IV SA/Wa 1944/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia S. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że pobyt S. M. od 2011 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był uzasadniony kontynuacją nauki języka polskiego, podjętą w Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców Uniwersytetu im. [...] w P. Z informacji uzyskanych z powyższego Studium wynika, że S. M. nie kontynuował nauki języka polskiego na poziomie A1/A2 w roku 2011/2012, ponieważ grupa do której uczęszczał w pierwszym semestrze została rozwiązana. Cudzoziemiec nie ukończył również kursu na poziomie A1 w drugim semestrze roku 2011/2012, gdyż nie spełnił wymogów formalnych kursów, tj. był nieobecny na ponad połowie zajęć i nie zaliczył tego semestru. Organ mając na uwadze powyższe okoliczności oraz fakt zmiany miejsca zamieszkania cudzoziemca z uwagi na podjęcie zatrudnienia stwierdził, że przerwał on podjętą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naukę języka polskiego, co nie daje podstaw do zastosowania art. 53a ust. 1 pkt 1 ilt. a ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwalała stwierdzić, że cel pobytu cudzoziemca był inny niż deklarowany we wniosku o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a tym samym niezasadne było zastosowanie przez Wojewodę [...] art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto organ wskazał, że udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w niniejszej sprawie nie uzasadnia również nowa okoliczność faktyczna, która zaistniała na etapie postępowania odwoławczego – zamiar podjęcia zatrudnienia na terytorium Polski. Fakt ten jest nową podstawą materialnoprawną ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski i może stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. wywiódł S. M. Skarżący powyższej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 8, art. 35 § 2 w związku z art. 12 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzasadniony był kontynuacją nauki języka polskiego podjętej w Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców Uniwersytetu im. [...] w P. Jednocześnie skarżący przyznał, że jeden semestr nauki ukończył z wynikiem niedostatecznym, kolejnego nie ukończył ponieważ grupa do której wcześniej uczęszczał została rozwiązana, a jeszcze następnego – z powodu nie spełnienia wymogów formalnych kursu (nieobecność na ponad połowie zajęć). Nie oznaczało to jednak, że nie może on kontynuować nauki języka polskiego na wyższym poziomie, co zdaniem skarżącego wynika ze złożonego do akt postępowania administracyjnego zaświadczenia ze Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców Uniwersytetu im. [...] w P. Z treści tego zaświadczenia wynika, że w roku akademickim 2012/2013 uczęszcza on na kurs języka polskiego na poziomie A2, a tym samym spełnia przesłankę udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dalej skarżący wywiódł, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie stwierdził, że cel pobytu S. M. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był inny niż deklarowany we wniosku. W ocenie skarżącego organ odwoławczy przyznał, że organ pierwszej instancji powinien udzielić mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tymczasem Wojewoda [...] wydając nieprawidłową decyzję zmusił skarżącego do zmiany miejsca zamieszkania i poszukiwania innej drogi legalizacji pobytu. Skarżący rozpoczął pracę w S., a wraz z tym nie miał możliwości kontynuowania nauki języka polskiego w P. S. M. dodał, że w dalszym ciągu podtrzymuje chęć nauki języka polskiego, tym razem na Uniwersytecie [...]. Skarżący dodał, że posiada wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce i powrotu do E. oraz ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący wskazał również, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób niewłaściwy i niewyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe, jednocześnie naruszając naczelną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 k.p.a. (prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej) oraz prowadząc postępowanie w sposób przewlekły. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. oraz zwrot kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573, ze zm.). Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Natomiast stosownie z treścią art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę. Z treści wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 23 kwietnia 2012 r. wynika, że skarżący chciałby kontynuować naukę języka polskiego na Uniwersytecie im. [...] w P. Z ustaleń organu wynika również, że od 2011 roku pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był uzasadniony kontynuacją nauki języka polskiego, podjętej w Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców Uniwersytetu im. [...] w P. W związku z tym Wojewoda [...] udzielił skarżącemu następujących zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony: - w dniu 18 lutego 2011 r. z terminem ważności do 30 czerwca 2011 r., - w dniu 5 września 2011 r. z terminem ważności do 15 czerwca 2012 r. Z zaświadczeń znajdujących się w aktach administracyjnych wynika jednocześnie, że skarżący uczestniczył w kursie języka polskiego w roku akademickim 2011/2012. W semestrze I, który trwał od 3 października 2011 r. do 26 stycznia 2012 r. był słuchaczem kursu na poziomie A1/A2. Skarżący ukończył kurs z wynikiem dobrym. W drugim semestrze, który trwał od 16 lutego 2012 r. do 6 czerwca 2012 r., skarżący uczestniczył w kursie języka polskiego na poziomie A1, ponieważ grupa na poziomie A1/A2, do której uczęszczał w semestrze I została rozwiązana. Skarżący nie ukończył pozytywnie kursu języka polskiego w drugim semestrze, ponieważ nie spełnił wymogów formalnych kursu, gdyż był nieobecny na ponad połowie zajęć i nie zaliczył drugiego testu. Jednocześnie z akt wynika, że skarżący zapisał się na kurs języka polskiego w roku akademickim 2012/2013 rozpoczynający się w dniu 1 października 2012 r. i kończący w czerwcu 2013 r. W ocenie Sądu, organ w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjął, wbrew stanowisku organu I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym cel pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie był inny niż deklarowany we wniosku. Celem pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie posiadanych zezwoleń była nauka języka polskiego, który to cel nie uległ zmianie. Kwestia poziomu zaawansowania kursu, osiąganych wyników nie jest decydująca. Natomiast organ odwoławczy, w związku z wniesionym odwołaniem, orzekał w sprawie już w zmienionym stanie faktycznym. W odwołaniu skarżący jako okoliczność uzasadniającą jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazał zamiar podjęcia pracy. Okoliczność ta zaistniała dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Jednocześnie skarżący nie wykazał na etapie postępowania odwoławczego, że podjął naukę języka polskiego na kursie w roku akademickim 2012/2013 w Studium Języka i Kultury dla Cudzoziemców Uniwersytetu im. [...] w P. W tej sytuacji, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że skarżący przerwał podjętą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej naukę języka polskiego, a zatem wskazana we wniosku okoliczność dot. nauki języka polskiego, w dacie orzekania przez organ II instancji nie uzasadniała już pobytu skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie znajdował już do niego zastosowania przepis art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Na etapie postępowania sądowego, skarżący dołączył do akt sadowych zaświadczenie School of Polish Language and Culture for Foreigners Uniwersytetu [...] z dnia 7 listopada 2013 r., z którego wynika, że skarżący został przyjęty na intensywny kurs języka polskiego, który trwa od 1 października 2013 r. do 2 października 2014 r. Z powyższego wynika, że w okresie od 6 czerwca 2012 r. do 1 października 2013 r., skarżący nie uczestniczył w żadnym kursie języka polskiego. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została wydana w dniu [...] maja 2013 r., kiedy to skarżący nie uczestniczył w żadnym kursie języka polskiego, co wykluczało pozytywne rozpatrzenie jego wniosku z dnia 23 kwietnia 2012 r. w oparciu o art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie kontynuował on nauki języka polskiego. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego w skardze, organ odwoławczy orzeka w oparciu o ustalony stan faktyczny istniejący w dacie wydania decyzji przez ten organ. Skoro stan faktyczny uległ zmianie w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania przez organ I instancji, zmiana ta musiała zostać uwzględniona przez organ odwoławczy. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, skarżący z własnej woli nie kontynuował nauki języka polskiego na kursie. Treść art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskazuje, że jeśli cudzoziemiec nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skoro ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji ww. przepisu, to następuje skutek przewidziany w przepisie w postaci odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Słusznie organ wskazał, że art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów wiążących, co oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu, następuje określony w nim skutek, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Wystąpienie przesłanki negatywnej wymienionej w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach powoduje obligatoryjne wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd podziela stanowisko organu, że wniosek skarżącego nie mógł być rozpoznany przez organ odwoławczy w oparciu o przepis art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym, niż to uczynił przed nim organ I instancji. Wniosek w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach może być przedmiotem nowego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę, dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyjaśnił stan faktyczny sprawy, dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych w dowodów, a dokonana ocena nie narusza określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, zatem zarzuty zawarte w skardze, a odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy uznać za niezasadne. Należy również zauważyć, że uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na załatwieniu sprawy w sposób korzystny dla strony wbrew przepisom prawa. Natomiast faktem jest, że postępowanie w sprawie nie zostało zakończone w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji przedłużał termin wydania decyzji z uwagi na prowadzone postępowanie dowodowe. Z kolei odwołanie do organu II instancji wpłynęło w dniu 21 listopada 2012 r. O zmianie adresu skarżącego organ ten został zawiadomiony w dniu 10 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy poinformował skarżącego, że odwołanie będzie rozpoznane do 19 kwietnia 2013 r. Ponadto korespondencja skarżącego składana do Wojewody [...] i Wojewody [...] była przekazywana do organu odwoławczego aż do 28 marca 2013 r. W tej sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 35 § 5 k.p.a. można przyjąć, że opóźnienie w rozpoznaniu odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.