IV SA/Wa 1940/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 roku sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami, przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] położonych w K. przy ul. [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż z uwagi na okoliczność, że wnioskowane przez M. F., do ustalenia warunków zabudowy działki gruntu położone są na terenie gminy uzdrowiskowej K., organ pierwszej instancji postanowił o zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego obowiązek sporządzenia dla gmin uzdrowiskowych wynika z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399). Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło m.in., że podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu organu I instancji. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. F. zarzucił naruszenie art. 38 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, poprzez błędną interpretację tych przepisów, wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji. Skarżący zwrócił także uwagę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organy obu instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Według zaś art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Z powyższego wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej, dlatego też postępowania administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek gruntu położonych we wskazanych obszarach podlegają obligatoryjnemu zawieszeniu. Powołany przepis art. 38 ust. 2 nie ma jednak zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Stosownie bowiem do art. 61 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż do postępowań w sprawach określonych w art. 38 ust. 1, jeżeli zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, tj. przed dniem 2 października 2005 r., nie stosuje się także art. 38 ust. 2 tej ustawy o obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Przepis art. 38 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych stanowi o wydzielaniu na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej trzech rodzajów stref ochronnych. W dalszej części tego przepisu określono zakazy podejmowania w poszczególnych strefach różnorakich działań, m.in. w strefie ochronnej "A" zabroniono lokalizacji budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego, z wyjątkiem modernizacji obiektów istniejących, bez możliwości zwiększenia powierzchni ich zabudowy (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b). Organy orzekające w sprawie uznały, iż powołany przepis art. 38 ust. 1 w zestawieniu z art. 61 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, dotyczy postępowań o wydzielanie stref ochronnych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela takiej wykładni powołanych przepisów. Wydzielanie stref ochronnych, o którym jest mowa w art. 38 ust. 1, nie jest dokonywane w jakimkolwiek sformalizowanym postępowaniu, lecz zgodnie z art. 2 pkt 6 oraz art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, stanowi ustalenie statutu uzdrowiska. Również w przepisach poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, nie wskazano na prowadzenie jakiegokolwiek postępowania o wydzielanie stref ochronnych w obszarze uzdrowiska. Przepis art. 61 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, nie może zatem dotyczyć postępowań o wydzielanie stref ochronnych w obszarze uzdrowiska, skoro brak jest obecnie jak i przed wejściem w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, podstaw prawnych do prowadzenia w tym względzie, jakiegokolwiek postępowania skutkującego wydzieleniem takiej strefy. Omawiany przepis art. 61 ust. 2 dotyczy zatem postępowań w sprawach, które to sprawy rozstrzygane są po przeprowadzeniu stosownych postępowań, a wymienione zostały w art. 38 ust. 1, jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych. Skoro bowiem w art. 38 ust. 1 wskazano, jakich czynności zabrania się w poszczególnych strefach ochronnych, w tym lokalizacji różnorakich obiektów, natomiast lokalizacja tych obiektów ustalana jest obecnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w jednej z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych w ustawowo określonych postępowaniach (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to użyte w art. 61 ust. 2 sformułowanie "do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1" należy odnieść do spraw wyliczonych w art. 38 ust. 1, jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych. W rozpatrywanej sprawie, wniosek o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji złożony został w dniu [...] maja 2005 r., a więc przed wejściem w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, w tym zawartego w niej przepisu art. 38 ust. 2 o obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gmin uzdrowiskowych. Oznacza to, iż zgodnie z art. 61 ust. 2 powołanej ustawy, do działek gruntu, wnioskowanych przez M. F. o ustalenie warunków zabudowy, nie stosuje się obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Warunki zabudowy mogą być ustalone w sposób właściwy dla postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r., a więc w drodze decyzji administracyjnej. Skutkiem tego, w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Błędna wykładnia powołanych przepisów przez organy orzekające w rozpatrywanej sprawie, spowodowała zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy niezgodnie z powołanymi przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, przyjętymi za podstawę do zawieszenia, dlatego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.