IV SA/Wa 1944/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi Spółki W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia świadczenia pieniężnego z tytułu odnoszonych korzyści z urządzeń spółki wodnej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...]sierpnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005 r. odmawiającej ustalenia na rzecz Spółki świadczenia pieniężnego w wysokości 9.867.00 zł od S. Sp. z o.o .z tytułu odnoszonych korzyści z urządzeń Spółki Wodnej oraz przyczyniania się do zanieczyszczania wody gruntowej, dla ochrony której Spółka została utworzona, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ I instancji stwierdził, iż Spółka, mimo wezwań, nie przedłożyła wymaganych dokumentów czym samym nie wykazała: - faktu, że rów RO-5 do którego odprowadzane są ścieki z terenu stacji paliw oraz Kanał [...] są jej urządzeniami, -jakie korzyści odnosi Spółka S. z jej urządzeń, -nie uzasadniła przedłożonej kalkulacji, a także nie uwzględniła stanu prawnego nieruchomości, na których planowane są inwestycje, nie przedstawiła zakresu tych prac i kosztorysu. Nadto nadmienił, iż Spółka od chwili powstania nie wykonała żadnych robót konserwacyjnych i utrzymaniowych a więc nie można stwierdzić jakie nakłady poniosłaby na te prace. W złożonym odwołaniu Spółka W., zwana dalej skarżącą, domagając się uchylenia decyzji Prezydenta W. zarzuciła głównie naruszenie przez organ art. 144 .k.c.,art. 222 k.c.,art. 231 § 1 k.k, art. 122, art.192, art. 194 ustawy Prawo wodne, łamanie art. 2 Ramowej Dyrektywy Wodnej i ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a także nieudolność i brak znajomości przepisów. W uzasadnieniu wskazała, iż decyzja narusza interes materialny i prawny, oraz prowadzi do degradacji środowiska. Nadto krytycznie oceniła kompetencje pracowników Biura Ochrony Środowiska i Urzędu Miasta. Zajmując stanowisko w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie podzieliło zarzutów skarżącej uznając ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Zważyło, iż mimo zwracania się przez organ I instancji do Spółki Wodnej o uzupełnienie wniosku poprzez nadesłanie niezbędnych dokumentów, skarżąca dokumentów tych nie przedstawiła uniemożliwiając tym samym ustalenie koniecznych dla wnioskowanego świadczenia danych. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżąca zarzucając naruszenie art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a .i art. 171 ust.1 ustawy Prawo wodne wniosła o uchylenie wydanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniosła m.in., iż organ administracji publicznej w sposób niezadowalający i niepełny zgromadził materiał dowodowy w sprawie. Na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. skarżąca przedłożyła do akt pismo procesowe w którym w zasadzie powtórzyła podniesione w skardze zarzuty. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej .Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. , Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą niniejszej sprawy jest w ocenie Sądu rozważenie prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego .Obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądania od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, służące ustaleniu stanu faktycznego. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, iż strona może zachowywać się biernie w jego toku, dlatego też to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne ( zob kom. Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis str. 183 ) .Jeżeli strona odmawia przedstawienia żądanego przez organ dokumentu, z posiadania którego wywodzi dla siebie określone uprawnienia, a okoliczności wynikającej z tego dokumentu nie można ustalić w inny sposób, organ może odmówić żądaniu strony, a taka odmowa nie narusza prawa ( wyrok NSA z 29 października 1985 r., III S.A. 696/85- niepubl.) Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.( wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r., sygn. Akt II SA 1205/84, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1984, z.2, poz.98 ). Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, iż organy administracji zobowiązane są do poszukania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia-mimo wezwań-środków takich nie przedstawia. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie skarżąca, składając wniosek do Prezydenta W. o ustanowienie na jej rzecz , opłaty rocznej od 2004 r., od siedmiu podmiotów, w tym również S. Spółka z o.o., z tytułu odnoszonych korzyści z urządzeń Spółki Wodnej oraz przyczyniania się do zanieczyszczania wody gruntowej, dla ochrony której spółka została utworzona, nie przedłożyła m.in. dokumentów świadczących o prawie dysponowania tymi urządzeniami . Pismami z dat 13 września 2005 r. i 7 grudnia 2005 r. skarżąca została wezwana do przedłożenia wymaganych dokumentów. Również w rozmowie telefonicznej w dniu 16 listopada-notatka służbowa zał. nr 7 akt-poinformowano przewodniczącą zarządu Spółki , iż złożone do tej pory dokumenty są niewystarczające .Z powodu bezskuteczności w/w wezwań ,w celu wyjaśnienia wątpliwości oraz uzyskania brakujących danych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego przeprowadzona została rozprawa administracyjna a także kontrola ustalająca sposób odprowadzania ścieków sanitarnych i deszczowych z terenu m.in. S. sp. z o.o. W świetle powyższych spostrzeżeń stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji uznać należy za mieszczące się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikające z ustaleń poczynionych w sprawie. W interesie skarżącej leżało poparcie swoich racji wymaganymi dokumentami, mając na uwadze chociażby fakt, iż organy administracji dały jasny wyraz swojemu stanowisku uznając przedłożone dokumenty za niewystarczające. W tej sytuacji , skoro skarżąca nie przedłożyła niezbędnych dokumentów uzasadniających słuszność jej roszczenia, winna liczyć się z tym, że organ dokona rozstrzygnięcia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Nie sposób założyć, iż przy bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać za jej twierdzeniami spoczywa na organach administracji. W tej sytuacji, mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania , podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 171 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz art. 107 § 3 k.p.a. również należy uznać za nietrafny. Na marginesie Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią § 6 p.3 statutu skarżącej, spółka może uzyskiwać zysk netto z prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże nie sposób, zdaniem Sądu, podzielić poglądu wyrażonego przez skarżącą na rozprawie, iż do tego typu działalności należy występowanie z wnioskami o ustalenie świadczeń pieniężnych od podmiotów gospodarczych w trybie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Reasumując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.