odmówił stronie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu, cudzoziemiec nie podał żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dot. statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517). Organ wskazał też, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony koniecznych dla nadania mu ochrony uzupełniającej oraz nie zachodzą wobec niego przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a przywołanej ustawy. Organ podkreślił, że sama możliwość wystąpienia zagrożenia przewidzianego art. 97 ust. 1 pkt. 1 i 1a nie jest wystarczająca, a cudzoziemiec nie wykazał indywidualnych, realnych przesłanek do zaistnienia wobec niego takich zagrożeń. W dniu 24.04.2012 r. skarżący złożył odwołanie, w którym zaskarżył przywołaną wyżej decyzję i wniósł o jej uchylenie i objęcie jedną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP. W dniu [...] czerwca2012 r. Rada do Spraw Uchodźców po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i zbadaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, utrzymała w całości zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że ubiegając się o status uchodźcy skarżący wskazywał, że jest ofiarą konfliktów na tle religijnym, w wyniku których w obawie o swoje życie uciekł z kraju pochodzenia. Cudzoziemiec w trakcie przesłuchania podał, że w N. mieszkał wraz rodzicami i siódemką rodzeństwa w miejscowości [...] . Nie posiadając paszportu w 2004 r. opuścił N. udając się statkiem z L. do H. Ubiegał się o uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie, ale wyjechał z H. przed wydaniem decyzji. Jego problemy z powodu konfrontacji między katolikami a muzułmanami zaczęły się w 2001 r. Matka cudzoziemca i on sam zostali ranni w jednym ze starć. W 2001 r. skarżący wyjechał do T. , ale na wiadomość o śmierci matki powrócił w maju 2004 r. do N. . Po pogrzebie matki w miejscowości N. w stanie A. z nieznanego powodu zmarł zawieziony do szpitala jego ojciec, który miał kłopoty ze swoim bratem na tle podziału majątku. Brat ten miał się zdaniem skarżącego przyczynić do śmierci jego ojca. Cudzoziemiec stwierdził, że mimo poszukiwań, zwracania się do księdza i policji (która odmówiła pomocy bez otrzymania pieniędzy) nie udało mu się trafić na ślad jego rodzeństwa, którego szukał przez kilka tygodni. Na dowód problemów przeżywanych przez jego rodzinę przedstawił fotokopie strony z gazety [...] z dnia [...].13.2009 r. Na pytanie, dlaczego nie ma daty wydania numeru gazety oraz dlaczego dziennik miał opisywać wydarzenia, które według jego słów miały miejsce 5 lat temu - cudzoziemiec odpowiedział, że sprawa trafiła do sądu. Sprawę wniósł jego znajomy, z którym skontaktował się będąc już w Polsce. Dostał od niego list, który przedstawił jako dowód w sprawie, ale nie może przedstawić koperty, gdyż została w areszcie, w którym przebywał. Zarabiając w H. przekazywał tej osobie pieniądze w celu kontynuowania postępowania spadkowego. Dodał, że jego rodzina z powodu konfliktu z jego wujem na tle majątkowym musiała przenieść się z południa kraju do [...] w stanie P. zamieszkiwaną przez muzułmanów na północ, gdzie życie było tańsze. Z powodów finansowych nie chodził do szkoły, starając się zarobić pieniądze i w ten sposób pomóc rodzinie. Stwierdził, że w N. był prześladowany przez muzułmanów na północy i przez wuja na południu kraju. W przypadku powrotu do kraju obawia się prześladowań ze strony muzułmanów oraz wuja. Cudzoziemiec potwierdził, że nigdy nie prowadził działalności politycznej, nie należał do partii czy organizacji religijnych lub społecznych, nie był zatrzymywany, aresztowany lub sądzony. Odnosząc się do deklaracji skarżącego dotyczących okresu zamieszkiwania w mieście [...] w stanie [...] [...], jak też wyjazdu do T., powrotu do N. i wyjazdu do H. i następnie do Polski - Rada odnotowała wiele sprzeczności i wzajemnie wykluczających się oświadczeń, co w jej ocenie, w istotnym stopniu czynie je niewiarygodnymi. Rada dokonała analizy treści przedstawionej przez Wnioskodawcę fotokopii części strony gazety [...] zawierającej artykuł na temat rodziny N. Zdaniem organu dokument ten nie może być potwierdzeniem złożonych przez skarżącego deklaracji na temat losu jego najbliższej rodziny. Po pierwsze, trudno jest zdaniem Rady uznać za wiarygodne wyjaśnienie skarżącego, że artykuł dotyczący wydarzeń, które miały miejsce w maju 2004 r. został opublikowany 5 lat później. Ponadto Rada po przeprowadzeniu kwerendy mediów drukowanych w N. uznała, że trudno przyjąć za wiarygodne, aby redakcja gazety wydawanej w stanie stanu [...] odległego o blisko 700 kilometrów opisywała losy rodziny wywodzącej się z całkiem innego i odległego stanu A.. Na tej podstawie Rada odmówiła uznania za wiarygodne, aby przedstawiona fotokopia pierwszej strony gazety [...] była autentyczna. Z kolei deklarowane przez skarżącego zagrożenie ze strony jego wuja z powodu sporu o majątek, w ocenie Rady, nie może zostać uznane za wiarygodne. Organ podniósł, że cudzoziemiec obwinia wuja o śmierć swojego ojca, podczas, gdy sam potwierdza, że osobiście zawiózł ojca do szpitala, gdzie zmarł. Z tego względu zdaniem Rady trudno jest uznać deklaracje skarżącego o winie wuja za wiarygodną. Rada dodatkowo wskazała, że gdyby śmierć ojca cudzoziemca w szpitalu byłaby spowodowana przez czynniki nienaturalne, w tym przez osoby trzecie, to szpital byłby zobowiązany powiadomić policję, a ta wszcząć śledztwo, co znalazłoby odbicie w odpowiedniej dokumentacji. Organ odwoławczy uznał ponadto, że cudzoziemiec nie udowodnił wiarygodności swego twierdzenia, iż zaginięcie siódemki jego rodzeństwa było spowodowane przez jego wuja. Rada odmawia także uznania za posiadający moc dowodową list, który według oświadczenia skarżącego miał być przekazany mu z N. , jako przedstawienie aktualnej sytuacji tam panującej. Powołując się na dokonaną analizę sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego Rada oddaliła jako bezpodstawny i nieuprawniony podniesiony w odwołaniu zarzut, że organ pierwszej instancji oparł się o pozbawione aktualności materiały, raporty i opracowania, w związku z czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. W ocenie Rady opracowania eksperckie wskazane w tekście decyzji obejmują okres od marca 2010 do stycznia 2012 - zatem zarzut, iż są nieaktualne jest w ocenie Rady chybiony i tendencyjny. Organ odwoławczy stwierdził, że w oparciu o przywołane materiały i opracowania, organ pierwszej instancji dokonał trafnej oceny sytuacji w N. oraz relacji między obydwu grupami wyznaniowymi i dał temu wyraz w treści swego rozstrzygnięcia. Rada uznała ustalenia i oceny szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w tej kwestii zawarte w uzasadnieniu jego decyzji za zasadne, trafne i wiarygodne. Zdaniem Rady na podkreślenie zasługuje fakt włączenia do masy dowodowej oprócz raportu z misji badawczej do N. w dniach [...] maja 2011 r. opublikowanego w W. w czerwcu 2011 r. pisma Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP z dnia [...].01.2012 r., które zdaniem Rady posiada dogłębną i aktualną znajomość sytuacji w kraju urzędowania polskiej placówki dyplomatycznej. W piśmie tym wskazano, że w N. żyje ok. 150-160 min obywateli tego państwa, wśród których 60% stanowią muzułmanie, a 40% to chrześcijanie różnych wyznań. W administracji centralnej oraz lokalnej są zachowywane parytety religijne i regionalne w celu zachowania równowagi w kwestii pochodzenia etnicznego, wyznawanej religii oraz pochodzenia geograficznego. Obecny prezydent państwa oraz szef rządu są chrześcijanami, zaś zastępca premiera jest wyznawcą islamu. Na tej podstawie organ uznał, że obraz sytuacji w kraju ojczystym przedstawiony przez skarżącego w tekście odwołania jest sprzeczny ze stanem faktycznym. W ocenie Rady, cudzoziemiec nie udowodnił, że on sam oraz jego rodzina była obiektem prześladowań ze strony muzułmanów w zamieszkiwanym przez nich mieście. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również pogląd organu pierwszej instancji co do objęcia skarżącego formą ochrony uzupełniającej, gdyż nie wykazał on, że mógłby być narażony na ryzyko doznania poważnej krzywdy w razie powrotu do kraju pochodzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że wydalenie wnioskodawcy nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Reasumując Rada uznała, że organ pierwszej instancji w pełni zrealizował dyspozycje przepisu art. 7 i 77 Kpa, gdyż właściwie i trafnie przeprowadził postępowanie dowodowe. Podkreślono, że orzekające w niniejszej sprawie organy poinformowały skarżącego o dyspozycji przepisu art. 10 Kpa, lecz nie wykazał on zainteresowania zapoznaniem się i ustosunkowaniem do zebranego materiału dowodowego. W konkluzji Rada stwierdziła, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, stąd zarzut naruszenia tych przepisów jest nieuzasadniony. Na to rozstrzygnięcie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga E. N. W przedmiotowej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego Rada nie odniosła się do argumentów zawartych w odwołaniu, czym w jego ocenie naruszyła treść art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 Kpa. Skarżący podniósł, iż odwołując się od decyzji organu pierwszej instancji zwrócił uwagę na nieprawidłowe przeprowadzenie przesłuchania w jego sprawie. W ocenie skarżącego organ nie przesłuchał go na okoliczność, dlaczego obawia się prześladowania w kraju pochodzenia ze względów religijnych, co potwierdza, że działanie organu narusza treść art. 43 ust. 1 ustawy o ochronie cudzoziemców. Z tego też względu nie można mówić o prawidłowej ocenie oświadczeń strony, jeśli przesłuchanie zostało nieprawidłowo przeprowadzone. Zdaniem skarżącego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców oparł swoje ustalenia o nieaktualne materiały źródłowe. Cudzoziemiec podniósł, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się tylko jeden dokument datowany na styczeń 2012 r. Pozostałe materiały są nieaktualne, ponieważ zostały wydane nawet 3 lata przed wydaniem kwestionowanych decyzji. W ocenie skarżącego, dokumentom tym nie nadaje cech aktualności dołączenie do materiału dowodowego pisma z dnia 24 stycznia 2012 r., jako, że pismo to jest dwustronnicową notatką, a zatem nie może zawierać dogłębnej analizy aktualnej sytuacji w N. . Oparcie decyzji wydanej w postępowaniu uchodźczym o nieaktualny materiał źródłowy ma w ocenie skarżącego istotny wpływ na wynik postępowania. To z kolei wskazuje, że organ pierwszej instancji, a w konsekwencji także organ drugiej instancji, naruszyły art. 7 i 77 § 1 Kpa. Ponadto, zdaniem skarżącego, orzekające w niniejszej sprawie organy nie przedstawiły żadnych kontrargumentów, które skutecznie obaliłyby postawioną przez niego tezę o złej sytuacji w N. Zarówno Rada jak i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie wyjaśniły, dlaczego odmówił wiarygodności raportom takich organizacji jak Amnesty International, Human Right Watch, raportowi Departamentu Stanu USA oraz doniesieniom medialnym, na które powołano się w odwołaniu. Brak przestawienia wystarczających podstaw odmowy wiarygodności przywołanych przez skarżącego danych o kraju pochodzenia, wskazuje na naruszenie treści art. 107 § 3 Kpa. Skarżący zarzucił również Radzie do Spraw Uchodźców działanie, które narusza treść art. 8 Kpa. Ustalenia organu nie znajdują bowiem oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przykładem takiego działania jest twierdzenie organu o celowym pozbyciu się przez niego paszportu nigeryjskiego z obawy przed zdemaskowaniem jego deklaracji dotyczących pobytu w N. w 2004 r. Twierdzenia te, zdaniem skarżącego, są wyłącznie domniemaniami. Nie znajduje także oparcia w materiale dowodowym stanowisko organu, że szpital byłby zobowiązany do powiadomienia policji wobec podejrzeń co do śmierci ojca skarżącego. Przedstawione przez organ stanowisko świadczy, zdaniem cudzoziemca, o nieznajomości warunków i procedur panujących w N. . Ponadto skarżący podniósł, że wielokrotnie w treści zaskarżonej decyzji wskazywano, iż nie przedstawił on dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Powołując się na treść podręcznika UNHCR cudzoziemiec wskazał, że w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o status uchodźcy wykazała szczery wysiłek przedstawienia swojej sprawy, nawet w sytuacji, gdy brakuje jej dowodów potwierdzających jej deklaracje, konieczne jest ze strony organu rozstrzyganie wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. W ocenie skarżącego w toku postępowania przedstawił on wystarczające dokumenty, tj. artykuł oraz list, które potwierdzały złą sytuację w kraju jego pochodzenia. Skarżący dodał, że brak możliwości dostarczenia przez niego koperty do listu wynika z faktu, że została ona w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców. W ocenie skarżącego, nie jest zasadne również twierdzenie, że organ nie był zobowiązany do wezwania go do przedstawienia tej koperty. Skoro organ uznał, że okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, powinien go wezwać i dopiero po upływie zakreślonego terminu uprawniony był do twierdzenia, że nie podjął on starań w celu udowodnienia swoich twierdzeń. Zdaniem skarżącego Rada powinna go także wezwać do przedstawienia odpowiedniego zaświadczenia dotyczącego jego stanu psychicznego. Niedopełnienie obowiązku wezwania wnioskodawcy do nadesłania stosowanych dokumentów świadczy o naruszeniu treści art. 9 Kpa. Błędny jest również pogląd organu wskazujący na sprzeczność i nieścisłość składanych przez niego o oświadczeń. Dokonanie oceny wiarygodności zeznań cudzoziemca w zależności od momentu ich złożenia, jest zdaniem skarżącego nieprawidłowe. Podsumowując skarżący stwierdził, że działania Rady wskazują na naruszenie licznych przepisów postępowania administracyjnego, które prowadziło z kolei do naruszenia przepisów ustawy o ochronie cudzoziemców oraz nieuprawnionej odmowy udzielenia mu ochrony w Polsce. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 77§ 1 Kpa statuującym zasadę oficjalności organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada ta koresponduje z zasadą ogólną prawdy obiektywnej nakładającą na organ obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą tak by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Stosownie zaś do zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 1 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie naruszyły powołanych przepisów. Ponadto w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że okoliczności sprawy, które zostały rzetelnie i wyczerpująco ustalone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, zostały właściwie ocenione w kontekście prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, regulujących przesłanki udzielenia statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany (art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę określone w Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokole dot. statusu uchodźców sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517). Stosownie do postanowień art. 1 lit. a pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn, powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art. 1 a Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślenia wymaga, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę; przyjmuje się powszechnie, iż w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w przypadku E. N. deklarowana obawa nie jest uzasadniona obiektywnie. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z przyczyn podanych w cytowanej Konwencji. Inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. Zauważyć należy, iż oświadczenia cudzoziemca złożone w toku postępowania administracyjnego charakteryzuje duży poziom ogólnikowości. We wniosku jak i w trakcie przesłuchania wnioskodawca nie przytoczył żadnych wiarygodnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu go lub uzasadniałyby obawę przez prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Również zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowo przeprowadzonego przesłuchania skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, iż skarżący został wnikliwie przesłuchany w zakresie podnoszonych przez niego twierdzeń, że po powrocie do kraju pochodzenia grozi mu prześladowanie ze względów religijnych. Skoro zatem skarżący miał swobodę wypowiedzi w kwestii istotnych dla wniosku w zrozumiałym dla siebie języku, to należy uznać, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Analizując zebrane w sprawie dowody organy administracji właściwie uznały, że w przypadku skarżącego nie występuje ryzyko prześladowań z powodu wyznania. Wbrew zarzutom skargi sytuacja chrześcijan w N. została należycie przeanalizowana w oparciu o informacje pochodzące z raportów Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia [...] , raportu z misji badawczej do N. w dniach [...] maja 2011 r. oraz pisma Ministra Spraw Zagranicznych RP z dnia [...] stycznia 2012 r. w świetle których obowiązujący system prawny tego kraju zapewnia swobodę wyznania oraz zabrania preferencyjnego traktowania którejkolwiek z nich. Chrześcijanie stanowiący największą po muzułmanach grupę religijną mają swobodną możliwość wyznawania swojej religii, co nie oznacza jak zauważono w decyzji przypadków dyskryminacji na rynku pracy czy też różnic w poziomie życia, a te kwestie, jak przyjęto z raportów powodują tarcia pomiędzy chrześcijanami, a muzułmanami, którym to wydarzeniom nie zawsze słusznie nadaje się wymiar konfliktu religijnego. Należy zgodzić się z dokonaną przez organy administracji analizą materiału dowodowego, która nie wskazuje, by jakieś grupy społeczne spotykały się w N. z prześladowaniem z powodów konwencyjnych. Stąd nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi jakoby w sprawie organy nie zbadały gruntownie sytuacji chrześcijan w N. . Obraz sytuacji w kraju ojczystym przedstawiony przez skarżącego jest zatem niezgodny ze stanem faktycznym. Religia chrześcijańska jest legalną w N. , wyznaje ją znaczna część obywateli kraju pochodzenia skarżącego. Należy też wskazać, że przedstawiona przez skarżącego kopia listu i kopia artykułu prasowego, nie mogą zdaniem Sądu stanowić potwierdzenia istnienia realnego zagrożenia co do osoby skarżącego w rozumieniu cyt. Konwencji Genewskiej oraz Protokołu Nowojorskiego. Słuszne jest stanowisko Rady, że dokumenty te, wobec braku danych na temat ich pochodzenia i rzetelności, nie dają podstaw do uznania, że nakreślona w nich sytuacja jest odzwierciedleniem stanu faktycznego. Analizując całokształt sprawy Sąd uznał, iż orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, konfrontując wypowiedzi cudzoziemca z ogólnie dostępnymi informacjami na temat sytuacji w N. , a zwłaszcza dotyczącej chrześcijan. Z uwagi na powyższe organy orzekające mogły w ramach art. 80 Kpa zasadnie ocenić, że opuszczenie N. celem przybycia do Europy nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony i że skarżący nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Orzekające w niniejszej sprawie organy zasadnie również odmówiły wiarygodności deklarowanego przez skarżącego zagrożenia jego bezpieczeństwa ze strony wuja. Wnioskodawca, co jest w sprawie bezsporne, nie należał do żadnej partii politycznej bądź organizacji, w której działalność mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju pochodzenia, nie był zatrzymywany, karany, nie stosowano wobec niego przemocy fizycznej, nie podejmowano również działań krzywdzących na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy, poglądów politycznych. Prawidłowo -zdaniem Sądu - organy obydwu instancji orzekły o bezzasadności udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. W art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP ustawodawca stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Natomiast zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Organy administracyjne obydwu instancji badały, czy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący byłby zagrożony zaistnieniem powyżej wskazanych okoliczności, co też znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych przez nie decyzji. Analiza materiału dowodowego zebranego w toku postępowania wykazała, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 48 ust. 1 w związku z art. 15, a także przesłanki z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Wobec skarżącego nie zostały podjęte żadne działania ze strony władz państwowych w jego kraju pochodzenia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby powyżej cytowane przepisy. Skarżący nie wykazał rzeczywistego indywidualnego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury i inne określone w art. 15 cyt. ustawy lub indywidualnej przesłanki, która mogłaby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia powodowałby zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Reasumując, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1 a pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie przepisów prawa i zawierają - zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kpa - wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 Kpa. Nietrafne są zatem zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organy obowiązku wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art.7 i 77 § 1 Kpa). W ocenie Sądu z uzasadnień zapadłych rozstrzygnięć wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść wyjaśnień złożonych podczas przesłuchania. Również dokonana przez organy analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń skarżącego. Wskazać nadto należy, iż uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji, zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Wnioski te uznać należy za logiczne i mocno oparte na faktach wskazanych przez stronę w oparciu o prawidłowo dokonaną analizę sytuacji w N. ustaloną na podstawie prawidłowo zebranych informacji z Wydziału Informacji o Krajach pochodzenia [...] i raportu Home Office z [...] kwietnia 2011 r. Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do odmowy przyznania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.[pic][pic][pic][pic] [pic] Dół formularza Początek formularza