IV SA/Wa 1951/13

PostanowienieWSA w Warszawie2013-12-09

Skład orzekający: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżący wykazał brak możliwości ponoszenia kosztów postępowania sądowego, uzasadniający przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych?
Ratio decidendi
Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, ponieważ skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania ani pełnych kosztów bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona nie złożyła wymaganych dokumentów, a jej oświadczenia dotyczące dochodów i majątku były sprzeczne, co uniemożliwiło ocenę jej rzeczywistej sytuacji finansowej.
Stan faktyczny
Skarżący A. S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych od skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu podał, że jest osobą bezrobotną, ma na utrzymaniu niepełnosprawną osobę, mieszka z bezrobotną małżonką w wynajmowanym lokalu, a miesięczny koszt utrzymania wynosi ok. 1400 zł. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, skarżący wniósł sprzeciw, który spowodował ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dokumentu podróży postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W piśmie z dnia 11 września 2013 r., uzupełnionym w dniu 26 września 2013 r. skarżący zamieścił wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że nie posiada żadnych dochodów ani jakiegokolwiek majątku. Skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną i ma na utrzymaniu osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wskazał, iż w Polsce mieszka z małżonką, również osobą bezrobotną, w wynajmowanym lokalu mieszkalnym, zaś miesięczny koszt utrzymania wynosi ok. 1400 zł. Oświadczył, iż w Polsce nie posiada stałego dochodu oraz majątku, a także, iż nie korzysta z pomocy społecznej. Jednocześnie oświadczył, iż zaciąga stale pożyczki na zaspokojenie swych potrzeb oraz rodziny oraz, iż uzyskiwany dochód z ledwością starcza na zaspokojenie potrzeb rodziny. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący, w piśmie z dnia 18 listopada 2013 r., wniósł sprzeciw, na skutek którego powyższe postanowienie referendarza sądowego utraciło moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Stosownie do treści art. 255 powołanej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W myśl art. 245 § 1–3 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle treści art. 246 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, o ile wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 powołanej ustawy wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowego spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. To wnioskodawca jako osoba zainteresowana winien wykazać zasadność złożonego wniosku oraz spełnienie ustawowych przesłanek. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W niniejszej sprawie skarżący nie złożył, mimo treści zarządzenia z dnia 30 września 2013 r.) dokumentów, niezbędnych do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, a zatem nie wykazał zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie zachodzi sprzeczność pomiędzy składanymi przez skarżącego oświadczeniami, albowiem w formularzu urzędowym z jednej strony w cz. 10 (formularz z dnia 26.11.2013 r.) nie wskazał żadnych źródeł dochodu oświadczając, iż jest osobą bezrobotną, w cz. 11 ww. formularza wskazał, iż "(...) uzyskany dochód z ledwością starcza na zaspokojenie elementarnych potrzeb mojej rodziny (...)", by w sprzeciwie (k. 69) wskazać, iż "dysponuje skromnym dochodem w wysokości 1400 zł brutto" oraz, iż "środki pieniężne otrzymujemy z innego krają jest emeryt w summę 2200 [...]". Należy przy tym podnieść, iż pomimo składania oświadczeń przez skarżącego o braku wyciągów bankowych, Sądowi z urzędu, wobec toczącego się postępowania w sprawie SAB/Wa 63/13, znany jest fakt, iż posiada on rachunek bankowy w postaci "Eurokonta Mobilnego PLN" w Banku Pekao, PEKAO24. Tymczasem podstawą pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o prawo pomocy może być wyłącznie rzeczywisty i aktualny stan majątkowy i możliwości płatnicze strony ubiegającej się o przyznanie tego prawa. Jeżeli strona postępowania uchyla się – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – od złożenia niezbędnych do oceny jej sytuacji materialnej dokumentów, to brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie. Zatem w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ani nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wątpliwości dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego nie zostały zatem wyjaśnione w stopniu pozwalającym na przyznanie jej przez Sąd prawa pomocy, a to oznacza, że nie wykazano, by spełniona została przesłanka z art. 246 § 1 powołanej wyżej ustawy. Sąd informuje przy tym skarżącego, iż w przypadku ubiegania się przez niego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu winien złożyć stosowny wniosek o jego ustanowienie na formularzu urzędowym. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło