IV SA/Wa 1948/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego [...] w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] w przedmiocie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt oddala skargę Rada Miejska w [...] (dalej: "Rada Miejska", "organ"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2018 poz. 994 ze zm., dalej: u.s.g.) i z art. 11a ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. 2019 poz. 122, dalej: u.o.z.), podjęła w dniu [...] lutego 2019 r. uchwałę Nr [...] w sprawie określenia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie miasta [...] w 2019 roku. Pismem z 1 lipca 2019 r. Prokurator Okręgowy [...] w [...] (dalej: "Prokurator", "skarżący") wniósł do sądu administracyjnego skargę na ww. uchwałę, wnioskując o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Zarzucił istotne naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. poprzez niewskazanie konkretnych sposobów wykonywania opieki nad wolno żyjącymi kotami, co nie realizuje całości delegacji ustawowej; 2) art. 11 a ust. 2 pkt 4 u.o.z. poprzez nieuzasadnione zawężenie w § 2 ust. 9 Programu poddawania w schronisku dla bezdomnych zwierząt zabiegom sterylizacji i kastracji wyłącznie psów, gdy tymczasem przywołany przepis ustawy takiego ograniczenia nie wprowadza; 3) art. 11 a ust. 4 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 2 i 4 u.o.z. poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego i powierzenie w § 10 ust. 1 pkt 2 (zamieszczonym w rozdziale 7) Programu zadania sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych i wolno żyjących kotów organizacjom pozarządowym, gdy ustawa umożliwia przekazanie realizacji tego zadania wyłącznie podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt; 4) art. 11 a ust. 5 w zw. z art. 11 a ust. 2 u.o.z. w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji określenie w sposób niedostateczny w § 13 ust. 1 Programu sposobu wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, bez przeznaczenia środków na usypianie ślepych miotów, a także na udzielanie pomocy rzeczowej i finansowej przy organizacji akcji na temat humanitarnego traktowania zwierząt, o jakiej mowa w § 12 ust. 1 pkt 5 Programu, co stanowi niepełne i nieprawidłowe zrealizowanie upoważnienia ustawowego; 5) art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, polegające na przydaniu gminie w § 3 ust. 1 Programu uprawnienia do sprawowania nadzoru nad działalnością schroniska dla bezdomnych zwierząt, które to uprawnienie nie zostało przekazane gminie żadnym przepisem rangi ustawowej, a zatem zapis ten stanowi przekroczenie prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że część zapisów Programu pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż albo nie wyczerpuje całości, delegacji ustawowej albo przeciwnie - została uregulowana z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. Skarżący zarzucił zbytnią ogólnikowość wypowiedzi w przedmiocie przedsięwzięć składających się na ustawowe pojęcie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie. W § 5 ust. 2 Programu nie podano konkretnego sposobu ustalenia opiekunów kotów wolno żyjących, procedur, które będą stosowane przy wykonywaniu u tych zwierząt zabiegów weterynaryjnych na koszt gminy. Nie wskazano także, na czym polegać będzie pomoc w dokarmianiu kotów wolno żyjących oraz zawarto nieostre pojęcie co do sytuacji, która wymagać będzie takiej pomocy. Zdaniem Prokuratora z tak ogólnie sformułowanych zapisów nie sposób prowadzić konkretnych czynności i działań, które będzie podejmować Urząd Miejski w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami i ich dokarmiania. Dlatego też, w jego ocenie, w tym zakresie istnieje pominięcie prawodawcze. W zakresie normy § 2 ust. 9 Programu skarżący wskazał, że prawodawca lokalny niezasadnie, wbrew dyspozycji ustawowej, ograniczył wykonywanie zabiegów weterynaryjnych w schronisku dla bezdomnych zwierząt wyłącznie do psów. Unormowanie takie nie znajduje uzasadnienia w treści ustawy tj. art. 11a ust. 2 pkt 4 u.o.z., a tym samym przemawia za uznaniem, iż Rada Miejska nie uczyniła zadość upoważnieniu ustawowemu, a uchwała w tej części istotnie narusza prawo. Nadto zauważył, iż tak sformułowany przepis § 2 ust. 9 pozostaje w sprzeczności § 10 ust. 1 Programu, który normuje sterylizację i kastrację wszystkich zwierząt bezdomnych, nie czyniąc już żadnych wyjątków. Zdaniem Prokuratora istotnie narusza prawo przepis § 10 ust. 1 pkt 2 (zawarty w rozdziale 7) Programu. Zawiera on upoważnienie do wykonywania zabiegów sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych i wolno żyjących kotów organizacjom pozarządowym, gdy ustawa uprawnia gminę do przekazania realizacji tego zadania wyłącznie podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Przekazanie wykonywania tego zadania innemu podmiotowi, w tym bliżej nieskonkretyzowanej organizacji pozarządowej, jak w niniejszej sprawie, stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego i przesądza o wadliwości zaskarżonego przepisu uchwały. Skarżący zauważył, iż w § 13 ust. 1 Programu wymieniono działania podejmowane w ramach Programu z podziałem środków przeznaczonych na te cele, kształtując je w dwóch grupach. Zdaniem Prokuratora organ stanowiący gminy nie przewidział środków na część działań objętych Programem. Pominięte zostało, jeśli chodzi o wydatkowanie pieniędzy, zadanie własne gminy w postaci usypiania ślepych miotów. Nadto w § 12 ust. 1 pkt 5 prawodawca lokalny przewidział działalność gminy w postaci kształtowania świadomości mieszkańców w zakresie metod walki z bezdomnością zwierząt domowych i gospodarskich poprzez udzielanie pomocy, w tym rzeczowej i finansowej, przy organizacji akcji na temat humanitarnego traktowania zwierząt i zapobiegania ich bezdomności. Jednak w § 13 ust. 1 określającym środki na realizację Programu nie wymieniono tego zadania, ani też wysokości środków przeznaczonych na jego finansowanie. W ocenie skarżącego, tak ukształtowany sposób finansowania Programu nie wyczerpuje ustawowego wymogu zawartego w art. 11 a ust. 5 u.o.z. Niewłaściwe zastosowanie dyspozycji art. 11 a ust. 5 u.o.z. winno skutkować bezwzględną nieważnością przedmiotowej uchwały. Wyeliminowanie wyłącznie wadliwego § 13 ust. 1 Programu naruszyłoby bowiem integralność zaskarżonego aktu prawa miejscowego i pozbawiło go elementów wymaganych w art. 11 a ust. 2 u.o.z. Z kolei w odniesieniu do § 3 Programu Prokurator stwierdził, iż organ nie był uprawniony do nadania gminie uprawnień nadzorczych wobec schroniska dla bezdomnych zwierząt, do którego trafiają zwierzęta z miasta [...]. Kwestię nadzoru nad prowadzeniem tego rodzaju działalności określają przepisy ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Wzmiankowana ustawa zawiera przepisy regulujące prowadzenie działalności w postaci schroniska dla bezdomnych zwierząt, w szczególności wskazuje jako organ sprawujący nadzór nad tą działalnością właściwego miejscowo powiatowego lekarza weterynarii. Ustawodawca nie przewidział kompetencji nadzorczych nad schroniskiem dla gminy współpracującej z konkretnym podmiotem, dlatego nadanie takiego uprawnienia w zaskarżonej uchwale należy uznać za przekroczenie granic ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi. Końcowo organ zauważył, iż ewentualne nieprecyzyjne zapisy uchwały nie mogą mieć wpływu na jej ważność w całości, jak i poszczególnych zapisów. Ewentualnie niektóre z nich, co najwyżej mogą stanowić nieistotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Następnie przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż nie każda wadliwość uchwały rady gminy (jednostki samorządu terytorialnego) stanowiącej akt prawa miejscowego jest podstawą do eliminacji tej uchwały z obrotu prawnego. Musi być to wadliwość istotna – wyraźna sprzeczność uchwały z obowiązującym prawem stojącym hierarchicznie wyżej od prawa miejscowego. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r. II SA/Rz 1182/17 do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Przytoczyć należy także pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wyrażony w wyroku z dnia 3 stycznia 2018 r. II SA/Op 554/17, iż nieistotne naruszenia prawa obejmują naruszenia mało istotne i niedotyczące istoty zagadnienia. Nieistotne naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna nie mająca wpływu na istotną treść uchwały, jest zatem mniej doniosłe niż inne wadliwości (...). Natomiast rodzaje naruszeń, które należy zaliczyć do kategorii istotnych, to naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały lub zarządzenia, dotyczące meritum sprawy. Stanowiska wyrażone w przytoczonych wyżej orzeczeniach, w pełni podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała powinna realizować powołaną w jej podstawie prawnej delegację ustawową zawartą w art. 11 a ust. 1 u.o.z., który to przepis upoważnia organ stanowiący gminy do corocznego uchwalania programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Z regulacji zawartych w art. 11a u.o.z. wynika, że program obejmuje w szczególności (ust. 2): 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt; przy czym realizacja zadań określonych w pkt 3-6 może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt (ust. 4). Program może ponadto obejmować plan znakowania zwierząt w gminie (ust. 3) i plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (ust. 3 a). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt (ust. 4). Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5 art. 11 a u.o.z.). Ustawa nałożyła zatem na prawodawcę lokalnego obowiązek stanowienia prawa miejscowego w zakresie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, określając elementy obligatoryjne i fakultatywne. Elementami fakultatywnymi jakie może zawierać uchwała to plan znakowania zwierząt (art. 11a ust. 3 u.o.z.) oraz plan sterylizacji lub kastracji zwierząt (art. 11a ust. 4 u.o.z.). Elementami obligatoryjnymi są natomiast wskazania co do wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków (art. 11a ust. 5 u.o.z.) a także katalog spraw wymienionych w art. 11a ust. 2 u.o.z. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił m.in. istotne naruszenie przepisu art. 11 a ust. 2 pkt 2 i 4 oraz ust. 4 i 5 u.o.z. poprzez: niewskazanie konkretnych sposób wykonywania opieki nad wolno żyjącymi kotami, ograniczenie wykonywania zabiegów sterylizacji i kastracji wyłącznie do psów, powierzenie wykonania zadania sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych i wolno żyjących kotów organizacjom pozarządowym, określenie w niedostateczny sposób wydatkowania środków na realizację opieki nad bezdomnymi zwierzętami, jak i przyznaniu gminie uprawnienia do sprawowania nadzoru nad działalnością schroniska dla bezdomnych zwierząt. Przechodząc do oceny zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała zawiera wszystkie wymienione wcześniej elementy obligatoryjne, wobec powyższego kwestią sporną może być nie tyle to, czy zaskarżona uchwała zawiera obligatoryjne elementy, ile to, czy regulacje w nich zawarte są wystarczająco szczegółowe i precyzyjne. W ocenie Sądu, odpowiedź na to pytanie powinna być pozytywna. Obowiązkiem prawodawcy lokalnego jest jedynie unormowanie kwestii związanych z zapewnieniem bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, opieką nad wolno żyjącymi kotami, oraz ich dokarmianiem, odławianiem bezdomnych zwierząt, obligatoryjną sterylizacją albo kastracją zwierząt w schroniskach, poszukiwaniem właścicieli dla bezdomnych zwierząt. usypianiem ślepych miotów oraz zapewnieniem całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Zakres regulacji w tym przedmiocie oraz ich szczegółowość ustawodawca pozostawił do uznania podmiotowi, który program uchwala tj. radzie gminy. Zbyt daleko idącym poglądem jest uznanie, że ocenie legalności uchwały w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt podlega zakres szczegółowości tego programu. Paragraf 4 i 5 Programu, reguluje zagadnienie opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie. W § 5 ust. 2 pkt 1-3 Programu wskazano, iż sprawowanie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmianie realizuje Miasto na swój koszt poprzez m.in. umożliwienie społecznym opiekunom kotów wolno żyjących wykonywania u tych zwierząt sterylizacji lub kastracji, jak i doraźnej pomocy w ich leczeniu we wskazanych w punkcie 1 lecznicach zlokalizowanych na terenie [...]. Nadto wskazano, iż pomoc w dokarmianiu realizowana jest w sytuacji, gdy brak takiego dokarmiania będzie mógł spowodować poważne negatywne skutki dla zdrowia zwierząt (punkt 3). W ocenie Sądu, nie ma uzasadnienia zarzut, że postanowienia § 5 naruszają art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z. Należy bowiem zauważyć, iż nie jest możliwe wskazanie konkretnych sposobów wykonywania opieki np. poprzez precyzyjne określenie miejsc dokarmiania kotów wolno żyjących. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę społeczni opiekunowie dokarmiają koty w różnych miejscach, wybieranych przez koty na legowiska, które to miejsca, z natury rzeczy, nie są niezmienne. Ponadto Prokurator nie zakwestionował, że zaskarżona przez niego uchwała nie zawiera obligatoryjnych elementów, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 2 u.o.z., lecz jedynie brak jest, jego zdaniem, wskazania konkretnych czynności i działań, które będą podejmowane w zakresie opieki nad wolno żyjącymi kotami. Zdaniem Sądu, taka ocena wkracza w obszar celowości skorzystania z delegacji ustawowej, a nie mieści się kryterium zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (por. wyrok WSA w Gdańsku z 23 stycznia 2019 r. II SA/Gd 681/18, CBOSA). Skoro w uchwalonym programie, w myśl art. 11a ust. 2 u.o.z., zawarto jego obligatoryjne elementy, konkretyzując przy tym podmioty w oznaczonym aspekcie realizujące zadania gminy w zakresie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, to pogląd o konieczności zawarcia w tym programie oznaczonego sposobu realizacji zadań gminy bardziej uszczegółowionego, np. poprzez wskazanie konkretnego sposobu ustalania miejsc, w których przebywają koty wolno żyjące, określenie listy społecznych opiekunów (karmicieli) oraz miejsc i częstotliwości dokarmiania tych zwierząt) nie uprawnia do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem. Tym bardziej, że jak wskazano, miejsca, w których przebywają wolno żyjące koty mogą ulegać zmianom, co implikuje także zmiany w zakresie sposobów ustalania tych miejsc. Podobnie nietrwałe byłoby ustalenie listy opiekunów społecznych współdziałających w realizacji zadań określonych w § 5 uchwały, gdyż cechą charakterystyczną organizacji społecznych jest działanie oparte na wolontariacie, co może oznaczać wymianę członków takich organizacji i uniemożliwia ustalenie w akcie prawa miejscowego trwałej listy podmiotów realizujących określone w nim zadania. Jak zauważył bowiem organ program określa zadania, a ich konkretne wykonanie, w tym określenie ewentualnych procedur należy do burmistrza. Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutu w zakresie zawężenia w § 2 ust. 9 uchwały poddawania w schronisku dla bezdomnych zwierząt zabiegom sterylizacji i kastracji wyłącznie psów. Należy zauważyć, iż ten zakres materii uregulowany jest w odrębnym rozdziale (7) pt. "Ograniczenie populacji bezdomnych zwierząt", który odnosi się do wszystkich zwierząt bezdomnych. W znajdującym się w nim § 10 wskazano bowiem, iż sterylizację i kastrację psów i kotów realizują schroniska, organizacje pozarządowe oraz Urząd Miasta zawierając umowę na finansowanie zabiegów sterylizacji i kastracji bezdomnych zwierząt i kotów wolno żyjących. Stąd też zawężenie zawarte w § 2 ust. 9 uchwały należy uznać za nieistotne naruszenie prawa. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi polegającego na przekroczeniu upoważnienia ustawowego i powierzeniu w § 10 ust. 1 pkt 2 (zamieszonym w rozdziale 7) organizacjom pozarządowym realizacji zadania sterylizacji i kastracji zwierząt bezdomnych i wolno żyjących kotów. Przyjmując takie stanowisko Sąd miał na uwadze fakt, że z § 10 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały wynika, że to schroniska realizują obligatoryjną sterylizację i kastrację zwierząt przyjętych do schroniska, a zatem każde zwierzę (z wyjątkiem tych u których istnieją przeciwwskazania do wykonywania tych zabiegów z uwagi na stan zdrowia) przebywające w schronisku podlega obowiązkowej kastracji i sterylizacji. Już z powyższego wynika, że Program reguluje kwestie wskazane w art. 11 a ust. 2 pkt 4 u.o.z. W ocenie Sądu, zaskarżona uchwała w § 13 wyczerpała również dyspozycję ustawową w zakresie określenia środków finansowych przeznaczonych na program i sposobu ich wydatkowania. Przede wszystkim uchwała musi zawierać wskazanie środków (ich wysokości) na realizację programu, co też uczyniona w § 13 ust. 1 wskazując m.in., iż środki finansowe na realizację zadań zostały zabezpieczone na 2019 rok w kwocie 142 840 zł. Natomiast wtórną kwestią jest wskazanie w uchwale sposobu wydatkowania tych środków. Uwaga ta ma pozaprawny charakter, ale narzuca się, że w praktyce trudno określić jak dokładnie ma wyglądać rozdysponowanie środków na przyszłość, skoro nie wiadomo jakie i w jakim zakresie wystąpią potrzeby przy realizacji programu. Wskazanie środków na realizację programu ma na celu zapewnienie możliwości realizacji uchwały poprzez zapewnienie jej finansowania. Rada gminy ma przede wszystkim obowiązek uchwalić wysokość środków na realizację programu. Jak konkretnie środki te mają być wydatkowane nie jest kwestią na tyle istotną by uzasadniać eliminację całej uchwały z obrotu prawnego. Ponadto należy zauważyć, iż z § 8 ust. 3 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 (zawartym w rozdziale 6) uchwały wynika, iż usypianie ślepych miotów mieści się w zakresie usług weterynaryjnych, które są finansowe przez Miasto. Sąd nie zgadza się także z zarzutem naruszenie art. 7 i art. 94 Konstytucji RP polegającego na przydaniu gminie w § 3 ust. 1 Programu uprawnienia do sprawowania nadzoru nad działalnością schroniska dla bezdomnych zwierząt, które to uprawnienie nie zostało przekazane gminie żadnym przepisem rangi ustawowej, a zatem zapis ten stanowi przekroczenie prawa. Kwestionowany przez skarżącego § 3 ust. 1 Programu stanowi, iż Miasto sprawuje nadzór nad działalnością schroniska, bacząc, aby wykonywanie zadań, o których mowa w § 2 ust. 2 oraz ust. 5, odbywało się zgodnie z wymogami humanitarnej ochrony zwierząt. W ocenie Sądu z przytoczonej regulacji wynika jedynie, że chodzi tu o sprawowanie nadzoru nad schroniskiem tylko w zakresie realizacji uchwalonego programu, a nie jak sugeruje Prokurator nad jego działalnością. W ocenie Sądu, Rada Miejska w [...] w zaskarżonej uchwale nr [...], uwzględniła wszystkie z określonych przez ustawodawcę elementów, jaki może zawierać program, stosownie do treści art. 11a ust. 2 u.o.z.. Powyższe czyni zarzuty skargi bezzasadnymi. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a w szczególności nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.