IV SA/Wa 1953/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym w dniu 14 grudnia 2015 r sprawy ze skargi W.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę - W.B. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], działka nr ewid. [...], zgodnie z [...], będącą własnością P. i A.M. a nieruchomością położoną w miejscowości [...], gm. [...], działka nr ewid. [...], zgodnie z KW [...], będącą własnością W. i A.B. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wójt Gminy [...] orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości. W decyzji tej organ zamieścił pouczenie, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granic może wystąpić, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji, o przekazanie, za pośrednictwem Wójta Gminy [...], sprawy sądowi. Skarżący od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (uzupełnione dwoma pismami: z 1 kwietnia 2015 r. oraz 2 kwietnia 2015 r.) i zarzucił organowi m. in. niewyjaśnienie zagadnienia wstępnego, niewyjaśnienie kwestii zatwierdzenia operatu szacunkowego będącego jednym z dowodów w sprawie oraz niedokonanie korekty w zapisach ewidencyjnych (dotyczących przebiegu granic nieruchomości). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że art. 134 K.p.a. ustanawia dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich dotyczy zachowania terminu do wniesienia odwołania, a druga – niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych albo z przyczyn podmiotowych. Przedmiotowy charakter mają przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Organ wskazał, że podstawą dla przeprowadzenia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i wydania, w jego wyniku, decyzji, takiej jak zaskarżona w tej sprawie, jest art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z nim, decyzje rozgraniczeniowe posiadają status decyzji ostatecznej jako kończące postępowanie administracyjne. Organ podkreślił, że strona niezadowolona z takiej decyzji może żądać przekazania sprawy do sądu powszechnego, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, ponieważ dotyczy ona prawa własności ustalonego na gruncie. W tej sytuacji wniesione przez skarżącego odwołanie nie mogło stanowić podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie odwoławczym, a decyzja Wójta Gminy [...] zawierała prawidłowe pouczenie co do dalszej drogi prawnej. Organ wskazał również, że badając dopuszczalność odwołania, nie mógł oceniać jego zasadności. W.B. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniósł o jego uchylenie, jak też o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: a) naruszenie art. 127 § 1 i art. 134 K.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie przez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r.; b) naruszenie art. 138 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 127, art. 136, art. 139 i art. 140 przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu postanowienia drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący, m. in., nie zgodził się z uznaniem, że wniesione przez niego odwołanie jest niedopuszczalne oraz stwierdził, że podniesione przez organ twierdzenia są całkowicie nieprawdziwe. Wskazał też, że odwołanie zostało wniesione do właściwego organu oraz w terminie, a jeśli nastąpiło uchybienie terminu to organ był zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do jego wniesienia. Skarżący zakwestionował również przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) – dalej w skrócie: "K.p.a."] organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 K.p.a. może mieć podstawy podmiotowe lub przedmiotowe. Jedną z przyczyn przedmiotowych jest wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego (por. A. Jaśkowska, B. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2015, komentarz do art. 134.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Natomiast na podstawie ust. 3 art. 33 ww ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Oznacza to, że tryb administracyjny, w przypadku decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, kończy się decyzją organu pierwszego stopnia, a ewentualne dalsze kwestionowanie jej ustaleń jest możliwe tylko na drodze sądowej przed sądem powszechnym. W tych sprawach bowiem ustawodawca wprowadził wyjątek od zasady dwuinstancyjności, wyrażonej w art. 15 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 14/12, publ. LEX nr 1 138 331). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 134 k.p.a., prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego z powodu oczywistej niedopuszczalności wniesienia odwołania na decyzję organu pierwszej instancji. Jak wynika z decyzji Wójta Gminy [...], strona została prawidłowo pouczona o dalszej drodze prawnej, jednak nie zastosowała się do niego i złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec procesowego charakteru zaskarżonego postanowienia, Sąd nie rozważał zarzutów skargi dotyczących istoty sprawy. Z powyższych względów, Sąd - na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 3 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.