IV SA/Wa 1940/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów upoważnienia. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca2012 r., nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania S. K. o decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] , o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 22 czerwca 2011 r. E. S. K. , obywatel G. , deklarujący narodowość kurdyjską, wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem powyższym została objęta również małżonka skarżącego N. G. oraz jego małoletnie dziecko N. K. . W uzasadnieniu wniosku jako motywy wyjazdu z kraju pochodzenia podał obawy przed prześladowaniami z powodów politycznych oraz przemocy psychicznej i gróźb cielesnych. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu złożonego wniosku, na podstawie art 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472), dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, odmówił stronie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu, cudzoziemiec nie podał żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dot. statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517). Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i nadanie statusu uchodźcy lub udzielenie zgody na pobyt tolerowany, względnie przekazania sprawy do ponownego rozparzenia. W dniu [...] lipca2012 r. Rada do Spraw Uchodźców, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i zbadaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, utrzymała w całości zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że skarżący ubiegając się o status uchodźcy nie wykazał ani w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji ani w postępowaniu odwoławczym, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki wskazane w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżący składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy oświadczył, że przyjechał do Polski, ponieważ był członkiem opozycyjnej partii politycznej w G. . Zmuszony był wyjechać ze swojego kraju, bowiem z tego powodu zaczęto go straszyć i kierować groźby. Groźby były kierowane również pod adresem jego żony i małoletniego dziecka. Równocześnie skarżący stwierdził, że w kraju pochodzenia był prześladowany, jednak na tę okoliczność nie podał żadnych konkretnych faktów. Oświadczył, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był zatrzymany, aresztowany, poddawany przemocy fizycznej lub skazany wyrokiem sądu. Wobec skarżącego nie prowadzono żadnych postępowań sądowych lub administracyjnych. W trakcie przesłuchania statutowego cudzoziemiec oświadczył z kolei, że główną przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia było zagrożenie jego bezpieczeństwa ze strony znajomego T. N. i jego kolegów. Cudzoziemiec zeznał, że konflikt powstał w maju 2011 r. kiedy T. N. pozostawił u niego w pracy (skarżący pracował w myjni samochodowej) torbę z nieznaną mu zawartością. Wkrótce potem do myjni przyjechali funkcjonariusze policji, którzy zabrali pozostawioną torbę. Przekazano skarżącemu, że w torbie znajdowały się narkotyki. Wnioskodawca wskazał, że funkcjonariusze policji poradzili mu, że "będzie lepiej jak o wszystkim zapomni". Kiedy T. N. dowiedział się o wizycie policji i zabranej torbie wywołał awanturę w wyniku której zostali pobici pracownicy myjni. Skarżący wzywany był każdego dnia do oddania torby i pieniędzy. Następnie wtargnięto do jego domu i ciężko go pobito. Przemocy poddano również jego żonę. Po tych działaniach skarżący podjął decyzję o wyjeździe z kraju. Rada do Spraw Uchodźców podkreśliła, że skarżący nie podjął żadnej próby zgłoszenia się do policji i miejscowych organów sprawiedliwości w celu wyjaśnienia sprawy i uzyskania stosowanej ochrony. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Rada stwierdziła, że cudzoziemiec nie wykazał, aby w jego przypadku mogły występować uzasadnione obawy przed indywidualnymi prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych albo żeby był on zagrożony takimi prześladowaniami w razie powrotu do kraju pochodzenia. W ocenie Rady, wymienione przez skarżącego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia, takie jak domniemanie obawy zagrożenia bezpieczeństwa osobistego przez miejscową grupę przestępczą, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Dodatkowo podkreślono, że zeznania cudzoziemca są ogólnikowe, częściowo sprzeczne i mało wiarygodne, co rodzi uzasadnione wątpliwości na temat ich prawdziwości. Zwrócono również wagę na fakt, że skarżący po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w Polsce, nie czekając na jego rozpatrzenie, nielegalnie przedostał się przez N. do F., gdzie również wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Ta okoliczność zdaniem Rady daje podstawę aby twierdzić, że wnioskodawca poszukiwał najkorzystniejszych warunków dla osiedlenia się w Europie z przyczyn osobisto-bytowych, a nie z powodu obaw o własne bezpieczeństwo. Ostatecznie Rada uznała, że skarżący nie wykazał żadnych wiarygodnych okoliczności mogących potwierdzić fakt prześladowań w kraju pochodzenia przez władze publiczne. Władze te nie podejmowały w stosunku do niego żadnych działań represyjnych. Skarżący nie był nigdy aresztowany, oskarżony o działalność antyrządową lub skazany wyrokiem sądu. Opuścił kraj pochodzenia legalnie, bez żadnych przeszkód ze strony władz, na podstawie ważnego paszportu. Rada podzieliła pogląd organu pierwszej instancji, że w przypadku gdy skarżący obawiał się o pozaprawne działania osób trzecich powinien był w pierwszej kolejności skorzystać z prawa wyjaśnienia okoliczności sprawy i poszukiwać ochrony u władz państwowych. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Rada wskazała, że osoba obawiająca się pozaprawnych działań osób trzecich w kraju pochodzenia, która nie wykorzysta wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony w kraju swego pochodzenia, nawet jeśli uzyskanie takiej pomocy byłoby iluzoryczne i mało realne, nie może zostać uznana za uchodźcę w rozumieniu postanowień Konwencji Genewskiej. Według poglądu zaprezentowanego przez Radę termin "uzasadniona obawa" winien łączyć w sobie dwa elementy: subiektywny i obiektywny, oba te elementy muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania, czy istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem. W ocenie organu, w przypadku skarżącego brak jest podstaw do twierdzenia, że jest on narażony na prześladowania w rozumieniu przepisów ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony. Rada ponadto uznała, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikają przesłanki dla udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej lub udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał bowiem, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z zagrożeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950 r. Podkreślono, że cudzoziemiec nie oświadczył w trakcie procedury statutowej, by orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji. Nie powołał się również na realne zagrożenie torturami, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Nigdy nie był ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władze w kraju pochodzenia. Zdaniem Rady, w stosunku do skarżącego nie ma również żadnych przesłanek wskazujących na zindywidualizowane, rzeczywiste ryzyko doznania przez niego krzywdy. Podkreślono, że obecnie nie można mówić o tym, by w G. miało miejsce powszechne naruszenie praw człowieka lub stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Rada odmawia także udzielenia zgody skarżącemu na pobyt tolerowany. Wskazała, że w aktach sprawy znajduje się aktualne opracowanie na temat sytuacji w G., stworzone pod kątem przesłanek ochrony międzynarodowej i bazujące na wszystkich dostępnych źródłach. Materiał ten potwierdza, że wydalenie skarżącego do kraju pochodzenia nie zagrozi w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka. Zdaniem Rady postępowanie wobec cudzoziemca prowadzone było właściwie. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Skarżący miał niczym nieograniczone możliwości przedstawienia wszystkich dowodów w sprawie, a także zgłoszenia dodatkowych żądań lub wniosków co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. W konkluzji Rada stwierdziła, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, stąd zarzut naruszenia tych przepisów jest w jej ocenie nieuzasadniony. W skardze z dnia 24 lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady oraz decyzji organu pierwszej instancji z [...] kwietnia2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 i 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył ponownie wydarzenia jakie miały miejsce w kraju jego pochodzenia, potwierdzające w jego ocenie zasadność wyjazdu z G. i ubieganie się o nadanie status uchodźcy w Polsce. Zdaniem skarżącego, wobec naruszenia jego nietykalności cielesnej oraz kierowania przez osoby trzecie w stosunku do niego i jego rodziny gróźb, orzekające organy zobowiązane były do udzielenia jemu oraz jego rodzinie zgody na pobyt tolerowany, bądź ochrony uzupełniającej. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, zawartym w zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że orzekające organy dokonały niewłaściwej kwalifikacji zachowania, jakiego dopuścili się w stosunku do niego oraz jego rodziny ludzie współpracujący z T. [...] , w kontekście art. 15 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Skarżący wskazał, iż mając na uwadze wszystkie przedstawione przez niego okoliczności nie sposób uznać, aby grożące mu niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia nie miało rzeczywistego i indywidualnego charakteru. Skarżący podniósł, iż organ oceniając jego sytuację nie wziął pod uwagę, że stosowane na nim oraz na jego rodzinie represje były dokonywane przez podmioty niepaństwowe, a reakcja funkcjonariuszy państwowych nie wypełniała efektywnej ochrony, która powinna być zagwarantowana przez władze kraju pochodzenia. Władze w jego kraju wiedziały o działalności przestępczej T. N. i mimo wszystko nie podjęły w tej sprawie skutecznego śledztwa. Skarżący powtórzył, że funkcjonariusze organów ścigania kazali mu "zapomnieć o całej sprawie". To, w ocenie skarżącego potwierdza, że funkcjonujący w G. aparat ścigania nie zapewnia dostatecznej i efektywnej ochrony, a zatem jego obawa przed zgłoszeniem wszystkich zajść na policję była uzasadniona. Skarżący obawia się również, że kontynuowanie przez organy ścigania po jego powrocie do kraju postępowania będzie tak samo nieefektywne i doprowadzi do dalszych represji skierowanych w stosunku do niego oraz jego rodziny. W ocenie cudzoziemca, gdy państwo nie podejmie wszelkich koniecznych środków, które według miernika należytej staranności mogą zapobiegać szkodzie, może odpowiadać za naruszenie zobowiązań konwencyjnych. Zaniechanie natomiast działań prowadzących do zapobiegnięcia, wykrycia oraz ukarania podmiotów niepublicznych może być uznane za nieposzanowanie zobowiązań , które wynikają z Konwencji. Wydalenie natomiast do kraju pochodzenia będzie naruszało zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej powstałe na gruncie Konwencji europejskiej i Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie skarżącego literalne brzmienie art. 3 Konwencji europejskiej pokazuje, że w dyspozycji tego przepisu oprócz tortur, mieści się także nieludzkie i poniżające traktowanie. Według niego stopień intensywności działań na jakie został on wraz z rodziną narażony oraz fakt, że po powrocie do kraju pochodzenia byłby w dalszym ciągu narażony na najścia i przemoc fizyczną, wypełnia znamiona tortur i nieludzkiego traktowania. Skarżący przywołując aktualne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do pojęcia "nieludzkiego traktowania" uznał, że traktowanie na jakie został narażony w G. mieści się w zakresie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a tym samym wypełnia dyspozycję art. 15 i 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W dalszej części skargi skarżący przywołał okoliczności, na które powoływał się już w odwołaniu, a które dotyczyły tła politycznego jego sprawy. Skarżący powtórzył, że w latach 2008-2011 był członkiem opozycyjnej "Partii G. ", której zwolennicy razem ze zwolennikami partii N. B. w nocy z [...] na [...] maja 2011 r. protestowali przeciwko odbyciu się parady wojskowej, która miała mieć miejsce w związku ze świętem niepodległości G. W ocenie skarżącego zdarzenia, do których doszło w trakcie tego protestu, potwierdzają zasadność jego obaw, bowiem ukazują w jaki sposób policja i władze w G. traktują osoby zaangażowane w działalność opozycyjną. Pomimo przytoczenia tych faktów, orzekające organy zaniechały prawidłowego zgromadzenia materiału dowodowego, co w ocenie skarżącego skutkowało, że wadliwie oceniony stan faktyczny nie zezwolił na właściwe zastosowanie odpowiednich przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W świetle przedstawionych okoliczności skarżący stwierdził, że działania Rady wskazują na naruszenie licznych przepisów postępowania administracyjnego, które prowadziło z kolei do naruszenia przepisów ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom oraz nieuprawnionej odmowy udzielenia mu ochrony w Polsce. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 77§ 1 Kpa statuującym zasadę oficjalności organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada ta koresponduje z zasadą ogólną prawdy obiektywnej nakładającą na organ obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą tak by stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Stosownie zaś do zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 1 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne — wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie orzekające organy nie naruszyły powołanych przepisów. Ponadto w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że okoliczności sprawy, które zostały rzetelnie i wyczerpująco ustalone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, zostały właściwie ocenione w kontekście prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, regulujących przesłanki udzielenia statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany (art. 13, art. 15 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę określone w Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokole dot. statusu uchodźców sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517). Stosownie do postanowień art. 1 lit. a pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art. 1 a Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślenia wymaga, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko, nie nadaje się bowiem statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia. Pojęcie "uzasadnionej obawy" nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę; przyjmuje się powszechnie, iż w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w przypadku S. K. i jego rodziny deklarowana obawa nie jest uzasadniona obiektywnie. Osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w cytowanej Konwencji. Inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału opartego w dużej części na wyjaśnieniach samego skarżącego należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Skarżący zarówno we wniosku jak i w toku składania wyjaśnień, wskazywał, że powodem wyjazdu z G. była groźba i przemoc fizyczna ze strony osób trzecich oraz członkostwo w partii opozycyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przywołanej przez skarżącego obawy przed prześladowaniem ze względu na przemoc fizyczną oraz groźby kierowane w stosunku do jego rodziny należy podzielić w tym względzie stanowisko Rady, że w przypadku zaistnienia bezpośredniego zagrożenia ze strony osób trzecich osoba zagrożona winna w pierwszej kolejności poszukiwać ochrony u władz państwowych. Jeżeli zatem skarżący oraz jego rodzina obawiali się zagrożenia ze strony osób trzecich zobowiązani byli do wyjaśnienia tych okoliczności przed władzami kraju swojego pochodzenia. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oświadczeń samego skarżącego, ani on, ani jego żona nie skorzystali z takiej możliwości. O zaistniałych zajściach skarżący nie próbował powiadomić policji lub miejscowych organów sprawiedliwości. Należy, zatem uznać, że skarżący nie poszukiwał ochrony przed spotykającymi go atakami ze strony środowisk przestępczych u właściwych organów ścigania. Cudzoziemiec opuszczając kraj pochodzenia nie wykorzystał wszelkich zagwarantowanych przez prawo środków ochrony. Okoliczności przedstawiane przez skarżącego nie dają zatem podstaw aby uznać, że przywołany incydent mający charakter kryminalny miał jakikolwiek związek z istnieniem przesłanek określonych w treści art. 13 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, odnoszących się do prześladowania uchodźcy z przyczyn określonych w treści art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej z 28 lipca 1951 r. Problemy ze strony osób trzecich, dopuszczających się działania niezgodnego z prawem nie noszą cech prześladowania w myśl ustawy o zapewnianiu ochrony cudzoziemcom, a zatem nie mogły skutkować wydaniem pozytywnej decyzji o nadaniu skarżącemu, jego żonie oraz małoletniemu dziecku statusu uchodźcy. Okoliczności podawane przez cudzoziemca nie przemawiają również za przyznaniem mu ochrony uzupełniającej. W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa w G., należy wskazać, że zgodnie z treścią materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jest ona określana jako stabilna. Obecnie nie można mówić, o tym by w G. miało miejsce powszechne naruszanie praw człowieka lub stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Dostępne raporty organizacji międzynarodowych wskazują ponadto, że zwiększyło się bezpieczeństwo w zakresie walki z przestępczością pospolitą, która była powodem ucieczki skarżącego oraz jego rodziny z G. W kraju tym funkcjonuje prokuratura, policja oraz system sądownictwa powszechnego, przed którym skarżący mógł dochodzić ochrony swych praw. Należy zgodzić się ze stanowiskiem przyjętym przez Szefa Urzędu i powtórzonym przez Radę, że kierowane w stosunku do skarżącego groźby oraz przemoc fizyczna winny być zgłoszona do organów ścigania. Skarżący nie powiadomił o wystąpieniu zagrożenia żadnych organów, czym świadomie pozbawił się możliwości uzyskania ochrony w kraju pochodzenia. Oprócz wskazanej powyżej przyczyny skarżący powołał się dodatkowo na prześladowania w kraju pochodzenia z powodu przynależności do opozycyjnej partii politycznej. Słuszne jest stanowisko Rady, że wobec poczynionych ustaleń, z których wynika, że skarżący nie był nigdy aresztowany, oskarżony o działalność antyrządową lub skazany wyrokiem sądu, nie można uznać, iż mógłby być on kwalifikowany jako uchodźca w świetle obowiązującej ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Ponadto orzekające w niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia brak jest podstaw do uznania, że cudzoziemiec w sposób realny mógłby obawiać się orzeczenia kary śmierci czy wykonania egzekucji, byłby torturowany, czy też nieludzko lub poniżająco traktowany albo karany. Brak jest również podstaw ażeby przyjąć, że sytuacja w G. jest sytuacją kraju, w którym na skutek międzynarodowego czy wewnętrznego konfliktu zbrojnego skarżący w przypadku powrotu do kraju byłby w sposób poważny i indywidualny zagrożony utratą życia czy zdrowia. Należy wskazać, że mimo braku właściwej stabilności politycznej, w opracowaniach na temat G. , nie pojawiają się twierdzenia ażeby teren ten stanowił zagrożenie życia dla jego mieszkańców. Sąd ponadto jest zdania, że brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemcowi jak i objętej wnioskiem jego rodzinie zgody na pobyt tolerowany. Należy zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym cudzoziemiec w toku przesłuchania miał możliwość całkowicie swobodnej i zgodnej z rzeczywistością wypowiedzi. Podczas prowadzonego przesłuchania wskazał on na incydent o charakterze kryminalnym, który powiązał ze znajomością z lokalnym przestępcą. Nawet jeśli się przyjmie, że naruszona została nietykalność cielesna skarżącego oraz jego żony, to nie można uznać ażeby te okoliczności miały wskazywać na to, że w przypadku powrotu do kraju rodzina skarżącego narażona byłaby m.in. na naruszenia ich praw o jakich mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Można się zgodzić, że w sytuacji gdy cudzoziemiec był napadnięty i bity boi się on ponownej napaści. Te obawy cudzoziemca muszą być jednak nie tylko wywołane subiektywnym poczuciem zagrożenia ale i mieć obiektywne podstawy. W ocenie Sądu tych obiektywnych podstaw nie ma. Należy zauważyć, że do wspomnianego zdarzenia cudzoziemiec żył wraz z rodziną bez specjalnych problemów w T., oczywiście znosząc trudy życia w rzeczywistości wynikającej z politycznych i gospodarczych uwarunkowań. Nigdy jednak nie był w centrum zainteresowania żadnych sił ani politycznych, ani religijnych, prowadził swój warsztat samochodowy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa proceduralnego w postaci wskazanych w skardze przepisów Kpa, jak również prawa materialnego, nie są uzasadnione. Zarówno Rada jak i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniły wyjaśnienia cudzoziemca jak i potencjalne zagrożenia dla jego sytuacji będące wynikiem stosunków panujących w G., posługując się w odniesieniu do tej kwestii fachowymi opracowaniami. Zarzucając organom administracji niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa), cudzoziemiec tak naprawdę nie wykazał ażeby poza zainteresowaniem organów pozostały jakieś istotne, mające znaczenie dla sprawy okoliczności, próbując raczej polemizować z tą oceną w korzystnym dla siebie kierunku. Organ odwoławczy wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego przyjął za organem pierwszej instancji zasadność odmowy nadania statusu uchodźcy. Nadto organ drugiej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie dał organom podstawę do odmowy przyznania skarżącemu, jego żonie oraz małoletniemu dziecku statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.