IV SA/Wa 1943/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. M. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę W wyniku rozpatrzenia wniosku G. i B. M., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe we wsi K., gm. M. na połączonych działkach nr ewid. [...] i [...] Wójt Gminy M., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] odmówił stronom ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, ponieważ uznał, iż działek nr ewid. [...] i [...] nie można potraktować jako terenu do zabudowy budynkiem jednorodzinnym spełniającego warunek kontynuacji funkcji, rodzaju zainwestowania i sposobu zagospodarowania. Zdaniem organu nie jest spełniony także warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. teren inwestycji znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. W związku z tym obowiązują dla tego terenu warunki określone w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...],[...] i [...] /Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] /. Jeden z przepisów tego rozporządzenia dotyczący zakazu sytuowania zabudowy w pasie terenu szerokości mniejszej niż 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie jest spełniony. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2011 r. Sygn. akt IV SA/Wa 592/11 oddalił skargę G. i B. M. na decyzję Kolegium. Pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. G. i B. M. wnieśli do Wójta Gminy M. o wznowienie przedmiotowego postępowania wskazując przesłanki z art. 145 § 1 ust. 1 i 5 k.p.a. Uzasadniając swój wniosek strony powołały się na fakt wykonania niezgodnej ze stanem faktycznym analizy sporządzonej dnia 8 czerwca 2010 r. Zdaniem stron do decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2010 r. została wykorzystana analiza sporządzona do wcześniejszej decyzji, zakwestionowanej przez Kolegium decyzją z dnia [...] lipca r. nr [...]. Te samo opracowanie analizy wykorzystano, usuwając jedynie zakwestionowany przez SKO pkt 4 z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem stron istnieje więc prawdopodobieństwo, że Wójt Gminy M. dokonał operacji zabronionej prawem, ponieważ na wszystkich dostarczonych dokumentach załączonych do decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. są identyczne podpisy skopiowane mocniej kserem kolorowym z pieczątką i podpisami urbanisty, a jedynie oryginalne podpisy Wójta Gminy M. Strony podniosły, że budzi ich podejrzenie fakt, że po uchyleniu przez SKO wcześniejszej decyzji urbanista nie wykonał drugiego opracowania, w którym uwzględniono by uwagi wnioskodawców kierowane zarówno do Wójta, jaki i SKO. Zdaniem stron analiza została wykonana stronniczo i nie odnosi się do faktów istniejących w terenie. Dokument ten pozostaje w sprzeczności z podjętą uchwałą rady gminy i zapisami z analizy, w której zapisano, że planowany termin uchwalenia planu to 31 grudzień 2010 r. Według wnioskodawców bezpodstawnie też zastosowano w sprawie rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...], albowiem Kanał [...], zgodnie z pismem WZM i UW w S. z dnia 16 marca 2012 r. nie jest rzeką lecz Kanałem [...]. Z tego też tytułu do Kanału [...] nie ma zastosowanie Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...]. Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] ponownie odmówił wydania stronom decyzji o warunkach zabudowy. W związku z rozpatrzeniem wniosku przez niewłaściwy organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] uchyliło wskazaną wyżej decyzję Wójta Gminy M. i umorzyło postępowanie przed organem I instancji w całości. Następnie Kolegium jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku stron postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 n nr [...] wznowiło na wniosek G. i B. M. postępowanie zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Pismem z dnia 14 maja 2013 r. G. i B. M. uzupełnili wniosek o wznowienie postępowania o mapy, wypisy z ewidencji gruntów i korespondencję prowadzoną z Wójtem Gminy M. Decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu w dniu [...] maja 2013 r. wniosku G. i B. M., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia na rzecz G. i B. M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika na nieczystości ciekłe na połączonych działkach nr [...] i [...] w miejscowości K., gm. M. postanowiło odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż jedną z przesłanek podniesioną przez wnioskodawców, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wznowienie postępowania jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jednakże w niniejszej sprawie wnioskodawcy – G. i B. M. takiego dowodu nie przedstawili, tj. nie wykazali, że załączona do sprawy "Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji", stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] jest sfałszowana. Oznacza to, iż wskazana podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła. Kolejną przesłanką, wskazaną przez wnioskodawców, uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazane przez strony nowe dowody - pismo z dnia 16 marca 2012 r. Nr [...] Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział w S. nie odpowiada zakresowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Pismo to datowane 16 marca 2012 r. zostało sporządzone znacznie po wydaniu ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], a ponadto treść tego pisma nie ma wpływu na zmianę treści decyzji Kolegium w kwestiach zasadniczych. W piśmie tym podano, iż zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. — Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) w art. 9 ust. 1 pkt 1c określono definicję cieku - rozumie się przez to rzeki, strugi, strumienie oraz inne płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi korytami. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną istotnych dla regulacji stosunków wodnych dla potrzeb rolnictwa (Dz. U, z 2003 r. Nr 16, poz. 149) w załączniku nr 2 określiło Kanał [...] jako ciek z odbiornikiem do [...]. W dalszej części pisma z dnia 16 marca 2012 r. wyjaśniono, że ciek naturalny — Kanał [...] według Atlasu Podziału Hydrograficznego Polski z 2005 r. "[...] " zwany dopływem z Lasu [...] w latach 50-tych został częściowo uregulowany w ramach zadania inwestycyjnego "[...]" i spełniając parametry cieku został zaewidencjonowany w WZMiUW. Działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] — WP (wody płynące) w miejscowości K. stanowi własność Skarbu Państwa, jest ciekiem naturalnym z nazwą Kanał [...] i odpływem do rzeki [...]. Kanał nie jest ciekiem sztucznym - rowem, przystosowanym do potrzeb melioracyjnych. Organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 obowiązującego Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...],[...] i [...], obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników. Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. G. i B. M. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie 151 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu w dniu [...] czerwca 2013 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej i decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] maja 2013 r., [...], którą w wyniku wznowienia postępowania odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał przede wszystkim na fakt orzekania w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 20 czerwca 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 592/11 podniósł, iż analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w sprawie niniejszej zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 61 ust 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ww. rozporządzenia. Analiza ta prowadzi do konkluzji, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, co stanowiło o wydaniu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organy orzekające wskazały, iż w sprawie niniejszej nie istnieje kontynuacja funkcji zabudowy, bowiem w obszarze- analizowanym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w konsekwencji brak jest możliwości określenia cech urbanistycznych i architektonicznych nowej zabudowy. Zdaniem orzekającego wówczas Sądu, ze stanowiskiem organów orzekających należy się zgodzić. Kolegium wskazał, iż z powyższego wynika, że zasadniczym powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było niespełnienie zasady "dobrego sąsiedztwa", które Sąd uznał za warunek najdalej idący spośród wymienionych w art.61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd uznał za niecelowe rozważanie zasadności dokonanej przez organ oceny przesłanki z pkt 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Sąd wskazał, że brak spełnienia przesłanki z pkt 1 implikuje wydanie decyzji negatywnej niezależnie od oceny pozostałych warunków, wymienionych w pkt 2-5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. W uzasadnieniu wyroku, Sąd odniósł się także do kompletności i prawidłowości załączników tekstowych i graficznych do decyzji, uznając je za zgodne z prawem. Przechodząc do analizy przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazanej przez G. i B. M. we wniosku o wznowienie postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż strona, nie przedłożyła właściwemu organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany, w związku z czym należy przyjąć, że wskazana podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 nie wystąpiła. Odnosząc się natomiast do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że wskazywane przez skarżących "nowe" okoliczności nie mają wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza że nawet przyjęcie, za prawidłowe stanowiska wyrażonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnośnie zakwalifikowania Kanału [...], pozostaje bez wpływu na kształt ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że w sprawie nie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, poddanego już ocenie sąduadministracyjnego. Pismem z dnia 3 sierpnia 2013 r. G. M. i B. M. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec powyższego wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji i nakazanie SKO w S. ponownego rozpoznania sprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazali, iż zaskarżona decyzja jest krzywdząca i sprzeczna z prawem, a na obecnym etapie postępowania jedynym rozsądnym i dopuszczalnym przez prawo trybem jest wznowienie postępowania administracyjnego. Zgodnie jednak z art. 147 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wznowić postępowanie z urzędu jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla rozpoznania sprawy lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję. Na gruncie prawa materialnego odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy była podyktowana dwiema przesłankami. Po pierwsze stwierdzono, że Kanał [...] jest ciekiem naturalnym, a to w myśl przepisów prawa miejscowego uniemożliwiałoby budowę budynku mieszkalnego w strefie chronionej, a po drugie stwierdzono, że budowa domu mieszkalnego naruszyłaby zasadę "dobrego sąsiedztwa" z uwagi na istniejącą w okolicy zabudowę zagrodową. Obydwie wskazane przesłanki są niezgodne ze stanem faktycznym, a na gruncie niniejszej sprawy najistotniejsze jest to, że pojawiły się obecnie nowe dowody i okoliczności, które powinny wpłynąć na inną ocenę prawną i faktyczną sprawy. Wznowienie postępowania jest w takich okolicznościach koniecznością. Kanał [...] został w całości wykopany przez człowieka, co potwierdza opracowanie Instytutu Ochrony Środowiska w Warszawie załączone do akt niniejszej sprawy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie może znaleźć zastosowania zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...]. Z uwagi na dopuszczalność wznoszenia budynków nawet w bezpośredniej bliskości sztucznych cieków wodnych, w niniejszej sprawie zachodzi konieczność ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez skarżących inwestycji. Po drugie skarżący podkreślili, że w pobliżu planowanej przez skarżących inwestycji budowlanej nie występuje obecnie zabudowa zagrodowa. W ostatnich latach, w związku z postępującą urbanizacją większość działek w okolicy przestało spełniać funkcje rolnicze, co zostało zastąpione funkcjami mieszkalnymi i rekreacyjnymi. Na dowód strona załączyła oświadczenie p. M. K. z dnia 29 lipca 2013 r. i fotografie nieruchomości znajdujących się w pobliżu. Ponadto w przygotowaniu jest analiza urbanistyczna mogąca jednoznacznie przesądzić o charakterze zabudowy w okolicy działki należącej do skarżących. Warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić. Z pewnością budowa domu jednorodzinnego da się pogodzić z funkcją terenu, na którym posadowiona jest działka należąca do skarżących. W ocenie strony skarżącej istnieją podstawy określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. W niniejszej sprawie pojawiły się dwa nowe dokumenty, które pozwalają na podważenie dotychczasowej interpretacji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonanej przez Wójta Gminy M., która była błędna już na dzień wydania decyzji ostatecznej. Po drugie - w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej (Kanał [...] był sztucznym ciekiem, a zabudowa zagrodowa w pobliżu działki należącej do skarżących nie występowała). Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne nie były znane organowi, który wydał decyzję. Ujawnione dopiero obecnie okoliczności sprawy powodują, że są obecnie spełnione wszystkie pozytywne przesłanki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria doszedł do przekonania , iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą w wyniku wznowienia postępowania odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia na rzecz G. i B. M. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika na nieczystości ciekłe na połączonych działkach nr [...] i [...] w miejscowości K., gm. M. Organ odmówił uchylenia ww. decyzji z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie k.p.a. W ocenie Sądu powyższa decyzja jest prawidłowa. Jak zasadnie podniosło SKO w swoim rozstrzygnięciu wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej decyzją postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w art. 145 § 1 k.p.a. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania skarżący powołali art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie wznawia się jeżeli dowody, na których podstawie sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z tej przyczyny postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego art. 145 § 2 k.p.a. Aby przyjąć wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. muszą być więc spełnione dwa warunki, tj. w danej sprawie musi w prowadzonym postępowaniu dowodowym wystąpić fałszywy dowód oraz sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Tak więc strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód zgromadzony w prowadzonym postępowaniu dowodowym okazał się fałszywy musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie skarżący G. i B. M. takiego dowodu nie wykazali, że załączona do sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji, stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] jest sfałszowana. W ocenie Sądu zgodzić należy się, więc z organem, iż wskazana podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wystąpiła i tym samym brak jest w oparciu o tę przesłankę, podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]. Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania kolejną przesłanką, wskazaną przez wnioskodawców, uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W tym przypadku wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku łącznego spełnienia trzech warunków. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, zatem nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłaszane przez stronę. Nadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, tj. mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą i trzecią przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję. Istotne jest, iż nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie mogą dotyczyć jakiegokolwiek postępowania administracyjnego ale sprawy tożsamej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczna. Jednocześnie chodzi o okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, taką która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W ocenie strony skarżącej istnieją podstawy określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. W niniejszej sprawie pojawiły się dwa nowe dokumenty, które pozwalają na podważenie dotychczasowej interpretacji art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonanej przez Wójta Gminy M., która była błędna już na dzień wydania decyzji ostatecznej. Po drugie - w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej (Kanał [...] był sztucznym ciekiem, a zabudowa zagrodowa w pobliżu działki należącej do skarżących nie występowała).Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Decydujące znaczenie ma bowiem fakt, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 592/11 podniósł, iż analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w sprawie niniejszej zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 61 ust 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ww. rozporządzenia. Analiza ta prowadzi do konkluzji, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, co stanowiło o wydaniu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organy orzekające wskazały, iż w sprawie niniejszej nie istnieje kontynuacja funkcji zabudowy, bowiem w obszarze- analizowanym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w konsekwencji brak jest możliwości określenia cech urbanistycznych o architektonicznych nowej zabudowy. Z powyższego wynika zatem, że zasadniczym powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było niespełnienie zasady "dobrego sąsiedztwa", które Sąd uznał za warunek najdalej idący spośród wymienionych w art.61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd uznał za niecelowe rozważanie zasadności dokonanej przez organ oceny przesłanki z pkt 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Sąd wskazał, że brak spełnienia przesłanki z pkt 1 implikuje wydanie decyzji negatywnej niezależnie od oceny pozostałych warunków, wymienionych w pkt 2-5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższą ocenę prawną zaprezentowaną w prawomocnym wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, zdaniem ponownie orzekającego Sądu nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki koniecznej do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu natomiast podniesione w skardze okoliczności dotyczące utraty przez przedmiotowe działki oraz sąsiednie nieruchomości rolniczego charakteru oraz fakt powstającej zabudowy jednorodzinnej uzasadniają wystąpienie z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jako nową okoliczność faktyczną w sprawie nie można potraktować opinii poszczególnych organów co do charakteru Kanału [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a