IV SA/Wa 1950/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Gmina [...] (dalej zwana "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Zdaniem skarżącej art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz szkoda powstała w wyniku zapłaty odszkodowania, w sytuacji gdy wydane rozstrzygnięcia są wadliwe, świadczą o zasadności wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej zwanej "P.p.s.a.") i ma on charakter zamknięty. Stosownie do treści tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie na zasadność skargi, której zarzuty odnoszą się do zaskarżonej decyzji, oraz konieczność zapłaty odszkodowania niewykazując okoliczności określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 2 września 2016 r. sygn. akt I OZ 894/16). Stwierdzić również należy, iż nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność podniesiona przez skarżącą, że uiszczenie odszkodowania spowoduje uzasadnioną szkodę. Wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. Jednocześnie, odnosząc się do powoływanego przez skarżącą art. 9 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.; dalej zwanej "u.g.n."), zauważyć trzeba, że przepis ten dotyczy decyzji w sprawach, o których mowa w dziale III powyższej ustawy (z wyjątkiem decyzji wyłączonych spod jego działania, wskazanych w tym przepisie). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową przeznaczoną na realizację inwestycji drogowej oraz zobowiązania skarżącej do zapłaty odszkodowania. Powyższa decyzja organu I instancji wydana została w oparciu m.in. o art. 132 ust 1a u.g.n., który został wyłączony spod działania art. 9 tej ustawy. Błędne zatem było przeświadczenie skarżącej o obowiązku wstrzymania decyzji w trybie art. 9 u.g.n. W świetle powyższego stwierdzić należy, że brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.