IV SA/Wa 1939/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi H. P. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia zakładu z ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej uchwały W piśmie z dnia 22 czerwca 2017 r. H. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium Krajowej Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którą utrzymano w mocy uchwałę Rady [...] Izby [...] w S. z [...] grudnia 2016 r. w sprawie skreślenia zakładu leczniczego prowadzonego przez skarżącego z ewidencji zakładów leczniczych dla zwierząt. W skardze zawarto wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W jego uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego podał, że do czasu wydania zaskarżonej uchwały zakład leczniczy prowadził aktywną działalność. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały do czasu rozpoznania skargi przez Sąd może narazić Skarżącego na trudna do odwrócenia skutki i znaczną szkodę choćby w postaci utraty klientów, przerwania procesów leczenia, możliwość bieżącego zaopatrywania w niezbędne środki i lekarstwa i konsekwencji znaczne straty finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jedocześnie przyjmuje się, że art. 61 § 3 Ppsa zobowiązuje stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej na jego podstawie do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie zmienione i uzupełnione, wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, str. 384 oraz powołane tam orzecznictwo). Wobec tego to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez Skarżącego nie pozwalają na udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania nie odnosi się bowiem do konkretnych zdarzeń przemawiających za udzieleniem takiej ochrony. Skarżący podał jedynie ogólnie, że brak wstrzymania wykonania uchwały może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty klientów, przerwania procesów leczenia, możliwość bieżącego zaopatrywania w niezbędne środki i lekarstwa. Skarżący nie podał jednak szczegółów, które pozwalałyby na dokonanie oceny, czy faktycznie istnieje realna możliwość wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 Ppsa. W ocenie Sądu we wniosku brak jest choćby przybliżonej liczby wskazującej o jakiej liczbie utraty klientów może być mowa, skoro Skarżący nawet w przybliżeniu nie podał bowiem ilu przyjmował pacjentów. Brak jest informacji jakie to procesy leczenia mogą zostać przerwane i ilu zwierząt dotyczą, ponadto czy procesy leczenia mogą być kontynuowane przez inne zakłady lecznicze. Brak tych informacji nie pozwala Sądowi choćby na ocenę, czy Skarżący faktycznie może ponieść znaczne straty finansowe i w związku z tym, czy faktycznie zachodzą przesłanki do udzielenia mu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 Ppsa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.