IV SA/Wa 1952/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi stowarzyszenia zwykłego "[...]" z dnia 6 listopada 2006 r. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie zwykłe "[...]" wniosło skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla drogi krajowej Nr 79 na odcinku przebiegającym przez miasto P.. Zaskarżona decyzja uchylała decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. i umarzała postępowanie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Z uwagi na fakt, że ze skargi nie wynikał sposób reprezentacji skarżącego, w dniu 26 października 2006 r. wezwano go, pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie osoby, która podpisała skargę, do jej wniesienia, a także określającego sposób reprezentacji (wyciągu z właściwego rejestru, statutu itp.). Wezwanie to skarżący otrzymał w dniu 31 października 2006 r., a w jego wykonaniu przesłane zostało pisemne wyjaśnienie, że Stowarzyszenie m.in. nie zbiera składek, nie posiada majątku, a z powodu choroby Prezesa Stowarzyszenia będzie go zastępował Sekretarz Stowarzyszenia – T. K., na podstawie upoważnienia Prezesa. Nie załączono jednak żadnego dokumentu określającego sposób reprezentowania skarżącego, nie przedstawiono też wymaganego pełnomocnictwa. Ponownym wezwaniem z dnia 8 listopada 2006 r. skarżący został zobowiązany, pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenia dokumentu określającego sposób reprezentacji oraz pełnomocnictwa do reprezentowania Stowarzyszenia przed Sądem. W wykonaniu powyższego wezwania skarżący przedstawił kopię wyciągu z rejestru stowarzyszeń Sądu Okręgowego w W. z [...] grudnia 1999 r. oraz upoważnienie udzielone przez "Przewodniczącego" Stowarzyszenia na rzecz Sekretarza – T. K. Z uwagi na fakt, że skarżący nadal nie przedstawił aktualnego dokumentu określającego sposób swojej reprezentacji, wezwaniem z dnia 19 grudnia 2006 r. zobowiązany został, pod rygorem odrzucenia skargi, do jego złożenia w terminie 7 dni. Wezwanie to skarżący otrzymał w dniu 29 grudnia 2006 r. W jego wykonaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. skierował do Sądu kopię pisma Starosty Powiatowego w N. z dnia [...] listopada 2003 r., z którego wynika, że formą prawną, w jakiej funkcjonuje, jest forma stowarzyszenia zwykłego, a organ nadzoru przyjął do wiadomości fakt założenia tego stowarzyszenia zwykłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił jednoznacznych dokumentów, z których wynikałaby jego forma prawna, a także nazwa. W skardze wymieniona jest nazwa "[...]", a formą prawną miało być stowarzyszenie zarejestrowane. Taką nazwą posługuje się skarżący w pismach kierowanych do Sądu, taką też przywołuje formę prawną (stowarzyszenie zarejestrowane), np. we wniosku o prawo pomocy. Na załączonej kopii wyciągu z rejestru stowarzyszeń z dnia [...] grudnia 1999 r. widnieje nazwa "Stowarzyszenie [...]", a wynikającą z tego wyciągu formą prawną jest stowarzyszenie. W końcu na kopii pisma z 27 listopada 2003 r. widnieje nazwa "[...]", a jako formę prawną wskazano stowarzyszenie zwykłe. Odnośnie formy prawnej skarżącego Sąd zauważa, że na mocy art. 52 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), działające do dnia wejścia w życie tej ustawy stowarzyszenia zarejestrowane stały się z mocy prawa stowarzyszeniami w rozumieniu Prawa o stowarzyszeniach. Sąd uznał więc, że skarżący nie może mieć formy stowarzyszenia zarejestrowanego, gdyż taka forma w aktualnym stanie prawnym nie istnieje. Skarżący nie jest też stowarzyszeniem w rozumieniu rozdziałów 1 – 5 powyższej ustawy, skoro złożył wniosek z dnia 15 października 2003 r. informujący o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego (art. 40 ust. 3 Prawa o stowarzyszeniach, pismo Starosty Powiatu N. jako organu nadzoru). Skarżący jest zatem stowarzyszeniem zwykłym. Taka jednostka organizacyjna nie ma co prawda statutu, ale zgodnie z art. 40 ust. 2 i art. 43 pkt 2 przywołanej ustawy dysponuje regulaminem. Regulamin taki określa w szczególności środki działania i przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. Skarżący był wzywany trzykrotnie do przedstawienia dokumentu określającego sposób reprezentacji. Nie jest takim dokumentem przesłana kopia (nieuwierzytelniona) wyciągu z rejestru stowarzyszeń z [...] grudnia 1999 r., gdyż z wyżej wskazanych powodów Sąd nie mógł przyjąć, że skarżący jest stowarzyszeniem (a właśnie stowarzyszenia dotyczy ten wyciąg). Poza tym wyciąg ten pochodzi sprzed prawie siedmiu lat przed wniesieniem skargi. Trudno więc uznać, że wyciąg ten odzwierciedla rzeczywisty i aktualny stan faktyczny. Ocenić należy, wymaganym dokumentem powinien być regulamin. Sąd nie ma też podstaw do przyjęcia, że regulamin ten nie istnieje, gdyż skarżący w toku całego postępowania nie zaprzeczył jego istnieniu, a domniemywać należy, iż istniejące stowarzyszenia zwykłe działają zgodnie z obowiązującym prawem, w tym opracowały i stosują wymagany przez Prawo o stowarzyszeniach regulamin. Brak tego regulaminu ocenić należy więc nie w kategoriach art. 31 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jako brak formalny podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 tej ustawy. Pomimo prawidłowego wezwania skarżący regulaminu tego nie przedstawił. Co więcej – ostatnie wezwanie w tej sprawie otrzymał w dniu 29 grudnia 2006 r., a wykonał je dopiero w dniu 18 stycznia 2007 r., czyli ze znacznym uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu. Nie ma przy tym znaczenia, że w czasie, w którym zobowiązany był do jego wykonania przebywał "...przez 3 tygodnie poza P...." (pismo skarżącego z 17 stycznia 2007 r.). Regulamin taki był natomiast Sądowi niezbędny do oceny, czy skarżący jest należycie reprezentowany w postępowaniu sądowym, a także, czy przedstawione w sprawie pełnomocnictwo dla Sekretarza Stowarzyszenia jest skuteczne. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.