IV SA/Wa 1951/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.) sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanowieniem nr [...], z [...] czerwca 2017 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i na podstawie art. 143 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku [...] sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska Farma Wiatrowa [...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza [...] w rejonie [...] o łącznej mocy zainstalowanej 504 MW" i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na treść art. 23 ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a ustawy, gdy znajduje się on na etapie opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia planu. Przepis ten dotyczy planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej. W myśl bowiem art. 37a ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: środowiska, gospodarki wodnej, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rolnictwa, rybołówstwa, transportu, wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej przyjmuje, w drodze rozporządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając rozstrzygnięcia określone w ust. 2 oraz wydane ważne pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, i uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 37a ust. 2 ustawy plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, rozstrzygają o: 1) przeznaczeniu, w tym funkcjach podstawowych, obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej; 2) zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem wymogów ochrony przyrody; 3) rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego; 4) kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej; 5) obszarach i warunkach: ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, uprawiania rybołówstwa i akwakultury, pozyskiwania energii odnawialnej, poszukiwania, rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż. W analizowanej sprawie Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] wraz z Dyrektorem Urzędu Morskiego w [...] oraz Dyrektorem Urzędu Morskiego w [...] przystąpił do opracowywania projektu planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Fakt ten, zgodnie z art. 37e ust. 1 pkt 1 ustawy, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...], również w imieniu Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] i Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], ogłosił m.in. w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu. W oparciu o powyższe Organ wydał [...] kwietnia 2017 r. postanowienie znak: [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku [...] sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska Farma Wiatrowa [...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza [...] w rejonie [...] o łącznej mocy zainstalowanej 504 MW". Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że dyrektywa, która stanowi podstawę wprowadzenia do ustawy przepisów o planowaniu przestrzennym obszarów morskich, wyraźnie określa ramy czasowe opracowania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Przepis rozdziału IV art. 15 ust. 3 stanowi, że należy je opracować jak najszybciej, a najpóźniej do dnia 31 marca 2021 r. Z uwagi na powyższe postanowienie o zawieszeniu nie ma charakteru bezterminowego. Należy zatem stwierdzić, że sama konstrukcja przepisu ustawy, a w konsekwencji konstrukcja sentencji zaskarżonego postanowienia, nie narusza zasad konstytucyjnych. Dopiero opieszałe, niezgodne z prawem działanie organów administracji publicznej, doprowadziłoby do takiego naruszenia. W chwili obecnej taka sytuacja nie zachodzi, zatem argumentacja strony o naruszeniu w zaskarżonym postanowieniu zasady praworządności, demokratycznego państwa prawnego, sprawiedliwości społecznej i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nie jest zasadna. Organ wskazał, że strona ma wpływ na proces opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Nie jest on co prawda decydujący, ale realny i wręcz oczekiwany przez organy administracji publicznej. Wszelkie informacje dotyczące przebiegu tego procesu można na bieżąco śledzić na stronach podmiotowych dyrektorów urzędów morskich, a strona może aktywnie w nim uczestniczyć. Ogłoszenia o kolejnych etapach procesu oraz zaproszenia do zgłaszania uwag i wzięcia udziału w konsultacjach są ogłaszane z należytym wyprzedzeniem. I tak: do 3 października 2016 r. była możliwość składania wniosków do projektu planu. W dniu 8 marca 2017 r. w [...] odbyło się pierwsze krajowe spotkanie konsultacyjne dotyczące projektu planu, a uwagi można było zgłaszać również mailowo po spotkaniu. Kolejne krajowe spotkanie konsultacyjne planowane jest w październiku 2017 r. w [...]. Wykaz wniosków i uwag do projektu planu jest dostępny publicznie. Ponadto plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich zostaną przyjęte w drodze rozporządzenia, a więc będzie ono podlegało konsultacjom publicznym. Strona zatem niezasadnie twierdzi, że nie ma żadnego wpływu na procedurę opracowania planu, ponieważ przez swój aktywny udział może nawet znacząco wpłynąć na jego przebieg. Organ nie przychylił się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Ponadto w dniu 6 lutego 2017 r. strona sama zwróciła się do organu o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy ze skargi strony na postanowienie Ministra Obrony narodowej nr [...] z [...] stycznia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] z [...] listopada 2016 r., zawierające negatywną opinię do wniosku o wydanie pozwolenia. Ponadto potrzeba zawieszenia postępowania wynika z konieczności utrzymania istniejącego w wyłącznej strefie ekonomicznej ładu przestrzennego, niezbędnego do zachowania aktualności ustaleń sporządzanych przez właściwych dyrektorów urzędów morskich projektów planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Ten ważny interes społeczny nie może zostać naruszony przez wolę strony jak najszybszego zwrotu kosztów poniesionych w celu uzyskania pozwolenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] czerwca 2017 r. wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżąca wskazała, że art. 23 ust. 8 ustawy ani żaden inny przepis ustawy nie przewidują maksymalnego okresu, na jaki postępowanie może zostać zawieszone. Procedura opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich jest skomplikowana i długotrwała, jednakże przepisy nie ustanawiają maksymalnego okresu czasu, w jakim plan zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich powinien zostać przyjęty. Skomplikowany i długotrwały charakter tej procedury potwierdza już sama informacja Ministra, zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej 3 lutego 2017 r., zgodnie z którą przyjęcie planu zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich powinno nastąpić do 31 marca 2021 r. Dalej skarżąca wskazał, że przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z [...] lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (Dz. Urz. UE L [...] z [...].08.2014, str. 135), na którą powołał się organ, jako akt prawa pochodnego Unii Europejskiej - nie zawiera konkretnych norm prawnych, a jedynie zobowiązuje do implementacji przez państwa członkowskie określonych regulacji prawnych, służących osiągnięciu wskazanego w dyrektywie, pożądanego stanu rzeczy. Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Skarżąca wskazała na analogiczne rozwiązania w zakresie możliwości zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wprowadzone do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta nie przewidywała maksymalnego okresu, na jaki może zostać w pewnych sprawach zawieszone postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy. Doktryna i orzecznictwo negatywnie oceniały taką bezterminową możliwość zawieszenia postępowań administracyjnych. Skarżąca wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 marca 2005 r., sygn. akt K 22/04, który wprawdzie nie stwierdził niezgodności przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z art. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jednakże dostrzegł w uzasadnieniu tego wyroku nieprawidłowości związane z brakiem terminowego uchwalenia planów miejscowych przez gminy i konieczność zmiany tego stanu oraz możliwość odpowiedzialności organów władzy publicznej. Należy podkreślić, że w dacie wydania wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w 2005 r., nie była do przewidzenia praktyka wieloletniego nieuchwalania planów miejscowych przez gminy. Realizacja inwestycji, polegającej na budowie morskiej farmy wiatrowej jest procesem wieloetapowym, skomplikowanym, a także niezwykle kosztownym. Inwestor już na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest uzyskanie pozwolenia, musi wykonać szereg opracowań (m.in. środowiskowych), badań i analiz, a co za tym idzie - ponieść znaczące koszty z tym związane. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Minister postanowił o zawieszeniu postępowania wstępnie na okres ponad 4 lat, przy czym nie ma żadnej pewności, że okres zawieszenia nie będzie przedłużany. Nie kwestionując władztwa planistycznego organów sporządzających plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich należy jednak stwierdzić, że przepis art. 23 ust. 8 ustawy - nie wprowadzając ram czasowych zawieszenia postępowania, a więc właściwie bezterminowo i pozbawiając obywatela możliwości wznowienia postępowania - narusza konstytucyjne zasady praworządności, demokratycznego państwa prawa, a także sprawiedliwości społecznej, co jest nie do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej jako P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] czerwca 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z [...] kwietnia 2017 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku [...] sp. z o.o. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska Farma Wiatrowa [...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza [...] w rejonie [...] o łącznej mocy zainstalowanej 504 MW" i odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej ( Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a ustawy, gdy znajduje się on na etapie opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia planu. Przepis art. 37a cyt. ustawy dotyczy planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej. Zaś zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: środowiska, gospodarki wodnej, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rolnictwa, rybołówstwa, transportu, wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej przyjmuje, w drodze rozporządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając rozstrzygnięcia określone w ust. 2 oraz wydane ważne pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, i uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy. Stosownie zaś do art. 37a ust. 2 ustawy plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, rozstrzygają o: 1) przeznaczeniu, w tym funkcjach podstawowych, obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej; 2) zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem wymogów ochrony przyrody; 3) rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego; 4) kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej; 5) obszarach i warunkach: a) ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, b) uprawiania rybołówstwa i akwakultury, c) pozyskiwania energii odnawialnej, d) poszukiwania, rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] wraz z Dyrektorem Urzędu Morskiego w [...] oraz Dyrektorem Urzędu Morskiego w [...] przystąpił do opracowywania projektu planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Fakt ten, zgodnie z art. 37e ust. 1 pkt 1 ustawy, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...], również w imieniu Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] i Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], ogłosił m.in. w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu. Natomiast postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wydanie na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy pozwolenia dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Organ wskazał, że przedsięwzięcie ma być realizowane w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza [...] w rejonie [...], a więc obszaru, w stosunku do którego przystąpiono do sporządzania planu. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że rozstrzygnięcie organu zostało oparte o obwiązujące przepisy prawa. Orzeczenie o zawieszeniu na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy jest orzeczeniem fakultatywnym. W przedmiotowej sprawie organ w sposób szczegółowy umotywował zasadność takiego rozstrzygnięcia powołując się na konieczność utrzymania w wyłącznej strefie ekonomicznej ładu przestrzennego, niezbędnego do zachowania aktualności ustaleń sporządzanych przez właściwych dyrektorów urzędów morskich projektów planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Susznie organ wskazał na ważny interes społeczny związany z koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego, który to interes społeczny winien mieć pierwszeństwo nad ekonomicznym interesem prywatnej Spółki. Adresatem przepisu art. 23 ust. 8 ustawy jest organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. W pozwoleniu tym ustala się lokalizację oraz określa warunki ich wykorzystania na tych obszarach. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania, zastosowana w art. 23 ust. 8 ustawy, daje organowi podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu. Przepis ten nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji opracowywania planu, o którym mowa w art. 37a ustawy, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia. Skorzystanie przez organ z możliwości zawieszenia postępowania powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w kontekście wystąpienia obiektywnie okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w przedmiocie pozwolenia. Z akt sprawy wynika, że Minister Obrony Narodowej postanowieniem z [...] listopada 2016 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. zaopiniował negatywnie wniosek skarżącej o wydanie pozwolenia dla zadania inwestycyjnego pn: Morska farma wiatrowa [...] w wyłącznej strefie ekonomicznej Morza [...] w rejonie [...] o mocy zainstalowanej 504 MW. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym pozwolenie jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku m.in. przez Ministra Obrony Narodowej. Obowiązek zaopiniowania przez organ współdziałający wynikający z art. 23 ust. 2 ustawy jest - w ramach kompetencji danego ministra - uprawnieniem do oceny przedstawionego projektu przedsięwzięcia w zakresie właściwości danego organu centralnego i nie ma charakteru wiążącego. To minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ma wyłączne uprawnienie do ostatecznego decydowania o tym, czy istnieją ustawowe przesłanki do wydania pozwolenia czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2013 r., IV SA/Wa 1876/12, Lex nr 1303173). Natomiast zgodnie z art. 37e ust. 1 pkt 8 lit. c) przystępując do sporządzenia projektu planu, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, uzgadnia projekt planu z Ministrem Obrony Narodowej w zakresie jego właściwości. Powyższe uzgodnienie ma już charakter wiążący dla organu opracowującego projekt planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Mając powyższe na uwadze, jak również rolę planów zagospodarowania morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej określoną w art. 37a ust. 2 ustawy, które m.in. rozstrzygają o przeznaczeniu tych obszarów, jak również rozstrzygają o zakazach lub ograniczeniach korzystania z tych obszarów oraz kierując się ważnym interesem społecznym związanym z koniecznością utrzymania istniejącego w wyłącznej strefie ekonomicznej ładu przestrzennego, niezbędnego do zachowania aktualności ustaleń sporządzanych przez dyrektorów urzędów morskich projektów planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich uzasadnione było zawieszenie postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia. Zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniają m.in. wydane ważne pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1. Zatem w sprawie istnieje prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień pozytywnego pozwolenia z ustaleniami planu, wobec stanowiska zajętego w sprawie przez Ministra Obrony Narodowej. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. W ocenie Sądu organ prawidłowo powołał się w uzasadnieniu postanowienia na Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia [...] lipca 2014 r. ustanawiającą ramy planowania przestrzennego obszarów morskich (Dz. Urz. UE L [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. str. 135). W art. 15 ust. 3 dyrektywy wskazano, że plany należy opracować jak najszybciej, a najpóźniej do dnia 31 marca 2021 r. Jest to zobowiązanie nałożone na Państwo. Tak więc zarzut bezterminowego zawieszenia postępowania jest niezasadny. Ponadto, nie jest w ocenie Sądu słuszne porównywanie przesłanek stanowiących postawę zawieszenia postępowania w przedmiotowym postępowaniu, do spraw w przedmiocie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego i możliwości bezterminowego zawieszania prowadzonych, na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postepowań z uwagi na procedurę planistyczną. Wskazać należy, że plan zagospodarowania obszarów morskich jest planem specyficznym, nie da się go porównać z planem miejscowym z uwagi na inną skalę (obszary morskie wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej) jak również z uwagi na specyfikę problematyki (art. 37 a ust. 2 ustawy). Plan ten jest przyjmowany dla obszarów, które w całości stanowią własność Skarbu Państwa, przy uwzględnieniu interesu narodowego. Plan ten nie jest aktem prawa miejscowego regulującym, czy w jakiś sposób ograniczającym prawo własności (w tym prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości) osób prywatnych, w tym Skarżącej. Powołany przez Skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2012 r. w sprawie II OSK 2160/10 dotyczy właśnie kwestii bezterminowego zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, w kontekście bezterminowego zawieszenia i braku możliwości jego podjęcia, z przyczyn niezależnych od obywatela. Wyrok ten dotyczył innych okoliczności faktycznych – sytuacji w której właściciel nieruchomości na skutek wieloletniego zawieszenia postępowania nie mógł dokonać koniecznego remontu swojego domu ponieważ gmina nie uchwaliła planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie brak jest postaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem zasad praworządności – art. 7 Konstytucji, demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej art. 2 Konstytucji. Wskazać należy, że ekonomiczny interes inwestora nie może mieć pierwszeństwa nad interesem społecznym w kontekście zapewnienia ładu przestrzennego na obszarach morskich RP. Fakt, że skarżąca poniosła koszty związane z przygotowywaniem inwestycji nie stanowi argumentu uzasadniającego niezasadność rozstrzygnięcia. Spółka nie dysponuje ani decyzją środowiskową, ani pozwoleniem na budowę, które to decyzje są konieczne do realizacji przedsięwzięcia. Samo pozwolenie inicjuje jedynie proces uzyskiwania niezbędnych decyzji. Poniesienie kosztów związanych z przygotowywaniem inwestycji jest normalnym następstwem związanym ze strategią rozwoju Spółki i zamierzeniami inwestycyjnymi i nieodzownie łączy się z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3, art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.